Hana-Kimi (花ざかりの君たちへ)

Nie zdejmuj.

Julia!

Mickey?

Witaj z powrotem. Jak było w Hakodate?

Świetnie! A owoce morza były przepyszne.

Chociaż nie spodziewałam się, że również jego spotkam w Hakodate.

Nanba naprawdę łatwo nie odpuszcza.

No a jak wam idzie?

Mówię o waszej dwójce.

Coś się od tamtej pory zmieniło?

Och...

Nie wiem, czy nazwałabym to postępem.

Szczerze mówiąc, sama nie wiem.

Hej, Mizuki.

Co?

Tylko hipotetycznie, ale załóżmy,

że Sano naprawdę wie o twojej sytuacji. Co byś zrobiła?

Co?

Nie wygłupiaj się!

Nie ma się czym martwić.

Jak dotąd radzę sobie świetnie.

Przecież mówię, że to tylko hipotetycznie!

Na przykład co z przebieraniem się?

Nigdy nie widział twojej bielizny?

A co ze środkami higienicznymi podczas okresu?

Mieszkacie razem w jednym pokoju.

Nie masz żadnej gwarancji, że nigdy się nie domyśli!

No, chyba nie...

Pewnie masz rację. Tak, może coś w tym jest...

I to sporo...

Naprawdę sporo...

Tylko się z tobą droczę!

Przecież wszystko gra! No już, sorka!

WSZYSTKO GRA, NIE?

Co zrobię, jeśli Sano naprawdę już wie?

Chociaż gdyby wiedział,

na pewno nie milczałby na ten temat.

Poza tym ani razu się nie zdradziłam.

Jak myślisz, Yujiro?

Co ty w ogóle tutaj robisz?

Sano!

Tylko bawiłem się z Yujiro.

Yujiro.

Ktoś przyszedł się z tobą pobawić?

Mimo wszystko, gdyby prawda wyszła na jaw, to co bym zrobiła?

Hej! Co ty robisz?

Facet musi mieć się na baczności.

Ten dziki wygląd pasuje ci.

Wyglądam jak ptasie gniazdo!

Hej! Sano!

Wszystko gra, nie?

Panie doktorze.

Chciałem panu powiedzieć, że...

Bardzo mi miło,

ale jako doktor

nie interesuję się nieletnimi, przed którymi świetlana przyszłość.

Przykro mi.

Rany, ale zarozumiały.

Nie podsłuchuj mnie!

Myślałem, że bierzesz wszystko, co tylko ci się trafi.

Nie interesują mnie dzieciaki, którym jeszcze nie wszędzie wyrosły włosy!

Poza tym, jeśli rezygnujesz tylko dlatego, że raz cię odrzucono,

to znaczy, że twoje uczucia od początku nie były zbyt silne.

Poza tym on może być po prostu zagubiony.

Nie ma powodu prowadzić go ścieżką, którą wcale nie musi iść.

On jest taki...

A ty?

W czym mogę ci pomóc?

Co to jest?

Pamiątka z naszej szkolnej wycieczki!

Ty głupku!

Byłem tam razem z wami!

Ale ostatniego dnia

nauczyciel odpowiedzialny za wycieczkę zabronił ci wychodzić.

Powiedział, że garnitur w panterkę jest zbyt krzykliwy.

Dlatego kupiłem ci pamiątkę!

Do diabła. No dobrze.

A u ciebie coś się wydarzyło?

Z Sano?

Dlaczego wszyscy ciągle mnie o to pytają?

Co?

No weź!

Oczywiście, że nic się nie wydarzyło!

Okropnie kłamiesz.

Ale fakt, wątpię, by nastąpił jakiś znaczący postęp.

Będę się zbierać.

Jasne. Dobra robota.

Sano.

Cześć.

Chyba powiem to prosto z mostu.

Mniemam, iż z pewnością wiesz, że Mizuki jest dziewczyną.

Ashiya jest...

dziwakiem?

