Portuguese Vacation (Vacances portugaises)

December 1962.

Nabij Lissabon, aan de overkant van de Taag, staat een geïsoleerd huis.

Een stelletje, Jean-Pierre en Françoise…

…zocht ver van de eenzijdigheid en de drukte van Parijs de winterzon op.

Ze zijn verliefd.

Françoise droomt en schildert.

Jean-Pierre heeft een zorgeloze passie voor elektronica.

Hun leven kan rustig zijn.

Erg rustig, om precies te zijn.

In de stad verlangden ze naar afzondering.

In de afzondering begint de schaduw van spijt tevoorschijn te komen.

Françoise voelt de dreiging aan.

Haar beste vriendin zou contact met haar opnemen.

Ze kan niet wachten.

Telefoon, mevrouw. Het is mevrouw Barbara.

Ik ben niet in Parijs. Ik ben in Nice.

Voor de krant.

Een congres zoals van UNESCO. Veel toespraken, weet je wel?

Ik vind het erg vervelend. Ik kan niet komen, denk ik.

Ik bel je wel op het congres.

Is dat voor je artikel over Portugal?

- Wie is dat? Een of ander vriendje? - Nee, idioot.

Niet jaloers zijn. Het is mijn beste vriendin.

Dat had je best kunnen zeggen.

Eduardo, je moet weten dat ik je over haar heb verteld toen ik je nog maar net kende.

- Geef toe, het is een minnaar. - Helemaal niet.

- Ik geloof je niet. - Hier, luister zelf maar.

Ja, mevrouw, het is Nice. Blijf aan de lijn.

Oké, jij wint.

Wacht maar op de volgende keer.

Liefje? Ja, we werden onderbroken.

Het spijt me.

Wees niet teleurgesteld. Zo erg is het niet. Het is geen drama.

Ik kon niet wachten tot ze zou komen. Het is hier steeds hetzelfde.

Soms duizelt het me. Barbara zou geholpen kunnen hebben.

Ik snap het. Barbara is een soort medicijn.

Zoek een andere remedie, want ze komt niet.

Zouden we de rest van de groep uit moeten nodigen?

- Op een bepaalde manier… - Nee.

Onmogelijk. Te ver weg, te ingewikkeld.

We zijn niet in Montfort.

Dit zou de eerste keer zijn dat je het opgeeft.

Laten we een lijst maken. Bel je secretaris in Parijs.

Hij kan tickets voor iedereen regelen.

Twee uur vliegen, dat is net als naar Deauville.

We gaan een weekend naar Deauville, en daarmee uit.

- Het gaat ons nooit lukken. - Je zult het zien.

Je wil niet zo overkomen, maar je bent precies, nauwkeurig, georganiseerd.

Ik ken het geheim van mannen zoals jij.

Een zorgeloze wijze man verbergt nette kastjes.

En jij, je hebt gelijk.

- Is dat een "ja"? - Ja.

- Ik zal er spijt van krijgen, maar ja. - Top.

Michel, in Parijs.

Bernard, Jean-Marc en Éléonore in Nice, bij Jacques.

- Wacht. - Waarom?

Als ze allemaal komen, zullen ze zeggen dat we problemen zoeken…

…omdat we ons vervelen.

Dat is wel een beetje zo, dus…

Wat zeg je ervan als we Daniel uitnodigen, aangezien Barbara niet komt?

Hij zal het vast druk hebben.

- UNESCO is erg veeleisend. - Denk je?

Sinds Daniel niet meer schrijft, maakt hij zich zorgen, maar werkt hij niet.

Parijs, alstublieft. Odéon 0508.

Een bericht voor Michel Bollinger van Bollinger Éditions.

- Je bent zo gelukkig. - Juich maar niet, ik speel gewoon mee.

Michel en Daniel zijn net twee kinderen tijdens de pauze.

Gek dat Michel zijn secretaresse mee heeft genomen.

Ik mag Mathilde graag.

