Stuck Together (8 Rue de l'Humanité)

‪(NETFLIX ขอเสนอ)

‪เรากำลังทำสงคราม

‪สงครามสาธารณสุข

‪เราไม่ได้ต่อสู้กับกองทัพหรือประเทศอื่น

‪แต่ศัตรูตัวนี้ล่องหน เข้าใจยาก และพัฒนาได้

‪และเราทุกคนต้องระดมพล

‪เรากำลังทำสงคราม

‪ผมขอเรียกร้องให้ทุกคน

‪ในวงการการเมือง เศรษฐกิจ ‪สังคม และองค์กรไม่หวังผลกำไร

‪ประชาชนฝรั่งเศสทุกคน

‪มาร่วมกันเป็นหนึ่งเดียวเพื่อชาติ

‪สิ่งนี้เคยช่วยให้ประเทศของเราเอาชนะ ‪วิกฤตการณ์ต่างๆ ในอดีตมาได้

‪เรากำลังทำสงคราม

‪มันคือสงคราม แต่ไม่มีทหาร ผมไม่เข้าใจเลย

‪ทุกคนปรบมือ แต่ถนนกลับว่างเปล่า

‪(กักตัว เสมอภาค ‪ภราดรภาพ)

‪ตอนแรกผมคิดว่ามันแปลกๆ

‪แล้วพี่สาวผมก็บอกว่า ‪เราปรบมือให้โรงพยาบาลต่างๆ

‪เพื่อเวลาที่เราป่วย พวกเขาจะได้ดูแลเรา

‪แม่ของผม แม่ไม่อยู่ที่นี่

‪แม่โกรธ แต่แม่จะกลับมา แม่สัญญากับผมไว้

‪แม่โกรธพ่อเพราะคิดว่าพ่อชอบทำเป็นรู้ทุกอย่าง

‪ผมไม่เข้าใจเลย

‪การรู้ทุกอย่างเจ๋งดีออก

‪แต่พ่อผมบอกว่าบาซิล ‪อย่าพยายามเข้าใจผู้หญิงเลย

‪คนพวกนี้หลงผิดคิดว่าตัวเองป่วย ‪มันประหลาดที่พวกเขากลัวมาก

‪พ่อผมไม่ชอบพวกเขา ผมก็เหมือนกัน

‪แต่ผมชอบลูกสาวของพวกเขา

‪แค่มองตาเธอ คุณก็บอกได้ว่า ‪เธอสวยแม้จะใส่หน้ากาก

‪ผมเคยเดินผ่านเธอแต่ไม่เคยเห็นเธอ

‪ตอนนี้ผมเห็นเธอแล้ว แต่มองไม่เห็นหน้าเธอ ‪ชีวิตช่างน่าสับสนเสียจริง

‪ผมไม่รู้ว่าคนนั้นเป็นใคร

‪หรือคนนั้นด้วย

‪ทั้งสองคนออกไปจากประเทศแล้ว

‪พ่อบอกว่าพวกเขาขี้ขลาด

‪ผมไม่รู้ว่าคนนั้นเป็นใคร

‪ผมรู้จักคนนั้นนะ

‪นักชีววิทยาจากแล็บทดลองยา

‪พ่อบอกว่าโควิดทำให้เขามีทองยัดเต็มกางเกงใน

‪ผมว่าไม่เห็นจะดีเลย

‪ตอนเดินคงเจ็บน่าดูเลยว่าไหม

‪เจ้าของร้านอาหารที่ชั้นล่าง

‪เธอต้องปิดร้าน น่าสงสารมาก

‪พ่อหวังว่าเธอจะล้มละลาย ไม่ก็ตายเพราะโควิด

‪เขาจะได้ซื้อร้านนั้นในราคาถูกๆ ‪แล้วเปิดเป็นร้านขายบุหรี่ไฟฟ้า

‪เขามีหลายร้านเลย

‪ผมจะบอกความลับให้ฟังนะ

‪พ่อผมไม่ได้ปรบมือให้โรงพยาบาลหรอก ‪เขาปรบมือให้โควิด

‪เขาบอกว่ามันฆ่าเฉพาะคนแก่ ‪ที่ไร้ประโยชน์และทำให้เราเสียเงิน

‪พ่อผมไม่กลัวเลย ผมก็เหมือนกัน

‪เราส่งเสียงเชียร์ดังสุดในตึก ‪เพราะเราเป็นเจ้าของบ้านของเราเอง

‪คนอื่นเป็นผู้เช่าหมด

‪พ่อผมพูดเสมอว่า พวกผู้เช่า

‪มักขี้บ่น และพวกเขาก็ขี้เกียจ พ่อพูดถูก

‪ยอดเยี่ยม

‪ใจเย็นๆ

‪เปลี่ยนชุดเถอะ ผมจะเอาผ้าไปซัก

