Harold and the Purple Crayon

Einu sinni var drengur að nafni Haraldur

sem lenti í ævintýri.

Hann tók fjólubláa vaxlitinn sinn með sér.

Hann gat teiknað hvað sem hann langaði.

Stundum færðist hann of mikið í fang.

En hann var alltaf fljótur að hugsa.

Og svo var það bara næsta ævintýri.

Hann gerði það sjálfsagða með töfravaxlit.

Hann útbjó bökur og svo bjó hann til vini.

Hann gaf þeim nöfnin Eggi og Brodda.

Koma svo.

Af augljósum ástæðum.

Ekki aftur!

Þeir yfirgáfu aldrei hver annan.

Fundu hver annan alltaf aftur þó þeir villtust.

Alveg sama hvar þeir voru

mundi Haraldur alltaf hvar herbergisglugginn hans var.

Í kringum mánann.

Góða nótt, Haraldur.

Góða nótt.

Endir.

Góða nótt, gott fólk.

Bara grín! Auðvitað endaði sagan ekki þarna.

Komið nú, öll!

Þarf að fara niður núna!

Heimur hans stækkaði.

Og ímyndunarafl hans einnig.

Rétt hjá þér, sögumaður!

Magarnir í mér eru á fleygiferð!

-Passaðu þig, Haraldur! -Hvað?

Hæ, öll!

Og hann fékkst áfram of mikið í fang.

En hann var alltaf fljótur að hugsa.

Smá hjálp hérna!

Fljótari en þetta.

-Haraldur! -Ég redda þessu!

Ó, hæ!

Með fjólubláa vaxlitnum hans var allt mögulegt.

Náði þér!

-Ó, varlega. -Fyrirgefðu, Eggi.

Ég hef verið að hugsa.

Ef ég teikna ykkur, hver teiknaði þá mig?

Þetta er djúpt.

Ég teiknaði þig, Haraldur.

Gerðirðu það?

Sannarlega.

Hvernig lítur þú út?

Ég var dálítið líkur þér.

Ég er gamall maður núna.

Ætli ég sé ekki faðir þinn á vissan hátt.

Faðir minn.

Af hverju sé ég þig þá ekki, gamli?

Því ég er á öðrum stað.

Í raunheiminum.

Raunheiminum. Vá.

Hvað er það?

Eiginlega eins og þinn heimur,

bara litríkari.

Og mun flóknari.

Hljómar meiriháttar. Má ég heimsækja þig?

Ég vildi að það væri mögulegt.

En með vaxlitnum er allt mögulegt, ekki satt?

Góða nótt.

Bíddu, gamli. Ein spurning enn.

-Af hverju teiknaðir þú mig? -Góða nótt.

Gott og vel.

Góða nótt, gamli.

Gamli, ég hef verið að hugsa

og er með margar viðbótarspurningar.

Gamli?

Ertu þarna?

Gamli. Halló!

Gamli!

Gamli!

Er hann allt í einu orðinn þögull?

Ég held ekki.

Maðurinn elskaði að tala.

Kannski upptekinn við að vera í raunheiminum.

Ég er djúphugull.

Það er málið! Förum í raunheiminn!

Ó, nei. Við viljum það ekki.

Með vaxlitnum er allt mögulegt.

Virkar ekki þannig, Haraldur. Getur ekki...

Jú! Förum!

Þið heyrðuð hvað gamli sagði. Hægðatregða í raunheimi.

Hvað sem það nú þýðir.

Jæja þá. Þið verðið hér ef gamli skyldi koma aftur.

Frábær hugmynd.

Ég leita að honum þarna úti. Engar áhyggjur.

-Ég er með þetta! -Bíddu!

Í hverju er hann?

Þetta er svo bjart.

Svo fagurt.

Hvað eruð þið að gera?

Mjög ruglingslegt. Ég er nýr hér, en...

Ó, sæll.

Mjög skapandi.

Nærri.

Fjarri.

Nærri. Fjærri. Þrívídd.