DZIWAKIEM??

Przepraszam, nie dosłyszałem.

Aż tak źle mówię z akcentem?

Cholera, ale jestem głodny!

Tylko co by tu dziś przekąsić?

No weź! Chodzi mi o to, że...

Ten głos!

Mizuki jest...

Ta Amerykanka!

Co ty, do cholery, tutaj robisz?

Cholera.

Pa, Sano.

Co jest?

Dlaczego ona tu była?

Kto wie?

No i co mam teraz zrobić?

Skończyły nam się zapasowe żarówki.

Mam tu zostać, kiedy po nie pójdziesz?

Byłbym ogromnie wdzięczny.

Proszę. Możesz je wziąć.

O, bułeczki z mięsem!

W zamian za pilnowanie wszystkiego.

Zaraz wracam.

Do zobaczenia!

Bycie gospodarzem akademika to niełatwa praca.

Halo! Dodzwonili się państwo do internatu numer 2 liceum Osaka.

Nazywam się Sano.

Mój Izumi jest tam uczniem.

Och, nazywam się Ashiya.

Jestem jego współlokatorem... To znaczy Sano.

Ojej! Przyjaźnisz się z Izumim?

Tak! Owszem.

Jestem jego matką.

Jego matką?

Bardzo ci dziękuję, że przyjaźnisz się z moim synem.

Oczywiście! To żaden problem.

Czy Izumi tam jest?

Jeszcze nie wrócił ze szkoły.

Rozumiem.

Chciałam go o coś zapytać w sprawie jego młodszego brata.

Co? O Shina?

Nic mu nie jest?

Ojej. Znasz Shina?

Ja... tylko trochę o nim słyszałem od Sano.

Kiedy byli młodsi, byli sobie bardzo bliscy.

O, Sano właśnie wrócił.

Sano, telefon do ciebie.

To twoja mama.

Moja mama?

Halo?

Proszę.

Sano?

Odwróciłem się i już cię nie było.

Przepraszam.

Nie chciałem podsłuchiwać twojej rozmowy.

To moja wina.

Nie zauważyłem, że telefon mi się rozładował.

A więc to dlatego zadzwoniła do internatu.

Podobno Shin pokłócił się z ojcem.

Pokłócił?

Kiedy Shin zachowywał się w ten sposób,

zwykle chodziło o coś, co wydarzyło się między nami.

Więc o to chodzi?

Mama powiedziała, żebym się nie martwił.

To miło z jej strony.

Jest dobrą osobą.

Przepraszam, nie powinienem wtrącać się w takie sprawy.

Nie przejmuj się.

Hej! To była ostatnia bułeczka z mięsem!

Już kilka zjadłeś.

Nie bądź taki zachłanny.

Czyli kiedyś byli sobie bliscy...

Niech sobie gadają, co chcą!

Na przekąskę tylko bułeczki z mięsem! Bułeczki z mięsem, hurra!

Chryste!

Co ty tutaj robisz?

Jeśli szukasz Mizuki, wyszedł już dawno temu.

Nie twój interes.

Przyszłam porozmawiać z Sano.

Izumi?

A, tak. Wczoraj też tu byłaś.

Hola, hola!

Mizuki ci nie wystarcza? Teraz chcesz zatopić kły również w Izumim?

Nie!

Więc o co chodzi?

Po co, u licha, kręcisz się tu drugi dzień z rzędu?

Chodzi o Mizuki.

Tylko nie wchodź mi w drogę.

Masz.

Dlaczego mi to dajesz?

Zjedz sobie bułeczkę z mięsem i daj sobie spokój.

Widzę, że za bardzo się martwisz, żeby jasno myśleć.

A tobie co?

Tak, tak. Na razie.

Co za typ? Zwykła małpa!

Kto to mówi.

Dość!

Koniec z rozmyślaniem!

Roztrząsanie takich rzeczy nie pasuje do mnie!

Sano!