HeartBeat (My Heart is Beating / Gaseumi Ddwinda / 가슴이 뛴다)

(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)

(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)

คุณซอนอูฮยอล

ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ

นี่เธอ อยู่แบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอ

นอกจากการเฝ้าดูอยู่ข้างๆ

ฉันก็ทำอะไรเพื่อคุณไม่ได้แล้วนี่คะ

ฉันรู้ว่าเวลาคนป่วยต้องทำยังไง

แต่เวลาคุณซอนอูฮยอลป่วย ฉันไม่รู้เลยว่าต้องทำอะไรแบบไหน

มันทำให้ฉันกลัวขึ้นมาค่ะ

กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป

เหมือนกับแม่

และพ่อฉัน ฉันกลัวว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก

ฉันกลัวค่ะ

ฉันหวังว่าคุณ

จะไม่หนีไปไหน

และอยู่เคียงข้างฉันไปนานๆ

ถ้าบนโลกใบนี้ไม่มีคุณอยู่

ฉันคงจะเศร้ามากๆ

ฉันรู้ว่าในใจคุณ

มีคนเพียงคนเดียวเท่านั้น

ทั้งที่รู้

แต่ยังไง

ฉันก็คิดว่าฉันควรบอกคุณค่ะ

เพราะฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

ยังไงฉันก็คิดว่า

ฉันน่าจะชอบคุณซอนอูฮยอล

พอทำแบบนี้แล้ว รู้สึกเหมือนหัวใจฉันเต้นอยู่เลย

อย่ากังวลไปเลย

ฉันจะไม่ไปไหน

และจะอยู่เคียงข้าง

แม่บ้านจูไปนานแสนนาน

(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 12)

ทำไมหัวใจเราเต้นแบบนี้ล่ะ

ขั้นนี้จะไม่ตายเอาเหรอ

น่าแปลกใจจริงๆ

ทำไมเราถึงได้...

ไอ้มุมปากนี่ทำไมมันยกขึ้นอยู่ได้

ผมรู้มาว่าคุณกำลังตามหา ครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์อยู่

ก็แปลว่าคุณเป็นแวมไพร์

และสามารถช่วยผมตามหา

ครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์ได้ใช่ไหมครับ

คุณไม่ใช่นักธุรกิจ ที่ประสบความสำเร็จเพราะโชคช่วยสินะ

น่าสงสัยนะครับ

คุณเป็นแวมไพร์แท้ๆ แต่มาช่วยมนุษย์อย่างผม

จะเป็นมนุษย์หรือแวมไพร์ มันสำคัญอะไรล่ะครับ

เงินต่างหากที่สำคัญ

ว่าแต่คุณจะหา ครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์ไปทำไมนะ

เหตุผลมันสำคัญด้วยเหรอครับ

เงินต่างหากที่สำคัญ

ได้ใจผมเลย

มาพยายามด้วยกันนะครับ

เมื่อคืนนี้มีเรื่องอะไรเหรอคะ

คะ

เอ่อ เปล่าค่ะ

เรื่องอะไร ไม่มีนะคะ ไม่มีแน่นอน

ก็เห็นคุณเดินขึ้นๆ ลงๆ จนดึกดื่น

ไม่ใช่นะคะ เปล่าสักหน่อย

ไม่ใช่ก็แล้วไปค่ะ

ว่าแต่อะไรเข้าสิง ถึงได้แต่งหน้าแต่เช้านะ

คะ

เปล่านะคะ ไม่ได้แต่งนะคะ

ไม่ได้แต่งก็แย่แล้ว

แต่งอยู่เห็นๆ

แต่งอะไรที่ไหนกันคะ ฉันไม่ได้แต่งหน้าอะไรสักหน่อย

ไม่ได้แต่งอะไรก่อน ทั้งทาปาก ทั้งปัดแก้ม จัดเต็มขนาดนี้

ยังจะมาแอ๊บ

ฉันรู้สึกตัวหนักๆ ขอไปวิ่งจ็อกกิงก่อนนะคะ

- อ้อ ค่ะ - อือ

ระวังตัวด้วยนะคะ

ได้พักผ่อนบ้างไหม

คอยดูแลฉันทั้งคืน คงจะเหนื่อยมากทีเดียว

ค่ะ ฉันไม่ได้นอนหลับเต็มที่ แบบนี้มานานแล้วค่ะ

สวยดีนะ

ร่างกายเป็นไงบ้างคะ

เพราะเธอเลย หายเป็นปกติแล้วล่ะ

เมื่อวานถ้าไม่ได้เพื่อนๆ คุณช่วยไว้ คงเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้วค่ะ

