Dara-san of Reiwa (令和のダラさん)

ไม่ว่าจะเป็นความจริงหรือความฝัน หลังจากที่ได้เจอกับมิโกะคนน้อง

จูโรตะก็ลืมตาตื่นขึ้นก็เป็นช่วงบ่ายคล้อย ของต้นฤดูร้อนที่เสียงจักจั่นดังก้องไปทั่ว

ข้างหมอนของเขามี แผ่นไม้จารึกใหม่เอี่ยมที่ไม่คุ้นตาวางอยู่

อาจเพราะไม่มีเวลา

ตัวอักษรที่เขียนอย่างลวกๆ ถูกสลักลงไป ราวกับใช้ของแข็งขูดเอา

มันคือคู่มืออธิบายวิชาทั้งสาม

ที่มิโกะคนน้องทิ้งเอาไว้

และอาจกล่าวได้ว่ามันคือวิธีรับมือ กับภัยคุกคามที่ยังหลงเหลืออยู่บนภูเขา

อสรพิษยักษ์ที่สูญเสียพลังโยไค

จำเป็นต้องสะสมพลังขึ้นมาใหม่ เพื่อที่จะเข้าครอบครองร่างของมิโกะคนน้อง

อีกทั้งยังมีช่วงเวลาที่มิโกะคนน้อง

เก็บและผนึกแขนต้องคำสาปของนาง ไว้ในภูเขา

ระยะเวลาที่พวกมันจะยังไม่สามารถ กลับมาแผลงฤทธิ์ได้อีกครั้งนั้น…

เป็นเวลาประมาณเจ็ดปี

จูโรตะใช้เวลาถึงครึ่งปี เพื่อศึกษาจากเอกสารที่หลงเหลืออยู่

เขาระบุตำแหน่งของแขนต้องสาปทั้งสองข้าง ที่ถูกพันธนาการไว้กับภูเขา

และผนึกของหัวอสรพิษยักษ์ที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ได้

และเมื่อตามรอยเสียงกระดิ่งไป

เขาก็พบครึ่งร่างของอสรพิษยักษ์ที่หลับใหลอยู่ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นมิโกะคนน้อง

จากนั้นเขาก็บอกตำแหน่งและอันตราย ของสิ่งเหล่านั้นแก่หัวหน้าช่าง

ผู้เป็นทั้งพ่อบุญธรรมและอาจารย์ของเขา

แล้วจูโรตะก็ประกาศว่าเขาจะไปจากหมู่บ้าน

จุดหมายของจูโรตะคือสถานที่ ซึ่งระบุไว้ในจดหมายแนะนำตัวเก่าๆ

ที่พบอยู่ในสัมภาระที่มิโกะทิ้งไว้

เกียวโต

เพื่อตามหาอาจารย์คนหนึ่งของมิโกะ

เราห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด

หากมองเห็นจะเกิดอาเพศ หากทำให้แปดเปื้อนก็จะถูกอาถรรพ์

ตั้งแต่โบราณกาล ที่ท่านเป็นที่รู้จักในนามยามาตางิมาดาระ

มิโซกิยะ ฮินาตะ…

คนจากตระกูลผู้พิทักษ์ภูเขา ซึ่งคอยเฝ้าผนึกของข้า

และสิ่งที่มิโกะผู้นั้นกลายเป็นในท้ายที่สุด

หางนางเป็นเพียงเท่านั้น ก็ยังพอมีคุณค่าให้ข้าใช้ประโยชน์อยู่หรอก

แต่ว่าบัดนี้มิโกะที่น่าชิงชังผู้นั้นกลับมีพลัง มากเสียจนเข้ามายึดครองตำแหน่งของข้า

และเจ้านั่นยังเป็นผู้มีพลังวิญญาณที่หาได้ยากยิ่ง ถึงขั้นได้รับร่างแยกของมิโกะผู้นั้นมาด้วย

หากเกิดมาในยุคสมัยที่เหมาะสม

พรสวรรค์ของนางคงมากพอ ถึงขั้นสร้างชื่อเป็นยอดผู้ใช้วิชาแห่งยุคได้

การเคลื่อนย้ายดวงจิตที่เปราะบางมาสิงร่างคน

เข้าไปเคลื่อนไหว ในเขตของมิโกะผู้นั้นย่อมเสี่ยงเกินไป

ดังนั้นเหนือภูเขาลูกนั้น ข้าได้พบกับอามาเนะ ภาชนะที่ข้าจะครอบงำ

แต่เนื่องจากพลังวิญญาณที่สูง และดวงวิญญาณที่แข็งแกร่งของนาง

การจะเข้าครอบงำนางจึงต้องใช้เวลา

เจ้าผู้ซึ่งในที่สุด จะกลายเป็นอีกครึ่งหนึ่งของข้าเอ๋ย…

ตอนนี้ที่ดวงวิญญาณเรายังประสานกันไม่สมบูรณ์ จงอย่าไปข้องเกี่ยวกับตระกูลมิโซกิยะเด็ดขาด

-ยินดีต้อนรับ -ยินดีต้อนรับ

เจ้ามนุษย์นี่!

มานอนค้างทำการบ้านปิดเทอมเหรอ ไม่ได้ทำมาตั้งแต่ป.ห้าแล้ว

อือ จำได้ๆ

อามาเนะตามหลังอยู่ ฉันเลยคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดี

ขอบคุณมากนะที่เป็นห่วงฉัน และชวนฉันมาทำอะไรสนุกๆ แบบนี้ แหะๆ

อย่าหัวเราะแหะๆ แบบนั้นสิเฟ้ย!

