Gretel & Hansel

มา เด็กๆ มาฟัง

เพราะเรื่องที่ข้าจะเล่ามีข้อคิด

ข้อคิดที่สักวันอาจช่วยให้เจ้าปลอดภัย

ฉะนั้นล้อมวงเข้ามาและฟังข้าให้ดี

เรื่องราวของเด็กน่ารัก ที่สวมหมวกสีชมพูดใบเล็ก

เธอเกิดมาเป็นของขวัญสำหรับพ่อและแม่

ในเวลาทุกข์ยากและขาดแคลนอาหารยิ่ง

ทุกคนในหมู่บ้านล้วนเห็นพ้องกันว่า เธอคือเด็กที่สวยงามที่สุด

แต่แล้วเธอก็ล้มป่วย

และมีคำทำนายว่าเธอจะไม่รอดเกินฤดูหนาว

พ่อของเธอไม่เชื่อในคำทำนายเช่นนั้น

และได้ยินเสียงลือเกี่ยวกับนางผู้มีเวทมนตร์

ที่มีพลังรักษาโรคใดๆ

พ่อของเธอแค่จำเป็นต้องกล้า

และเชื่อในความมืด

และเขาก็กล้า

และเขาเชื่อ

แต่เมื่อนางผู้มีเวทมนตร์รักษาโรคแล้ว

นางได้ทิ้งของขวัญอย่างหนึ่งไว้แทนที่

ปรากฏว่าเด็กคนนั้นได้รับญาณทิพย์

ใครๆ ต่างคิดอยากให้เธอดูอนาคตให้

แต่ไม่มีใครอยากฟังสิ่งที่เธอเห็น

เพราะมีแต่เรื่องเลวร้ายที่ตามหลอกหลอนทุกคน

และเธอเองก็ทำให้แน่ใจว่าเป็นเช่นนั้น

เพราะไม่นานก็ปรากฏชัดเจนว่า...

เธอมีพลังด้านอื่นด้วย

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ละเว้นใครเลย

แม้แต่พ่อของเธอเอง

พ่อที่เธอรู้ว่าได้เสียสละมามาก

จึงมีคำสั่งให้เด็กคนนั้น

กลับสู่ความมืดที่สร้างเธอมา

เธอถูกซ่อนไว้ในป่าลึก

โดดเดี่ยวตามลำพัง

ไม่มีใครให้เล่นด้วย

แต่เธอก็ยังหาวิธี

ผูกมิตรจนได้

ฉะนั้น เด็กๆ จงระวังของขวัญ

จงระวังคนที่ให้ของขวัญ

และระวังคนที่ดีใจมากที่จะรับของขวัญ

ไม่รู้ยังไง เรามักจำนิทานได้ขึ้นใจ

ฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนหรือเมื่อไหร่ ตอนที่ได้ฟังเรื่องราวของ