อีกสักพักโทรไปหน่อยนะคะ พวกเขาคงเป็นห่วงน่าดู

ได้สิ

แล้วก็

เมื่อวานมันวุ่นวายไปหมด ฉันก็เลยไม่ได้ถาม

เกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับประธานนาคะ

อ้อ

ฉันไม่ได้จะซักไซ้

ก็แค่ไม่อยากเข้าใจอะไรผิดไปคนเดียว

ต้องขอโทษด้วยนะ

อันที่จริง ก็มีเรื่องอยู่นิดหน่อย

ฉันขอถามได้ไหมคะ ว่ามีเรื่องอะไร

ภาพม้วนที่หายไป

มันไปอยู่กับประธานนา

คะ

ภาพม้วน

มันก็เป็นแค่ภาพวาด

คนที่ผมรอคอยอยู่

คือคนที่ทำให้ผม ได้รู้ว่าการถูกรักเป็นยังไง

และทำให้ผมใฝ่ฝัน ถึงความรักที่ทำให้ใจเต้น

ไม่ใช่แค่คนที่หน้าคล้ายแฮซอน

ผู้หญิงคนนี้

คือฉัน

เดี๋ยวสิ ได้ยังไงกัน

ฉันไม่รู้ว่าภาพม้วน ตกไปอยู่ในมือประธานนาได้ยังไง

แต่ที่แน่ๆ ก็คือ

ท่าทีของประธานนาที่ฉันได้เห็นเมื่อวาน

ต่างจากแฮซอนที่ฉันเคยรู้จัก มากเหลือเกิน

ฉันรู้สึกหลงทาง

เหมือนกับตอนที่ตื่นขึ้นมาในรอบร้อยปี

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรไปที่ไหน

แล้วตอนนั้น เธอก็มาเจอฉันพอดี

คุณซอนอูฮยอล

ตอนที่เธอเรียกฉัน

มันเหมือนตัวฉันที่อยู่ในความมืด

ได้รับความช่วยเหลือ

พอได้เห็นเธอ ฉันก็รู้สึกดีใจและอุ่นใจมาก

การที่มีใครบางคนรอฉันอยู่

และการที่

คนคนนั้นคือเธอ

มันทำให้ฉันรู้สึกตื้นตัน

ขอบคุณนะ ที่อยู่เคียงข้างฉัน

ลูกพี่

- ลูกพี่ - โธ่ถัง

- ลูกพี่ - ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ลูกพี่

เฮ้ย

เดี๋ยวก่อน ปล่อยฉัน ไอ้พวกนี้

ใจร่มๆ ก่อนนะครับ ลูกพี่ เย็นไว้นะ

มีอะไรถึงได้มากันแต่เช้า

ถามอะไรอย่างนั้นครับ เราก็มาเพราะเป็นห่วงลูกพี่น่ะสิ

- ไม่เป็นไรแล้วเนอะ - อือ

ผมรู้สึกว่าต้องมาเช็กด้วยตาตัวเอง ถึงจะสบายใจครับ

เมื่อคืนผมตกใจมาก จนนอนไม่หลับทั้งคืนเลยครับ

อ้อ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ กลับไปได้แล้ว

- เพราะงั้นนะครับ - ว่า

ลูกพี่ นั่งก่อน

- ให้ฉันพูดเหรอ - พี่พูดเลย

คือว่า เรามีเรื่องจะบอก

อยากมาทำงานที่อิลมยอนชิกเหรอคะ

ใช่ครับ

ปุบปับแบบนี้เลยเหรอ

ก็แบบว่า เราไม่รู้ว่าลูกพี่

จะเป็นลมล้มพับไปอีกตอนไหน

การมีพวกเราคอยเฝ้าดูอยู่เคียงข้าง

น่าจะอุ่น...

