Elite (Élite)

‪เขาหายตัวไปเมื่อคืนนี้

‪เขาอายุ 17 ปี

‪(หายตัวไป 20 ชั่วโมง)

‪ตอนที่หายตัวไป ‪เขาสวมเครื่องแบบลาส เอ็นซินาส

‪กางเกงสีแดงเข้ม

‪เสื้อเชิ้ตขาว เสื้อสูทสีเทาหรือน้ำเงิน ‪ปกเสื้อขลิบริมแดง

‪สองสามชั่วโมงแรกนี้สำคัญมาก

‪ฉะนั้นกลับไปทำงานกันต่อ ทุกคน

‪(สามเดือนก่อนหน้านี้)

‪ได้ของขวัญของฉันหรือเปล่า

‪อะไรเหรอ

‪ชีสน่ะ

‪มันควรจะเป็นของดีที่สุด

‪หรืออย่างน้อยก็ของแพงๆ

‪นายเอาไว้ใช้เองเหอะ คริสเตียน

‪วันหยุดนายสนุกกับแม่หญิงหรือเปล่าล่ะ

‪ฉันขอโทษ นาโน

‪- ฉันน่าจะมาเร็วกว่านี้ ‪- รู้อะไรไหม

‪มาริน่าใส่นาฬิกานั่น

‪แต่ตอนที่ฉันไปถึง

‪มันหายไป

‪แฟนของนายอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้อง

‪เธออาจเป็นคนทำด้วยซ้ำ

‪อย่าบอกนะว่านายไม่เคยคิด

‪แต่แน่ละ...

‪ตราบใดที่มีคนจ่ายค่าวันหยุด

‪อาหารทะเล และนาฬิกาต่างๆ ให้นาย...

‪- เรื่องพวกนั้นก็ไม่สำคัญกับนาย จริงไหม ‪- ไม่จริง

‪มันสำคัญสิ

‪- วันหยุดห่วยแตก ‪- แหงละ

‪ผมจะไปที่สระน้ำ

‪โทรหาผมเมื่อเราต้องไปกันนะครับ

‪(มาริน่า)

‪หวัดดี ที่รัก

‪ฉันมาที่นี่เพื่อพาหญิงสาวคนนี้ชมบ้าน

‪ว่าไงล่ะ

‪เธอคิดว่าไงล่ะ

‪ในรูปน่าเกลียดกว่านี้นะ

‪อย่าหาเรื่องน่า

‪ยังต้องทาสี ต้องตกแต่งอะไรบ้างอีกด้วย

‪เธอจะได้เห็นว่ามันดูดีขนาดไหน

‪ที่นี่จะวิเศษมากๆ

‪ใช่เลย ใช่เลย

‪เอาอีกแล้วนะ

‪แปดโมงเช้าแล้วนะ วาเลริโอ

‪มื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญที่สุด เอาหน่อยไหม

‪ไม่ ฉันไม่กินมื้อเช้า

‪อันเดร์

‪หวัดดี สุดหล่อ

‪เธออยากให้ฉันยอมแพ้ ‪ตั้งแต่วันเปิดภาคเรียนเลยเหรอ

‪ตอนนี้ฉันกำลังมีไฟนะ

‪เข้าใจละ ฉันนึกว่าโรงเรียนกินนอน ‪เปลี่ยนนิสัยนายแล้วเสียอีก

‪ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างนั้น ‪มันกลับทำให้นายยิ่งน่าขัน

‪ขอบใจนะ

‪ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะพยายามผ่านปีนี้ไปให้ได้

‪ไม่งั้นพ่อกับแม่ตัดนายออกจากกองมรดกแน่ ‪และนายไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นคนจนนะ

‪ฉันไม่ห่วงหรอก ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪ฉันจะยังมีเธอ

‪ฉันพูดจริงๆ นะ ขอบใจ...

‪เธอยังเป็นคนเดียวที่ยังอุตส่าห์ติเตียนฉัน เย่

‪เป็นวิธีไถ่บาปของฉันในฐานะพี่สาวนายน่ะ

‪พี่สาวต่างแม่จ้า คนสวย

‪หวัดดี ที่รัก

‪เราไปที่บ้านเธอหลังเลิกเรียนก็ได้

‪ถ้าเธอไม่วอกแวก

‪ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย

‪(เรารักเธอ มาริน่า)

‪(เราจะไม่มีวันลืมเธอ)

‪น่าจะโยนขยะพวกนี้ทิ้งไปให้หมด

‪นาฬิกาไปไหนเสียล่ะ

‪เป็นอะไร เธอไม่ชอบเหรอ

‪เราเอาไปเปลี่ยนก็ได้นะ

‪สบายดีไหม

‪โครเอเชียเป็นยังไง คริสเตียนชอบไหม

‪โปโล เราต้องคุยกันหน่อย

‪มีเรื่องอะไร

‪ฉันว่าคริสเตียนไปหานาโนและ...