‪มาร์แต็ง เราจะไม่เปลี่ยนชุด ‪ออกไปแค่ระเบียงเอง

‪ไวรัสแพร่เชื้อทางอากาศนะ

‪จริงเหรอ ใครบอกคุณ

‪หมอประจำครอบครัวเราไง เขาก็ติด

‪แหงอยู่แล้ว เขาต้องตรวจคนไข้

‪ถ้าหมอผมตาย ผมจะไม่มีวันทำใจได้เลย

‪เขาอาจหายดีก็ได้

‪อัตราการเสียชีวิตแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์เอง

‪คุณพูดได้อย่างเลือดเย็น

‪ก็มันจริงนี่

‪เราน่าจะไปหาพ่อแม่คุณที่อยู่บนภูเขา

‪ไม่มีรถไฟหรือเที่ยวบินเลยนะ

‪ไปหาพ่อแม่คุณสิ ขับรถสองชั่วโมงก็ถึง

‪จะฆ่าพวกเขาเหรอไง

‪แต่พ่อแม่ฉันไม่เป็นไรเหรอ

‪พวกเขาไม่ได้เป็นโรคหอบหืด

‪พ่อแม่คุณก็ไม่ได้เป็น

‪พ่อแม่คุณก็เหมือนกัน

‪อย่า บาซิล

‪น่าขยะแขยง

‪ไม่นะ

‪บ้าจริง หมานี่บ้าไปแล้ว ‪มันต้องออกไปข้างนอก

‪ไม่ได้นะ

‪ตอนนี้หมาก็ต้องอยู่ข้างในเหมือนกันเหรอ

‪เป็นความผิดของมัน มันดมทุกอย่างเลย

‪ใช่ ก็มันเป็นหมา

‪สัตว์ไม่ติดหรอกน่า

‪เหรอ ดูนี่สิ

‪จะตีพิมพ์พรุ่งนี้ แมวเป็นพาหะไวรัสได้ ‪เคสแรกยืนยันแล้ว

‪คุณทำให้ฉันเครียด

‪นี่มันโรคระบาดใหญ่นะ แคลร์

‪แม่คะ

‪- หนูไม่อยากตายเพราะโควิด ‪- ลูกรัก ลูกไม่ตายหรอก

‪ไม่มีใครตายทั้งนั้น ‪พ่อเขาชอบพูดเกินจริง ลูกก็รู้นี่

‪ไม่จริงเลยนะ

‪มันเริ่มจากเป็นหวัดเล็กน้อย แล้วก็เข้าสู่ปอด

‪และเราจะหายใจไม่ออก

‪- แล้วเราก็เริ่ม… ‪- มาร์แต็ง หยุดเลย

‪หายใจๆ

‪มาร์แต็ง เราทำตาม ‪กฎสาธารณสุขที่ประกาศออกมา

‪เราจะทำทุกอย่างที่เราควรทำ โอเคนะ

‪แต่การขังตัวอยู่ในบ้าน…

‪ผ่อนคลายหน่อยสิ

‪อะไรกัน เราไม่ได้นัดใครนี่

‪- ฉันจะไปดู ‪- อย่า

‪ไม่ๆ เดี๋ยวก่อน

‪อย่าเปิดประตูนะ

‪โควิดมา

‪คุณกับคุณนายเบกการ์ต

‪นี่ดิเอโก สามีของเปาลา ผู้ดูแลตึกครับ

‪สวัสดีค่ะ ดิเอโก

‪ขอโทษทีครับ

‪- ผมเหยียบน้ำส้มสายชู ‪- ไม่เป็นไร

‪ไม่

‪- อุณหภูมิ 36,6 ‪- มาร์แต็ง

‪- คุณป่วย ‪- ผมเหรอ

‪เอามานี่

‪จากแอมะซอน ของตาทึ่มชั้นบน

‪อ๋อ โทนี่ โบกาสเซียน

‪ทำไมถึงเอาของมาส่งล่ะ ดิเอโก

‪ภรรยาคุณไปไหน

‪ภรรยาคุณอยู่ไหน

‪- โรงพยาบาลครับ ‪- ถอยไปๆ

‪มาร์แต็ง ใจเย็นๆ

‪ยังอีกโรคอื่นอีกหลายโรคนะ

‪จริงด้วย

‪เธอป่วยเป็นอะไรคะ

‪- โควิดครับ ‪- ถอยไปเดี๋ยวนี้

‪ผมสบายดี ไม่ได้ป่วย

‪คุณเป็นพวกอะซิมป์โตมาติก

‪เปล่า ผมเป็นคนคาทอลิก ‪แต่ศาสนาไม่ใช่ทุกอย่าง

‪ไม่ใช่ค่ะ ดิเอโก "อะซิมป์โตมาติก" ‪แปลว่าคนที่ไม่แสดงอาการ