- น่าจะอุ่นใจดี - ใช่ น่าจะอุ่นใจ

เมื่อวานนี้ลองไม่ได้พวกเราสิครับ คงจะซวยไปแล้ว

เรื่องนั้นมันก็จริงอยู่หรอก

แต่การที่มีแวมไพร์อยู่ในเกสต์เฮาส์

มากกว่ามนุษย์มันก็ออกจะ...

แขกก็ยิ่งไม่มีอยู่ด้วย ฉันไม่มีปัญญาจ่ายเงินเดือนหรอกนะคะ

เราต้องอยู่ด้วย ถึงจะช่วยอะไรได้...

ก็ได้ค่ะ

คุณซอนอูฮยอลก็สุขภาพไม่ค่อยดี

ยังไงชั้นใต้ดินก็เป็นพื้นที่ ของคุณซอนอูฮยอลอยู่แล้ว

ฉันจะไม่ห้ามพวกคุณย้ายเข้ามาหรอกค่ะ

ครับ

แต่ว่า ฉันจะหักค่าเช่าจากเงินเดือน

- อ๋อ เอาเลยครับ - แหม แน่นอนสิครับ ให้ก็ไม่เอาหรอก

- เรามีสำนึกอยู่ครับ - ใช่ครับ เรามีสำนึกอยู่

ขอบคุณนะ แม่บ้านจู

- ก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำเนอะ - นั่นสิ เด็กอยู่แท้ๆ แต่คำพูดคำจา...

ไอ้เรื่องเงินเดือนนี่ก็...

- เกือบจะโชว์เขี้ยวแล้วเชียว - ซังแฮ ฮึบเก่งนะเรา

เกือบห้ามใจไม่อยู่แล้วเชียว

พวกนาย

มาคุยกันหน่อย

ตามมา

นี่พวกนาย ทำไมถึงไม่ปรึกษาฉันสักคำ...

ขอโทษครับ ลูกพี่

แต่ว่า ต่อให้ลูกพี่ปฏิเสธ

พวกเราก็จะย้ายมาอยู่ดีครับ

แวมไพร์หมดสติเนี่ยนะ

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ธรรมดานะครับ

ว่าแต่ ลูกพี่ครับ

ยังไม่ได้เลือด ที่เปี่ยมไปด้วยรักอีกเหรอครับ

มีอยู่เรื่องหนึ่ง

ที่ฉันต้องสารภาพกับพวกนาย

อะไรเหรอครับ

ดูเหมือนแม่บ้านจู

จะตกหลุมรักแล้ว

จริงเหรอครับ

แปลว่าลูกพี่จะกลายเป็นมนุษย์แล้ว จริงๆ เหรอครับ

ถูกต้อง

ลูกพี่ ยินดีด้วยจริงๆ นะครับ

ลูกพี่ครับ ในที่สุดก็สำเร็จแล้วสินะ เหนื่อยมามากเลยนะครับ

- ทุกคน ประเด็นคือ... - เดี๋ยวนะ

ก่อนลูกพี่จะกลายเป็นมนุษย์ เราควรจัดปาร์ตี้กันหน่อยไหม

เราไม่ใช่สายปาร์ตี้สักหน่อย จะจัดปาร์ตี้อะไรนักหนา

ผมชักจะเบื่อปาร์ตี้แล้วนะ

เฮ้ย ลูกพี่จะได้กลายเป็นมนุษย์ทั้งที

เราจะปล่อยผ่านไปเฉยๆ ได้ยังไง

แต่ว่า มันคือฉันเอง

- เย่ - ลูกพี่

หมายถึงอะไรครับ

คนที่แม่บ้านจูตกหลุมรักน่ะ

คือฉันเอง

ฮะ

เขาบอกว่าชอบฉัน

อ้าว

โอ๊ย

โอเคไหมนั่น

บ้าเอ๊ย

ท่านประธาน