เด็กน่ารักที่สวมหมวกสีชมพูใบเล็ก เป็นครั้งแรก

รู้สึกเหมือนฉันรู้จักมันมาตลอด

อยากรู้จังว่าเรื่องของเรา จะกลายเป็นนิทานเล่าขานได้ยังไง

และฉันคงไม่อยากมีนิทานเกี่ยวกับตัวเอง

เพราะต้องผ่านเรื่องเลวร้ายมากมาย

แล้วส่วนใหญ่ก็มีเจ้าชายปรากฏตัว มาปลุกเราให้ตื่นอยู่ดี

แต่ฉันไม่เห็นเจ้าชายแถวนี้เลย

มีแต่น้องชายฉัน

เขาตามฉันไปทุกที่

และฉันต้องแบ่งทุกอย่างกับเขา

แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นของฉัน

ทำไมพี่ถึงแต่งตัวแบบนั้น

พี่กำลังจะไปพบจอห์น สตริปป์

กับเมียเขา ถ้าเขามีเมีย

แม่คิดว่าเขาต้องการแม่บ้าน

แต่ทำไมปากพี่ถึงมีสีแปลกๆ

เอาละ

ถ้าพี่ได้อาหารมาแม้แต่น้อยละก็

พี่จะให้เธอเป็นคนแรก

โอเคไหม

เธออ่านออกไหม

ไม่ค่ะ แต่ฉันอบขนมและซักผ้าได้

พ่อเธอเป็นชาวนาใช่ไหม

เคยเป็นค่ะ

พ่อเสียชีวิตแล้วค่ะ

ตอนนี้แม่ฉันตัวคนเดียว และทำเท่าที่ทำได้

คงทำอะไรไม่ได้มากนัก จนกว่าโรคระบาดร้ายแรงนี้จะหมดไป

บ้างก็ว่าที่ดินต่างๆ ต้องคำสาป

เฉพาะกับคนที่ไร้ความสามารถนั่นแหละ

เช่นเดียวกับทุกเรื่อง

และจริงๆ มันเหลวไหลทั้งระบบ

เราเป็นหนี้พืชผลมากมายต่อบิชอป

และเราถูกห้ามแม้กระทั่งเลี้ยงปากท้องของตัวเอง

เธอจะได้ดีถ้าพูดให้น้อย

ค่ะท่าน

เอาใจคนแก่ที่น่าสงสารสักคนได้ไหม

ลองเรียกว่า "คุณผู้ชาย" แทนซิ

ค่ะ

คุณผู้ชาย

ดีมาก

ฉันว่าแขกของเราคงชอบ

ทีนี้ฉันมีบางอย่างจะถาม

เธอยังรักษาความเป็นหญิงไว้หรือไม่

ว่าไงนะคะ

ไม่เห็นต้องตกใจ ฉันจะถามใหม่

เธอเป็น...

สาวพรหมจรรย์ไหม

ฉันอยากจะเอื้อมมือไปฟาดเขา

ฝ่ามือฉันจะเจ็บเพราะความโอหังของเขาไหม

ฉันจะรู้สึกอะไรไหม

ยิ้มให้เขามันจะตายหรือไง

แค่พูดว่า "ขอบคุณ"

เขาไม่ได้ต้องการแม่บ้าน

ลูกอยู่ที่นี่ไม่ได้ เกรเทล

ทำไมล่ะคะ

เพราะมีที่ไม่พอ

ที่นี่มีผีเต็มไปหมด

ผีที่หิวโหย

ไม่มีอะไรเหลือแล้ว

พ่อของลูกตายตรงนั้น

และไม่นานแม่ก็คงตายด้วย

- แม่ไม่ควรพูดแบบนั้น - พาน้องไปซะ

รีบไปที่สำนักแม่ชี

ก้มลงกราบพวกแม่ชี

ขอร้องให้รับลูก

สำนักแม่ชีไม่มีทางรับฮันเซลแน่

และหนูจะไม่มีวันขอร้องให้รับ

งั้นลูกสองคนก็เริ่มขุดหลุมฝังตัวเองได้เลย

เกรเทล

เมื่อลูกกับน้องเริ่มจับพลั่ว...