Jafnvel flottara en ég hafði ímyndað mér!

Sjáið allt vingjarnlega fólkið!

-Afsakið. Hvar erum við? -Drullaðu þér, Strumpur.

-Förum við ekki á eftir honum? -Nei.

Svona nú. Bara kíkja.

-Allt í lagi. -Já!

Bara kíkja.

Hvernig lítur það út?

Veit ekki. Allt dularfullt og óskýrt.

Kannski þú ættir að líta betur.

Æ, hættu nú!

Raunheimurinn.

Af hverju eru hófar mínir svo mjúkir?

Hæ!

Frá hverju flýjum við?

Fullorðnum í samfestingi.

FRÍTT DÓT

Raunheimsfatnaður.

Öðruvísi.

Skilur mig eftir.

Þú endist ekki einn dag.

Engar áhyggjur.

Brodda er á leiðinni.

Já!

Engir þumlar!

Það er ekki gott.

Þetta er hann! Gamli!

Gamli! Gamli!

Haraldur?

Haraldur? Þetta er ég, Eggi!

-Eggi? -Já, já.

Ó, hæ.

Sæll, vinur! Þú ert svo breyttur.

-Lít undarlega út, ekki satt? -Nei, þú ert svalur.

-Ertu viss? -Ó, já.

Þetta raunheimsdæmi er raunverulegt.

Í alvöru raunverulegt. Gettu.

Það batnar bara því við fundum hann.

Gamla manninn. Hann er hérna.

Komum!

Gamli! Þetta er Haraldur! Loksins!

Heyrðu! Burt með þig!

Af hverju gerirðu þetta?

Haraldur, kannski höfum við rangan mann.

Líklega rétt, Eggi.

Hafðu það gott, ekki gamli maður!

Raunheimurinn er stór.

Hljóta að vera minnst tíu eða 20 gamlir.

Já. Við þurfum að fara víða.

Raunheimur, hér kem ég!

Þumlar!

Já! Já.

Sjáið þessa fótleggi!

Varaðu þig, heimur.

Ég er stór.

Hæ. Ég er Brodda.

Ég er kanína.

Glætan.

Hæ!

-Farið af veginum! -Góður dagur fyrir hjólatúr!

Hæ, Prasad.

Ég veit, ég missi ekki aftur...

Ég missi ekki aftur af vakt. Ég bara...

Svona nú, Prasad.

Ég þurfti að skutla krakkanum út af skólanum.

Hún ætti ekki að nota símann í akstri.

-Haraldur? -Já?

Við gerum þetta ekki rétt!

-Gott og vel. -Varaðu þig!

Afsakið! Afsakið!

-Prasad. Bíddu. -Mamma!

-Er í lagi með þig? -Já.

Er í lagi, Karl? Þetta er í lagi, vinur.

Leið eins og gamla mér í augnablik.

Ég veit ekki hvort það var óttinn.

Guð minn! Er í lagi með ykkur? Fyrirgefið!

Ég sá ykkur ekki þarna.

Ég hélt ég hefi séð elg. Sáuð þið elg?

Já. Ég er elgur.

Þú hefur fengið heilahristing.

Innri hliðin á mér kemur út!

Ég redda þér plástri. Held ég sé með í veskinu.

Fjárinn.

Það er sprungið. Afsakið augnablik. Bíðið aðeins.

Bíðið aðeins.

Hæ. Já, ég þarf dekk.

Það er sprungið og ekkert varadekk.

Já, ég bíð. Þakka þér fyrir.

-Hvernig gerðir þú þetta? -Hæ, ég er...

Vá, þú ert góð í þessu.

Hún er ekki að skipta um dekk.

Hún er bara að festa það við bílinn.

-Þannig skiptirðu um dekk. -Þannig skiptirðu um dekk.

Hvað er þetta?

Flautan mín fyrir Karl.

Vá, þetta var hávært.

Hver er Karl?

Hann er Drekeðludíllinn minn. Hann er þarna.

Er hann mjög smár?

Hann er með undraverða felueiginleika.