Maar dit kennen we wel. Michel die aan het werk is.

Maar daar is Catherine. Dit roept een ouderlijk gevoel op.

Hij praat nooit over zijn dochter.

Hij blijft me altijd verbazen.

Een vader zijn, heeft zijn negatieve kanten.

Catherine huilde omdat ze mee wilde. 'Wil je me dan niet meer?'

Ik vind het leuk dat ze er is. Erg lief.

- Ik hoop dat ik niet stoor. - Nee, hoor. Je kunt bij Mathilde slapen.

- Vind je dat goed, Mathilde? - Natuurlijk.

Mag ik met jou op het andere vliegtuig wachten?

Ja hoor, hij landt over een kwartier.

Kom mee. Verstekelingen mogen geen eisen stellen.

- Je gaat mee. - Maar, pap…

Niets, "paps". Andiamo.

Gaat het, Catherine?

Kom, Mathilde. Laten we als meiden onder elkaar kletsen terwijl we wachten.

Laten we gaan.

- Een strenge opvoeding. - Ja, hè?

Michel zal je de hele vakantie vertellen over zijn filosofie uit ervaring.

- Ik begrijp het. - Wilde jij…

Papa.

- Gaan jullie echt werken? - Je weet het nooit met Michel.

- In theorie zou hij het moeten doen. - Maar in de praktijk bepaal jij het.

In de praktijk is hij erg lui.

- Voor hem is niets goed genoeg. - Je hebt wel veel invloed op hem.

Hij is zo bezig met vrienden, tennis, poker en meiden dat hij weinig tijd heeft…

…voor de uitgeverij.

Geef mij niet de schuld van Catherine.

Dat doe ik helemaal niet. Ik moet ook wel om haar lachen.

Ik ga zitten, kijk naar haar en huiver.

- Wat wilde ze in het vliegtuig? - Bernard.

Nee.

Ik snap het.

Grote liefde, romantisch en stilzwijgend.

Ze wil eigenlijk zijn scalp.

En jij?

Ik ga zeker niet met Charles trouwen.

Je hebt waarschijnlijk gelijk. En nu?

Nu? Niets.

Hoelang?

Ik weet het niet. Er zijn voorlopig geen projecten.

Vertel me alles. Wie komt er?

- Ik kijk uit naar drie mysteries. - Hoezo?

Dat zul je wel zien.

Nummer één: waarom komt Éléonore met twee mannen?

- Laat haar toch. - Wat een leven.

- Ze zegt dat ze van Jean-Marc houdt. - Dus?

Vind jij het normaal dat ze Pierre, Jean-Marcs beste vriend, mee neemt?

- En nummer twee? - Dit is geen Lapland…

…waar Jacques een mysterieuze, wereldwijze vrouw kan vinden.

Parijse etnografie.

Nummer drie: voor wie is Bernard gekomen? De geniale schrijver en verleider.

O, Barbara.

- Ze is er echt. - Je hebt niet gezegd dat zij zou komen.

Wat leuk. Ik ben dol op haar.

Ze zou niet komen. Ze zei dat ze het druk had.

- Wat vreselijk. - Hoezo? Mag je haar niet?

Jawel, heel graag zelfs. Maar je zult zo 'n drama aanschouwen.

Je hebt gelijk. Daniel. Kom, we moeten Barbara waarschuwen.

- Françoise. - Ik kom eraan.

Alles is geregeld.

Ik was snel klaar. Ik heb een directe vlucht genomen. Ben je nu boos op me?

Nee, ik wacht nu al twee maanden om je te zien.

Luister, Barbara, Ik moet eerlijk tegen je zijn.

Gisterenavond was ik met Jean-Pierre en hij deed wat hij altijd doet.

Liefje, zeg het gewoon.

Goed. Zoals je weet, heb ik veel mensen uitgenodigd.

- Ik heb ze in het vliegtuig gezien. - Niet iedereen.