‪ฉันกำลังจะไปเจอคนอื่นๆ ไว้ค่อยคุยกันนะ

‪ว่าแต่ ฉันดีใจจริงๆ ‪ที่เห็นเธอมีความสุขขนาดนี้

‪จริงๆ นะ

‪เป็นไง ไม่เจอกันตั้งนาน

‪- หวัดดี ‪- สบายดีไหม

‪- นายไม่โพสต์รูปสักรูปเลย ‪- แทบไม่มีสัญญาณโทรศัพท์

‪ที่บ้านปู่กับย่าของเขาในอัสตูเรียสน่ะ

‪วัวก็คือวัววันยังค่ำ ‪ไม่ว่าจะใส่ฟิลเตอร์ในรูปของมันมากแค่ไหน

‪แต่ว่ามันผ่อนคลายมากๆ แบบว่าชิลๆ...

‪นายมาทำอะไรที่นี่

‪ฉันมีสิทธิ์จะมาที่นี่พอๆ กันกับนาย

‪- อย่า! ‪- หยุดนะ!

‪อซูซีน่า

‪ออกไปให้พ้น

‪- อย่า! ‪- หยุดนะ หยุด!

‪หยุดเดี๋ยวนี้!

‪- หยุดสิ ‪- กุซมาน ปล่อยเขานะ

‪- หยุด! ‪- กุซมาน พอซะที

‪บาดแผลในใจพวกเราทุกคนที่ ‪เกิดจากการตายของมาริน่า

‪จะต้องใช้เวลานานในการเยียวยา

‪ครูต้องการให้พวกเธอร่วมมือจึงจะสำเร็จ

‪พวกเธอทุกคน

‪กุซมาน

‪ครูนึกภาพไม่ออกด้วยซ้ำว่าเธอทรมานแค่ไหน

‪ใช่ ครูไม่เข้าใจ

‪แล้วทีนี้นึกดูสิครับ

‪ว่าครูต้องเจอกับคนที่เป็นต้นตอ ‪ของความเจ็บปวดทั้งหมดนั้น

‪ตามทางเดินตลอดเวลา

‪ซามูเอลไม่ใช่ต้นตอ

‪ถ้าซามูเอลไม่มาโรงเรียนนี้...

‪ถ้ามันกับพี่ชายมันอยู่

‪ในหมู่บ้านเล็กๆ ห่วยแตกของพวกมัน ‪ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้แน่

‪- พ่อของเธอเป็นคนหาทุนให้เขา ‪- คุณเป็นคนต่อทุนให้ ทำไม

‪เขาเป็นนักเรียนที่ดี มันจะไม่เป็นการยุติธรรม

‪ยุติธรรมเหรอ

‪มาริน่าต้องตาย

‪น้องสาวผม...

‪ตายตอนอายุ 16

‪มันยุติธรรมเหรอ

‪ฉันจะไม่เถียงกับเธอ

‪จากนี้ไป ขอบอกให้รู้ไว้ ถ้าใครคุยกับ ‪ไอ้สารเลวนั่น ฉันไม่เอาไว้แน่

‪ถ้าใครอยู่ข้างมัน ก็คือต่อต้านฉัน

‪นี่ไม่ใช่การเข้าข้างใดข้างหนึ่ง

‪ใช่สิ

‪และครูก็เลือกข้างไปแล้ว

‪ขอโทษครับ ขอถามหน่อย

‪วาเลริโอ

‪- สำคัญเหรอ ‪- ครับ

‪ควรจะมีงานต้อนรับหรืออะไรไม่ใช่เหรอครับ

‪เธอคิดว่าเรามีอารมณ์ปาร์ตี้เหรอ

‪ไม่เห็นหน้าพวกนั้นเหรอครับ

‪มันคือสิ่งที่คนเหล่านี้ต้องการ ‪หลังเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้

‪เพื่อสนุกกันเลยแหละ

‪เพื่อสนุก เต้นรำ ดื่ม...

