Good Luck, Kekec (Srečno, Kekec)

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΚΕΚΕΤΣ

# Όσοι περιπλανιούνται σε κοιλάδες και πλαγιές,

# τραγουδούν χαρούμενα τραγούδια δυνατά,

# θυμούνται να προσέχουν γύρω τους τις κακοτοπιές,

# δε θέλουν να την πατήσουν ξανά και μανά.

# Το λιβάδι διασχίζω με χαμόγελο στα χείλη,

# και ο κόσμος παντού τριγύρω,

# κουβαλώ στους ώμους τον ήλιο μέχρι το δείλι,

# και το γέλιο χαρίζω σαν το μύρο.

Σε βλέπω ευδιάθετο;

- Μια χαρά είμαι, εσείς; - Καλά είμαι κι εγώ.

- Πού πηγαίνεις; - Στο Ρότε.

Οι Σκάλαρ χρειάζονται κάποιον να πάει τα πρόβατα στα χειμαδιά.

- Είναι μακριά από 'δώ; - Θα σε πιάσει η νυχτιά μέχρι να φτάσεις.

Ο δρόμος μοιάζει ατελείωτος,

λες και κάποιος τον κόβει από πίσω και τον βάζει μπροστά.

Δεν υπάρχει κάπου να κόψω δρόμο;

Και να βρεθείς φάτσα-φόρα με τα αγριοκάτσικα;

Γιατί όχι, αν είναι να γλιτώσω χρόνο έτσι.

Μάλιστα, είσαι γενναίο αγόρι!

Ευτυχείτε!

Ευτυχείτε, Κέκετς.

Μα τι ευτυχισμένο παιδί που είναι!

Ώστε εσύ είσαι, Κέκετς!

Ήρθες κι εσύ να βοηθήσεις τους Σκάλαρ, Ροζλέ;

- Μα να με πάρει, ο Κέκετς! - Νόμιζα ότι δε θα 'ρχόσουν ποτέ!

Δεν υποσχέθηκα να έρθω; Να που ήρθα, είτε σας αρέσει είτε όχι.

Φυσικά και μας αρέσει. Τώρα αγόρια, εσείς οι δύο θα πάτε τα ζώα στα χειμαδιά.

Κέκετς, αναλαμβάνεις τα πρόβατα κι εσύ Ροζλέ, θα προσέχεις τα βόδια.

- Σύμφωνοι; - Πολύ καλά.

Και με μένα τι θα γίνει;

Θέλω να πάω κι εγώ στο βουνό.

Δες, αυτή είναι η Μόιτσα.

Καλησπέρα.

Καλησπέρα, Κέκετς. Ελπίζω να σ' αρέσει εδώ.

Νομίζω πως θα μ' αρέσει. Δεν έχω δει ομορφότερο μέρος πουθενά αλλού.

Αλήθεια. Όλοι λένε ότι είναι ωραίο.

Έχω σωστά μάθει πως τραγουδάς, Κέκετς;

Η Μόιτσα μπορεί να τραγουδήσει κι είναι όμορφα όταν την ακούς.

- Μαμά! - Μα γιατί δεν το λες αφού έτσι είναι;

Σας πιστεύω. Ξέρετε, μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους από τα μάτια τους.

Δεν είναι έτοιμα ακόμα τα πιτάκια;

Έτοιμα εδώ και κάποια ώρα.

Τότε πάμε να φάμε.

Τα κρύα πιτάκια είναι σαν αγόρι χωρίς κουράγιο, έτσι δεν είναι;

- Ροζλέ; - Ναι;

Η Μόιτσα είναι τυφλή από τότε που γεννήθηκε;

Όταν ήταν μικρή, μπορούσε να δει.

Και μετά;

Αρρώστησε ξαφνικά βαριά... και από τότε είναι τυφλή.

Κακομοίρα! Να είναι τυφλή, πάντα στο σκοτάδι.

Και μόνο που το σκέφτομαι, ανατριχιάζω!

- Κέκετς; - Ναι;

Πες μου, Κέκετς. Τι θα κάνεις αν φοβηθείς στο βουνό;

Θα τρέμω.

Σίγουρα θα τρέμεις αν συναντήσεις την Πέχτα.

- Η Πέχτα; Ποια είναι αυτή; - Η μπαμπούλας του βουνού.

- Τι σόι μπαμπούλας; - Δεν ξέρεις;

Είναι μια φρικτή μάγισσα. Έχει ένα λυκόσκυλο και κλέβει παιδιά.

