10,000 B.C. (10,000 BC)

Vetëm koha mund të na mëson atë që është e vërtetë dhe çfarë është legjendë.

Disa të vërteta e moshave nuk mbijetojnë.

Por legjenda e fëmijës me sy të kaltër do të jetojë përgjithmonë

dhe të jetë e pëshpërit në të katër erërat Malet e Madhe të Bardha.

Ne, Yagahl, gjuetarët më të fuqishëm e të gjitha gjallesave

e Mannak.

Por bota jonë ka filluar të ndryshojë.

Mannaks e më pas erdhi dhe më vonë në luginën tonë

dhe ka pasur kohë kur ata nuk vijnë fare.

Gjuetarëve tonë u rrit nervoza.

Dhe popullit tynë iu rrit uria.

Vetëm një mes nesh

ne e quajmë "Nënë Vjetër," e fundit, më e mira

vetëm ajo mund të flasë në shpirtërat e tokës

dhe të kërkojë nga urtësia e Atit për të shpëtuar popullin tonë.

Shumë herë ajo i kërkon

deri në një natë ata iu përgjigjen asaj thirrjes dhe të na dërgojn një shenjë.

Një shenjë e fillimit dhe e fundit.

Ne e gjetëm në malet e saj. Ajo ishte mbi mbajtjen e të një gruaje të vdekur.

Baballarët e saj e kanë dërguar.

Ajo erdhi të na tregoj për demonët

që do t'i japin fund botës tonë.

Ata do të vijnë në luginën tonë në kohën kur

ne do të shkojmë në gjuetin tonë të fundit.

Por nuk i frikësohemi.

Nga kjo do të kërkoj të gjej një luftëtar që lind

dhe kjo do të jetë një grua e tij.

Ata do të na çojnë në një jetë të re

ku përveq urisë nuk do të dimë më shumë.

Këtë natë

Nëna e vjetër nuk e sheh të përballet me luftëtar nga të cilat ajo foli

por ajo e dinte se fëmija me sytë e kaltër

ishte një e mirë ajo duhet mbrojtur.

Për popullin tonë, ajo ishte Evolet

premtimi i jetës.

Për një djal të quajtur D'Leh, ajo ishte shumë më tepër se kaq.

Vetëm një nga Yagahl nuk besojnë në Nënën e Vjetër profeci:

Ky djalosh i babait

i vetmi që kryen Shtizën e Bardhë dhe e hodhi në erë fërshëllej për gjueti.

Unë do ta mbroj djalin tuaj sikur ai mua.

E di që do. Por premtimi im ju do të thoni se pse askush nuk la.

Ne nuk mund të presim të fundit për gjueti.

- Mirë hedhni! Hidhniju përsëri! - Mirë hedhni!

Ka'ren?

Ka'ren? Hmm?

Jo. Jo ju.

Babai juaj ka braktisur popullin tonë. Shkoi larg.

Ndeshje mirë!

Ju duhet të fitoni, Ka'ren!

Lë atë!

Ka'ren! Unë them ta lëni atë!

D'Leh.

Ai është djali i një frikacaku.

Ty asnjëherë nuk të them atë përsëri.

Çdonjëri prej jush.

Mirë hedhni.

Ju jeni vetëm

si unë.

Çfarë ka ndodhur me njerëzit tuaj?

Ata u vranë

nga demonët.

Ju kurrë nuk do të jeni vetëm, Evolet.

A po e shihni atë dritë?

Kjo një?

Ajo nuk lëviz nëpër qiell si bëjnë të gjithë të tjerët.

Kjo dritë është si ju në zemren time.

Ajo kurrë nuk do të shkojë larg.

Ajo kurrë nuk do të largohet?

Jo, asnjëherë.

Evolet, eja këtu.

Mos i humb nga të kasolles pa thënë për mua.

Dhe për shumë hënë

Evolet dhe D'Leh shikojn njëri-tjetrin

dhe dashuria në zemrat e tyre, u rrit shumë.

Deri në fund, pas shumë vitesh

në ditën e fundit gjuetia arriti.

D'Leh, për sa kohë ne duhet të mbajmë vëzhgim?

Deri në Mannaks vijnë.

Dhe kur do të vijnë?

Nuk e di.

D'Leh, kur do të bëhem unë gjuetar?

Kur ju ndalni duke i kërkuar kaq shumë pyetje.

I famshmi Tic'Tic gjahtari erdhi, në Nënën e Vjetër bun sot.

Ajo mendon se koha e profeci ka ardhur.

Ajo nuk i tha atij për të vrarë Mannak këtë gjueti.

Ajo mendon se do të fitojë Ka'ren e Bardhë dhe pretendimin Evolet.

- Baku, shikoni se çfarë kam gjetur për ju. - Ah.

Mm.

Ti e di atë mirë Ka'ren është gjuetar.

Ne duhet të largohemi. Së bashku, ne mund të kalojmë në malet e mëdha.

Dhe braktisim njerëzit tanë? Ashtu si babai im?

Unë nuk mund ta bëjë këtë.

Kam punuar për këtë shumë.

Mënyra e vetme që ne mund të jemi së bashku është unë duhet të vrasë Mannak.

Ata janë këtu! Ata janë këtu! Shiko!

Shikoni se sa janë.

Sot

unë nuk do të hyj brenda zemëres të Mannak. Ai do të jetë një prej jush.