‪ทำไมเขาถึงไม่กลับไปกับแม่เขา

‪เพราะหล่อนไม่รู้จะทำยังไงกับเขาดี

‪หล่อนส่งเขาไปอยู่กับพ่อเรา ‪จนผ่านไปสองสามเดือน

‪พ่อเอือมเขาแล้วส่งเขากลับมา ‪เป็นแบบนี้มาหลายปี

‪ต้องลำบากแน่ๆ เลย

‪เมื่อพ่อแม่หย่าร้างกัน ‪และพวกท่านส่งเรากลับไปกลับมา

‪ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกอย่างกับลูกเทนนิส

‪แหงล่ะ นี่เปิดเทอมวันแรก ‪เขาก็อยากปาร์ตี้เสียแล้ว

‪ฉันจะไปนะ

‪ต้องมีคนคอยดูให้แน่ใจว่า ‪ตอนเขาเมาสลบเข้าขั้นโคม่า

‪อย่างน้อยเขาก็มีอะไรรองรับ

‪และตอนเช้ากระเป๋าเงินยังอยู่ในกางเกง

‪ทีอย่างนี้ล่ะทำตัวเป็นพี่สาวเชียวนะ

‪กับวาเลริโอน่ะเหรอ เธอเป็นเสมอแหละ

‪จำได้ไหมว่าฉันเคยหึงขนาดไหน ‪ที่พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอด

‪หึงทำไม เขามันเกินเยียวยา

‪ดูเขาสิ...

‪- ทุกคนไปที่ลู่วิ่ง ‪- เก็บโทรศัพท์ไปดีกว่านะ

‪ถ้าโดนจับได้ว่าใช้โทรศัพท์ ‪พวกเขาจะยึดไปนะ

‪เธอเป็นนักเรียนทุนเหรอ

‪เห็นนี่ไหม ทองแท้ๆ นะ เด็กน้อย

‪เธอต้องรวยแน่ๆ เลย แต่ไม่เหมือนคนอื่นๆ

‪และภูมิใจด้วย มีปัญหาหรือไง

‪นั่นเป็นคำชมนะ

‪ทุกคนเข้ามา

‪ฉันชื่อเรเบก้า

‪สะกดด้วย "ก"

‪- แต่เพื่อนๆ เรียกฉันว่า เรเบ ‪- ซามูเอล

‪รวมกลุ่มกันห้าคนคละชายหญิง

‪เราจะเริ่มด้วยการเคลื่อนไหว

‪นี่เธอ มานี่สิ

‪หวัดดีจ้ะ ฉันชื่อเรเบ

‪ไม่ต้องห่วง ฉันเข้ากับคนมุสลิมได้ดี

‪แถวบ้านฉัน ฉันเอามาหมดทุกคนแล้ว

‪มาอบอุ่นร่างกายกัน ไม่ต้องรีบ

‪ตรงนี้เราต้องการอีกสองคน

‪เธอสองคน ไปตรงนั้น

‪กลุ่มที่สอง เตรียมพร้อม

‪ไง ซามู พี่ชายนายฝากมาทักทาย

‪ไปเจอเขามันลำบากนักหรือไง

‪ตลอดหน้าร้อนฉันมัวทำงานยุ่ง ‪พยายามเก็บเงินประกันตัวเขา

‪แล้วนายล่ะ

‪ล่องเรือกับแฟนบนเรือยอชต์ส่วนตัวใช่ไหม

‪หนึ่ง

‪สอง

‪สาม

‪เขาจะพูดออกมาหมด

‪เขาแทบไม่พูดอะไรมาหนึ่งเดือนแล้ว

‪ราวกับว่าเขากลัวว่า

‪ถ้าคำพูดหลุดออกมาหนึ่งคำ ‪ความจริงทั้งหมดจะหลุดตามมาด้วย

‪แล้วยังไงต่อ

‪ยังไงเหรอ

‪มันตึงเครียดมากน่ะสิ

‪อยากได้วันหยุดอีกเหรอ

‪ใจเย็นน่า เขารู้ว่าอะไรดีต่อเขา

‪คืนนี้เธอจะไปไหนไหม

‪- โปโล นายสบายดีใช่ไหม ‪- ฉันเหรอ

‪สบายดีสุดๆ

‪เธอเอาความลับฉันไปพูดทำไม

‪ฉันนึกว่าเธอเป็นเพื่อนฉันเสียอีก

‪ฉันก็คิดแบบนั้น

‪แต่พอนายมีแฟน นายก็เลิกตอบข้อความฉัน

‪มีแฟนเหรอ

‪ลูอยู่ข้างฉันตลอดหน้าร้อน

‪รู้ไหมทำไมฉันถึงคบเขา

‪เพราะเขาคอยให้กำลังใจฉัน

‪โดยไม่มีเงื่อนไข

‪นั่นไม่ใช่ความรัก

‪มันคือการอุทิศตัว

‪เหมือนที่เรามีต่อพระเจ้า