‪ผมรู้ แค่ล้อเล่นน่ะ

‪ตลกมาก ขอบคุณ บาย

‪มาร์แต็ง หยุดเลย พอได้แล้ว

‪เขาเสี่ยงก็จริง แต่ไม่ได้แปลว่าเขาติดเชื้อ

‪เวลาอยู่ตรงโถงทางเดิน

‪คุณต้องใส่หน้ากากตลอดเวลา

‪ขายหมดทุกที่เลย

‪ไปตรวจสิ คุณใกล้ชิดกับผู้ป่วยนะ

‪ที่แล็บชั้นล่างน่ะ

‪คนทั้งตึกนี้ควรไปตรวจ

‪และบอกเขาด้วยว่าให้แจกจ่ายหน้ากากหน่อย ‪คนตึกนี้จะได้ปลอดภัย

‪- จำได้ไหม ‪- ครับ…

‪นี่ค่ะ ใช้อันนี้ไปก่อน

‪ขอบคุณครับ

‪ผลาญหน้ากากของเราเนี่ยนะ

‪เขาจำเป็นมากกว่า

‪การมีชีวิตรอดสำคัญก็จริง ‪แต่การเป็นมนุษย์สำคัญกว่า

‪บาซิล

‪- อะไร ‪- ฉันจะพาหมาไปเดินเล่น

‪ดิเอโก

‪ผู้หญิงที่มาอยู่ใหม่ ‪ที่ไม่เคยปรบมือน่ะ รู้จักเธอไหม

‪ไม่ครับ

‪เธออาจเป็นเพื่อนที่ซองดรีนให้มาอยู่ห้องนั้น

‪หรือแย่กว่านั้น ผู้บุกรุก

‪เธอไม่ทำตามกฎล็อกดาวน์เลย ‪เธอหลบหน้าพวกเรา นั่นน่าสงสัยนะ

‪คอยจับตาดู…

‪พอได้แล้ว ให้ลูกๆ มาคุยซิ

‪แป๊บนะ

‪คุณเองก็โมโห

‪ก็ใช่น่ะสิ คุณเรียกฉันว่า "นังโง่" ต่อหน้าลูกๆ

‪ลูกๆ ไม่ได้ไปโรงเรียน ‪พวกเขาอยู่บ้านตลอดเวลา

‪เลิกบ้าได้แล้ว

‪รู้ตัวไหมว่าคำพูดคุณมันร้ายกาจแค่ไหน

‪นี่มันตัวอย่างให้ลูกๆ แบบไหนกัน ‪ฉันไม่ยอมขายหน้าแน่

‪ผู้ชายที่ฉันตกหลุมรักเมื่อ 20 ปีก่อนหายไปไหน

‪เขาอยู่ตรงนี้ ที่รัก

‪เขาอยู่บ้าน รอคุณอยู่

‪แค่บอกมา

‪ผมจะไปที่นั่น ผมจะกระโดดขึ้นรถ ‪กอดคุณไว้ในอ้อมแขน

‪พ่อคะ

‪เอามือถือหนูมา เร็วสิ

‪- ขอสายวิคตัวร์ ‪- แป๊บ

‪โดรนมาส่งแล้ว

‪อะไร ของไร้สาระอีกแล้วเหรอ

‪โดรนเนี่ยนะ

‪ใช่ ขอโทษที่พยายามทำให้ลูกมีอะไรทำ

‪ไม่ใช่แบบนี้สิ โทนี่ นี่มันแย่ที่สุดเลย

‪- พ่อ ‪- ปล่อยนะ

‪วิคตัวร์

‪เอาให้น้องไป

‪แกจะสนอะไร

‪พ่อก็เข้าข้างเขาตลอดแหละ หนูล่ะเบื่อ

‪ไม่จริงเลยนะ

‪วิคตัวร์

‪พูดจากับพ่อดีๆ สิ

‪ฉันยังเป็นพ่อแกนะ

‪เห็นไหมว่ามันง่ายแค่ไหน ‪ที่ "แค่" ดูแลลูกๆ

‪อิซา ฟังนะ คุณต้องกลับบ้าน ‪ที่นี่วุ่นวายมาก

‪ทั้งการบ้าน อาหาร ลูกจ้างผมก็ลา

‪อะพาร์ตเมนต์สกปรกมาก

‪ผู้ดูแลตึกก็ไม่อยู่ ‪ไม่มีใครรู้ว่านังบ้านั่นทำอะไรอยู่

‪ผมดิเอโก สามีของเปาลาครับ

‪ผู้ดูแลตึกน่ะ

‪อ๋อ ผมรู้

‪โทนี่ ยังอยู่ไหม

‪เปลี่ยนเรื่องแป๊บ คุณรู้ไหมว่าผู้ดูแลตึกมีสามี

‪ค่ะ ฉันรู้

‪สวัสดีค่ะ ดิเอโก

‪สวัสดีครับ อิซาเบลล์

‪ขอโทษแทนสามีฉันด้วยนะคะ ‪เขาหยาบคายไปหน่อย

‪แต่เขาไม่มีพิษมีภัยนะคะ