Një nga ju do të pretendojnë White Spear.

Maj Baballarët e Yagahl ...

dhe frymën e fortit Mannak zgjedhim më të mirin për ju.

Ka'ren, ju keni parë e hedh.

Ka'ren, e Mannak është i juaji. Ju do të jeni kreu jonë.

D'Leh? Po në lidhje me ju?

Unë kërkoj të gjej për të fituar Evolet.

Ne gjueti së bashku si një!

Tic'Tic të çojnë në themelimin e demit.

Lë prapa!

D'Leh!

Ata janë thyer larg! Sillni të kthehet!

Baku! Ata janë ardhur! Ata janë ardhur, Baku!

Ata janë ardhur! Ata janë ardhur!

E fundit po vjen! Kjo është një goditje e madhe!

Tani!

D'Leh po vjen! Ka'ren, bëni gjuajtje!

Mbajeni atë poshtë!

Ai është shumë i fortë! Le të shkojmë, Ka'ren!

D'Leh, ne duhet të lirojm!

Unë nuk mund! Eshtë kapur dora ime!

Shiko! Shiko!

Eshtë D'Leh!

Ju vratë atë! Të gjith të vetëm!

Askush nuk ka bërë kurrë atë.

Ky ishte trim.

D'Leh e vranë Mannak! Ai nuk e le të shkojë në kurth!

Ai ishte i vetmi!

Çfarë po prisni?

Shpirti i urt, vrau Mannak.

Unë pretendimin e White Spear

dhe ajo me gruan time

Evolet.

Që nga ajo ditë, D'Leh nuk ishte më i biri i një frikacaku.

Tani Yagahl emri i tij do të nderohet

për sjelljen e tyre për bekimin e fundit Mannak për një kohë.

Dhe pse ishte e kënaqur Nëna e Vjetër në zemrën e saj për të parë Evolet kaq të lumtur

ajo kishte frikë në shpirtin e saj

se ai i cili kishte vrarë ishte bishë

nuk pati kurajën për atë që kishte për të ardhur.

Pse Tic'Tic nuk ka festuar me ne?

- D'Leh? - Nuk është diçka që unë duhet të bëjë.

Çfarë doni?

Unë nuk isha trim.

Dhe unë nuk u kërkoj të gjej si një.

Baballarët e Yagahl luajtën me ne sot.

Çfarë duhet të bëj?

Në qoftë se unë heqë dorë nga White Spear, Unë të heqë dorë nga Evolet. Unë nuk mund ta bëjë këtë.

A ka hequr dorë ajo nga ju?

Hmm?

Kjo nuk është mënyra e Yagahl për të kërkuar White Spear me një gënjeshtër.

Unë dhash White Spear mbrapa tek Tic'Tic.

Pse do të ju bëjë një gjë të tillë?

Sepse unë nuk i vras të Mannak, Evolet.

- Sigurisht që keni bërë, ju për të mbajtur më neto. - Jo, unë gënjej.

Unë u përpoqa të lëshoj si të gjithë të tjerët. Ishte e kapur në dorën time.

Pas kësaj, u përplas me Mannak tim shtizë.

Unë nuk bëra asgjë.

Evolet, bjerë ndërmend çka po u thua ti rreth dritës tonë?

Unë ende ndjej të njëjtën gjë.

Ju do të jeni gjithnjë në zemrën time.

Kjo nuk do të shkojnë larg.

Por ende

ju dhat më lart.

Kjo natë e madhe me shi të bardhë erdhë në luginën e Yagahl.

Dhe akullta si një perde, vrerosje ra mbi zemrën D'Leh.

Dhe me shi të bardhë erdhën demonët.

Ju qëndroni këtu.

Baku.

Moha! Shiko jashtë!

- Baku, fshi. - Po, Nënë.

D'Leh!

Ne nuk mund t'i ndihmojmë ata!

Ju lutem.

Më lejoni!

Më lejoni të shkoj!

- Çfarë po bën? - Unë jam duke shkuar pas tyre.

Gjatë Maleve të Mëdha? Kjo nuk është e mundur.

Ata erdhën mbi malet e Mëdha.

Ata janë demonët. Ndoshta ata mund të fluturojnë.

Unë nuk shoh krahët e tyre.

Ju mendoni se ju mund të sjellni ato vetëm të gjitha? Vetëm ju?

Ai nuk është vetëm.

Të shkoj me të.

Pa gjuetarët e tjer, ne të gjithë do të vdesim.

Unë do të shkojë shumë.

Jo, Baku, ju do të qëndroni këtu.

Por ju, Ka'ren, ju duhet të shkoni me ta.

Mos më prek!

Dhe ata si oferta e lamtumirës për pleqtë dhe fëmijët e popullit tonë

Shpirti i urt i tyre i bekuar Yagahl dhe shtiza nga pala e tyre.

Nëna e Vjetër e dinte atë kurrë nuk do të gjuetarëve përsëri

por në vend të luftëtarëve.

Kjo natë do të jetë së shpejti. Ne të qëndrojmë këtu.

Jo, ne do të shkojmë. Ne po vijmë më pranë.

Nuk mund të shoh në terr. Ju a mundeni?

Ne të qëndrojmë këtu. Ne ham dhe flejm.

Pse ju nuk kryetë White Spear?

A jeni i frikësuar?

Përgjigjju.

Ka'ren, bie të fle.

Baku? Baku!