Έλα, όλοι λένε ότι τα παιδιά είναι μπελάς. Άρα, γιατί να τα κλέβει η Πέχτα;

Δεν μπορώ να μιλήσω σοβαρά μαζί σου, Κέκετς!

Εδώ βρήκα μια αρκούδα τις προάλλες.

- Αρκούδα; - Ναι, μια αρκούδα.

Και τι αρκούδα που ήταν! Έτσι δεν είναι, Μόιτσα;

- Ναι, δεν ξέρω. - Μα σου το είπα!

- Φοβήθηκες καθόλου; - Αν φοβήθηκα;

Κούνησα το ραβδί μου πέρα δώθε και φώναξα...

Τρέξτε!

Ξέρεις Ροζλέ, όταν συναντάς αρκούδα, απλά της τραγουδάς κι όλα είναι εντάξει.

- Μάλιστα, τώρα το πιστεύω. - Τι πιστεύεις;

Ότι υπάρχουν φαντάσματα στο βουνό.

- Πώς σου ήρθε αυτό, Κέκετς; - Το κατάλαβα.

- Τι κατάλαβες; - Ότι πρέπει να τα κυνηγήσω.

Λοιπόν, πώς σου φαίνεται αυτό το υπέροχο σπίτι;

Ούτε εσένα σ' αρέσει. Τώρα μου το 'πες ξεκάθαρα.

Έτσι δεν είναι; Είναι όμως, πιστέψτε με.

Κοίτα μην καταστρέψεις το σπίτι!

Έλα, τραγούδησε το τραγούδι που σκάρωσες σήμερα το πρωί, Κέκετς.

- Αν δεν έχει πρόβλημα ο Ροζλέ. - Τι θες πάλι τώρα;

Να τραγουδήσω.

# Ένας νάνος κρύβεται στο δάσος,

# θα σε πιάσει, μη δείχνεις θράσος,

# από το λαιμό θα σε πιάσει,

# και με δύναμη θα σε καταχεριάσει!

# Ναι Ροζλέ, η σειρά σου είναι τώρα,

# ο νάνος εσένα περιμένει,

# μα κι αν ξεφύγεις απ' την μπόρα,

# η Πέχτα με χέρια σταυρωμένα δε μένει.

# Το μεσημέρι σούπα θα σε κάνει,

# το βράδυ στη σούβλα θα σε βάλει,

# πρόσεχε Ροζλέ, η σειρά σου είναι τώρα,

# η Πέχτα είναι πολύ αιμοβόρα!

Μόιτσα!

Μόιτσα!

Πάρ' τα. Τα μάζεψα για σένα.

Νάρκισσοι...

άρνικες...

γεντιανές...

και γαρύφαλλα.

Πρέπει να είναι όμορφα, γιατί μυρίζουν τόσο ωραία!

- Είναι πολύ όμορφα! - Όμορφα!

Πες μου Κέκετς, πώς μοιάζουν τα βουνά;

Είναι απότομα και ψηλά, με λευκές κορφές.

- Με λευκές κορφές; - Λευκές σαν τα μαλλιά του γέρου.

Και είναι πολύ όμορφες το πρωί.

- Πώς είναι το πρωί; - Σαν το ωραιότερο τραγούδι.

Τότε πρέπει να είναι όμορφο.

Πόσο θα χαιρόμουν αν μπορούσα να τα δω όλα αυτά!

Μην στεναχωριέσαι, Μόιτσα.

Υπάρχει ένα βότανο για κάθε κακό και θα υπάρχει ένα και για σένα.

Θα το βρω ακόμα κι αν σημαίνει ότι θα πάω στο τέλος του κόσμου.

- Θα το βρεις αλήθεια; - Αλήθεια.

Κέκετς!

Κέκετς!

# Πες μου μικρό χαρούμενο πουλί,

# εσύ που πετάς βράδυ και αυγή,

# πόσο λάμπουν τ' αστέρια τη νυχτιά,

# από πού ο ήλιος φεγγοβολά;

# Θα ήθελα πολύ μαζί σου να πετάω,

# τον κόσμο απ' τα σύννεφα κι εγώ να κοιτάω,

# τα αστέρια χιλιάδες να μετρώ,

# το τραγούδι σου με χαρά να πω.

# Μα το σκοτάδι το ζοφερό,

# για την ματιά μου είναι μοιραίο.

# γι' αυτό το τραγούδι μου είναι λυπητερό,

# τη ματιά μου θα ήθελα θαρρώ.

Ποιος είναι;

Από δίπλα είμαι, από το βοσκότοπο παραδίπλα.

Δεν είχα ξανακούσει τη φωνή σας.

Εγώ όμως ακούω συχνά τη δική σου.