ขุดหลุมเผื่อแม่ด้วย

ไปซะ

ไม่งั้นแม่จะสับลูกเป็นชิ้นๆ

ฉันลากน้องออกจากเตียง

และเราหนีไปจากบ้านหลังเดียวที่เรารู้จัก

ประตูเบื้องหลังเราปิดดังโครม

และโลกกว้างใหญ่อันเลวร้าย เปิดต้อนรับเราอยู่เบื้องหน้า

เสมือนปากอันน่ากลัว

พี่น่าจะเลือกอยู่กับผู้ชายที่บ้านนั้น

ไม่รู้อะไรก็อย่าพูด

ทำไมพี่ถึงชอบทำแบบนี้

พี่ไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย พี่ไม่ได้เริ่มก่อน

พี่ชอบสร้างปัญหา

ไม่งั้นพี่คงมีห้องของตัวเอง

ไม่นานพี่ก็คงมีอาหารกิน

ไม่มีอะไรได้มาโดยไม่ต้องเสียอะไรไป

เราจะกลับไปหาแม่ได้เมื่อไหร่

จำเฮย์สได้ไหม แม่ม่ายที่มอบไข่ให้พ่อ ก่อนไก่ของเธอป่วยน่ะ

บ้านเขาอยู่ข้างหน้านี่เอง

เขาอาจให้ที่พักแก่เรา

พี่มองเห็นไกลขนาดนั้นได้ยังไง

ไม่จำเป็นต้องเห็นก็รู้ได้

พี่แน่ใจเหรอว่ามีผู้หญิงอยู่ที่นี่

พี่มั่นใจว่าเคยมีผู้หญิงอยู่ที่นี่

- กลิ่นไม่น่าใช่ผู้หญิง - เงียบน่า

และดีใจที่เรามีหลังคาคุ้มหัว

ไม่ถึงกับแข็งเป็นหิน

มาเร็ว

พี่ว่าแม่ปลอดภัยไหม

แม่ไม่เป็นไรหรอก ตราบใดที่เราไม่เป็นไร

เกรเทล

เราจะไม่เป็นไรใช่ไหม

ตราบใดที่พี่ยังอยู่

ฮันเซล

เกรเทล ช่วยด้วย เอามันออกไป

นี่

โอย ซวยล่ะ

พวกเธอถูกไล่ออกจากบ้านมาสินะ

ต้องสู้ชีวิตกันตามลำพัง

แทบไม่มีอะไรติดตัว

ผมมีขวานเล่มหนึ่ง

ต้องขอบอกว่า มันกลืนไปกับเงาของเธอ พ่อหนุ่ม

ผมหมายถึงผมมีขวานอยู่ที่บ้าน

เงียบน่า

ฉันยินดีบอกทางไปหาคนตัดไม้ พวกเขาเป็นคนดี

ร่ำรวย มีอาหารให้ ถ้าทำงานแลก

พวกเขาจะให้ขวานเล่มใหม่ และแสดงวิธีใช้ให้ดู

ส่วนเธอ สาวน้อย

จะเรียนรู้เรื่องสมุนไพรและดิน

กลัวเสียแต่ว่าผู้ชายในโลก จะใช้เธอไปในทางอื่น

คุณคะ จะให้เราตอบแทนอาหารมื้อนี้ยังไง

คุณคงจะได้กิน ถ้าเราไม่มา

ฉันไม่ชอบกินกระต่าย

งั้นคุณต้องการอะไรจากเรา

เธอไม่มีสิ่งที่ฉันต้องการหรืออยากได้

"อันความเมตตานั้นคือรางวัลในตัวเอง

แต่ความโหดร้ายคือแผลที่กัดกินใจเรา

คนชั่วหาเลี้ยงชีพด้วยการหลอกลวง

แต่คนที่เพาะปลูกคุณธรรม ย่อมได้ผลเก็บเกี่ยวที่แท้จริง

ผู้ที่ทำสิ่งที่ถูกต้องจักมีชีวิตที่ดี

ผู้ที่ทำสิ่งชั่วร้ายย่อมเดินไปสู่ความตาย"

แต่คนเราเกิดมาก็ต้องตาย

ถูกต้อง แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

กินให้อิ่ม แล้วไปอาบน้ำ

เด็กคนนี้สกปรกเหลือเกิน

ถ้าไม่เห็นสีขาวในตาเขา คงนึกว่าเป็นปุ๋ย

เราเชื่อใจคนที่โผล่มา ในยามที่เราต้องการได้ไหม

หรือมันรู้สึกเหมือนคนคนนั้น

ซุ่มรอโจมตีเหมือนงู

ไปทางตะวันตกสองวันสองคืน

ไปตามทางที่ฉันวาดให้

แล้วเธอจะเจอสิ่งที่ตามหา

ถ้าออกนอกทาง เธออาจเจอคนชั่ว

และถ้าเจอ อย่าหยุดคุยกับพวกเขา

พวกเขามีเสน่ห์และดูดี แต่ไม่ควรสนทนาด้วย

ทำไมเราถึงอยู่กันพรานคนนั้นไม่ได้

ถ้าเขาต้องการเด็ก พี่ว่าเขาคงจะทำลูกเอง

"ทำลูก" เหรอ ทำจากอะไร

พี่ต้องอธิบายทุกอย่างหรือไง

แต่แม่ไม่ได้ทำเราขึ้นมา

เราถูกนกพาเข้ามาทางหน้าต่าง

ถูกแล้วล่ะ ฮันเซล

พี่นี่โง่มาตลอด

เสร็จหรือยัง

เสร็จแล้ว แต่ผมยังหิวอยู่

เป็นผลจากการกินมากไป

พี่จำเรื่องพ่อได้มากไหม

จำได้ไม่มาก

เล่านิทานให้ผมฟังอีกรอบสิ