Er is ook een vliegtuig uit Parijs gekomen.

Wat kan ik doen? Jean-Pierre heeft hem uitgenodigd.

Wilde je me vertellen dat Daniel uitgenodigd is?

Het is simpel. Ik vertrek weer. Ik moet toch in Nice zijn.

Dat kun je me niet aandoen. Nee, we hebben veel bij te kletsen.

Liefje, ik moet wel gaan. Ik hou van je, maar het zou een hel zijn.

- Niet alleen voor mij, ook voor anderen. - Niet waar.

Je bent er nu en je blijft. We bedenken wel iets.

- Ik kan hem vermoorden. - We kunnen hem in de oven stoppen.

Ik heb nog nooit zo'n grote gezien.

- Wat ga je doen wanneer je hem ziet? - Ik kijk niet naar hem.

Als je hem tegenkomt, bedoel ik.

Dan zou ik hem niet zien. Hij bestaat niet voor mij.

- En zij? - Hetzelfde.

- Doorgaan? - Hoezo?

Dat is simpel. Er is veel ruimte en we zijn met velen.

Je zult niet opvallen.

- Let maar niet op jezelf. - En hij?

Geen zorgen. Ik regel het wel. Oké?

- Goed. - En ik ben het met je eens.

- Hij is een hufter. - Een ongelukkige hufter.

Jacques, hou je van me?

Natuurlijk, lieverd. Wat is het hier fijn.

Jacques, waarom hou je niet meer van me?

Maar ik zei net dat ik van je hou.

Ja, maar niet zoals je dat in Nimes zei.

Luister, ik zal het nooit meer zeggen zoals ik het in Nimes zei.

- Wil je dat ik het zeg zoals in Nimes? - Nu is het te laat.

Je hebt vijf en een halve dag van me gehouden.

Ik hou na zes en een halve maand nog steeds van je.

Zes maanden en 28 dagen.

Ik weet niet waar je die vijf en een halve dag vandaan haalt.

Het is niet moeilijk.

Twee dagen in Nimes, één dag in Rambouillet…

…anderhalve dag in Saint-Jean-de-Luz en één dag in Montargis.

Als ik het goed begrijp, houden we niet van elkaar in Parijs.

Niet zoals op het platteland.

Als je er lollig over wil doen…

Nee, maar hoe kan je het zo bijhouden?

En waar komt die anderhalve dag in Saint-Jean-de-Luz vandaag?

Als ik het goed heb, zijn we daar drie dagen geweest.

Ja, maar je hebt alleen anderhalve dag van me gehouden.

Bij het stierengevecht heb je me niet eens aangekeken.

Schat, doe niet zo mal. We kunnen elkaar niet constant liefhebben.

- Dat kan gewoon niet. - Ik kan het wel, Jacques.

- Ik hou constant van je. - Dat is duidelijk.

- Je doet niets anders. - Ik wist dat je het in zou wrijven.

Dat doe ik niet, het is een observatie.

Je werkt op mijn zenuwen. Je kan vreselijk irritant zijn.

Het is duidelijk waarom je niet van me houdt. Ik irriteer je.

O mijn god. Ik heb toch gezegd dat ik van je hou.

Ja, oké. Je houdt veel van me.

Nee, ik hou niet veel van je.

Ik hou van jou zoals ik bijna nooit lief heb gehad.

Ik, Jacques, hou van jou zoals ik nog nooit lief heb gehad.

Dat klinkt alsof het een competitie is.

Waarom zou ik hier bij jou zijn als ik niet van je hield?

- Je komt je vrienden bezoeken. - Ik ben hier ook om ze bezoeken.

Ik kom hier vooral om samen met jou te zijn.

Als je met mij samen had willen zijn, zouden we terug zijn gegaan naar Nimes…

…zoals we hadden afgesproken.

Kom nou, schat, het was aardig van ze om ons uit te nodigen.

En het is leuk om hier met de anderen te zijn.