Τραγουδάς, έτσι δεν είναι;

- Θα έρθεις μαζί μου; - Πού;

- Να μαζέψουμε μούρα. - Δεν πρέπει να απομακρύνομαι.

Μπορεί να χαθώ.

Πολύ κοντά είναι. Έχει πολλά ωραία και μεγάλα κόκκινα μούρα.

Αλήθεια;

Μόιτσα;

Μόιτσα;

Δεν την βρίσκω πουθενά!

- Μόιτσα! - Μόιτσα!

- Μόιτσα! - Μόιτσα!

- Είναι πάρα πολύ καλά. - Δε θα τα φας όλα;

Θα κρατήσω μερικά για τον Κέκετς και τον Ροζλέ.

Πρέπει να επιστρέψω τώρα. Θ' ανησυχούν.

Εντάξει, πάμε.

- Μόιτσα! - Μόιτσα!

- Μόιτσα! - Μόιτσα!

Γιατί περπατάμε τόση πολλή ώρα;

Κουράστηκες;

Χάσαμε το δρόμο μας;

Λίγο ακόμα και θα είμαστε σπίτι.

Ορίστε, φτάσαμε στο σπίτι.

Πού είμαι;

- Στο σπίτι μου. - Ποια είστε;

Η Πέχτα.

Κέκετς! Ροζλέ!

Λυκόσκυλο! Ο σκύλος της Πέχτα!

Η Πέχτα την έχει κλέψει.

- Πρέπει να πάμε σπίτι και γρήγορα! - Δε θα την ψάξουμε;

- Ποιον να ψάξουμε; - Την Πέχτα, φυσικά!

Αν πραγματικά πιστεύεις ότι η Πέχτα έχει την Μόιτσα.

Τρελάθηκες; Πιστεύεις αλήθεια ότι μπορείς να την βρεις;

Κάποιο σπίτι θα 'χει κι αυτή.

- Θέλω να πάω σπίτι. - Θα σε φροντίσω καλά.

Πηγαίντε με πίσω στην καλύβα μας στο βουνό.

Ναι καλά, ώστε μετά να με κοροϊδεύεις.

Θα μάθω εγώ στον Κέκετς και τον Ροζλέ να μην ξαναβγάλουν τραγούδια για την Πέχτα!

- Μα ο Κέκετς δεν ήθελε να σας κοροϊδέψει. - Το έκανε όμως, έτσι δεν είναι;

Μείνε μαζί μου, είναι για το καλό σου.

Αν είσαι καλό κορίτσι και μου λες κάνα ωραίο τραγούδι κάθε τόσο,

θα σου δώσω κάτι πολύτιμο που θα μ' ευγνωμονείς.

Δε με πιστεύεις;

Ξέρω ένα λευκό λουλούδι που είναι φοβερό γιατρικό,

μόνο εγώ ξέρω πώς να πάρω τις ιαματικές του σταγόνες.

Δε θέλω τίποτα από εσάς. Αφήστε με να πάω σπίτι.

Έλα, τώρα!

Μη κλαις. Πες μου ένα τραγούδι αν θέλεις να σε βοηθήσω.

Αν είχαμε γυρίσει να πούμε για την Μόιτσα εξαρχής, θα την είχαμε βρει πολύ ώρα τώρα.

- Κοίτα εκεί, Ροζλέ! - Να δω τι;

Μια καλύβα.

Μην κατεβαίνεις εκεί! Πάμε να φύγουμε!

Κέκετς!

H Μόιτσα!

H Πέχτα!

Μιμείται τη φωνή της Μόιτσα για να μας δελεάσει στο λημέρι της.

Κέκετς! Πάω να φωνάξω τον πατέρα!

Μόιτσα; Μόιτσα!

Μόιτσα; Πού είσαι, Μόιτσα;

Μόιτσα!

- Ποιος είναι; - Μόιτσα, δεν γνωρίζεις τη φωνή μου;

- Είσαι αλήθεια εσύ, Κέκετς; - Φυσικά κι είμαι εγώ.

Έλα τώρα! Γιατί κλαις;

Είμαι πολύ χαρούμενη!

Φύγε, Κέκετς. Έτσι η Πέχτα δε θα μπορεί να σε πιάσει.

Άρα είναι αλήθεια ότι η Πέχτα σε έφερε εδώ.

Ναι, αυτή είναι η καλύβα της.

Φύγε Κέκετς, τρέξε!

Μη φοβάσαι, μικρή μου Μόιτσα. Όλα θα πάνε καλά.

Κάνε γρήγορα Κέκετς, κάνε γρήγορα!

Μόιτσα; Έλα, βοήθησέ με.