อย่างไรก็ดี

นับว่าโชคดีที่การเข้าสิงของข้า ยังคืบหน้าไปเพียงเล็กน้อย

ต่อให้มีญาณทิพย์พิเศษ นางก็มองไม่เห็นข้าอยู่ดี

อามาเนะจัง เธอเคยช่วยงูหรืออะไรไว้ไหม

เอ๊ะ ไม่รู้สิ

เห็นเหรอเนี่ย

ถึงนางจะเห็นอะไร นางก็ไม่มีทางเชื่อมโยงมัน

กับโยไคผู้ยิ่งใหญ่ยามาตางิมาดาระได้

แล้วปลาไหลสวนล่ะ เคยช่วยไว้ไหม

ข้าดูเป็นอย่างนั้นเรอะ

บ้านหลังนี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคย แต่ก็รู้สึกแปลกๆ ไปพร้อมกัน

เพราะเดิมทีภูเขานี้เคยเป็นของข้า

และยังเป็นภูเขาที่มิโกะผู้นั้น เข้ามาปักหลักเป็นเทพภูเขาด้วยรึเปล่านะ

หากเป็นส่วนลึกของภูเขาก็ว่าไปอย่าง

แต่ใกล้ถิ่นที่อยู่อาศัยของผู้คนเพียงนี้ กลับมีสัมผัสที่รุนแรงขนาดนี้เชียวหรือ…

เจ้าโง่

ถ้าจะมีแขกมาก็เตือนข้าก่อนสิ

นี่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันแหละ

ใครเหรอ

คือว่า…

ภรรยาผมครับ

ฉันเป็นคนรู้จักของพวกเขาค่ะ

อย่าให้ข้าไปข้องแวะกับมนุษย์คนอื่นมากนัก

หากเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นมาจะทำอย่างไร

แต่กลิ่นอายเมื่อครู่นั้น…

แม้จะยังระบุชัดไม่ได้ว่าคืออะไร

แต่กลิ่นอายคล้ายกับยามาตางิมาดาระ

บ้านหลังนี้คืออาณาเขตของข้า

ไม่ว่าจะพลังโยไคหรือพลังวิญญาณ ก็ไม่อาจปกปิดจากข้าได้

พูดให้ถูกก็คือ

ไอมารของยามาตางิมาดาระ ไม่ได้ถูกผนึกไว้อย่างสมบูรณ์เสียทีเดียว

ยังมีร่องรอยมลทินของมัน ไหลผ่านผืนดินและเล็ดลอดออกมา

แม้จะไม่ถึงขั้นส่งผลกระทบต่อร่างกายมนุษย์

แต่ก็มีจุดที่ไอมารหลงเหลืออยู่

บางทีอาจมีเพื่อนของนางคนหนึ่ง ไปสัมผัสโดนของจำพวกนั้นเข้าก็เป็นได้

อีกไม่นาน ข้าค่อยยื่นมือช่วยสักหน่อยก็แล้วกัน

น็อกเอาต์

เธอแข็งแกร่งมาก

นั่นตั้ง 7,000 เลยนะ

เกือบไปแล้วเชียว

ไม่นึกเลยว่ามิโกะผู้กลายเป็นสิ่งลี้ลับ

จะแฝงตัวเข้ามาในบ้านหลังนี้

ข้าต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

-อามาเนะก็ค้างที่นี่ได้ใช่ไหม -ได้สิ

อ้าว เอ่อ…

ไม่ได้เหรอเนี่ย

น่าเจ็บใจนัก

แต่ด้วยร่างแยกที่มาเข้าสิงนี้ ข้ายังเอาชนะมิโกะผู้นั้นไม่ได้

ตราบใดที่มิโกะนั่นยังอยู่

การจะดูดพลังวิญญาณจากพวกด้วยคงทำได้ยาก

ตอนอยู่ในสถานที่ที่เรียกว่าโรงเรียนนั่น ข้าดูดพลังในปริมาณที่ไม่มากพอจะก่อเรื่องวุ่นวาย

ทั้งที่ข้าคิดว่าพอมาที่นี่แล้ว คงจะสูบกินพลังได้มากพอสมควรแท้ๆ

น่าเสียดายๆ

จะกลับแล้วเหรอ

ช่วยไม่ได้นี่นะ

อีกเดี๋ยวแม่ของเอ็งก็จะกลับมาแล้ว

ถ้าไปตอนนี้ ก็จะได้ออกไปโดยที่ไม่ต้องเจอหน้านาง

ชิ…

นางมีปฏิกิริยาอย่างไรกับตุ๊กตา ที่มีผมของข้าอยู่ข้างใน

ไม่ได้พูดอะไรเลยเหรอ

จริงๆ แล้วคุณแม่ชอบมากเลยนะ

ท่านบอกว่าอยากได้แพทเทิร์นทำตุ๊กตานั้นด้วย

จริงรึ

เจ้าจิโยะนี่…

พอนังมิโกะนั่นจากไป บรรยากาศก็เปลี่ยนไป

อย่างนี้นี่เอง

นางได้รับเชิญเข้ามา แล้วจึงทำให้ภายในบ้าน กลายเป็นอาณาเขตของตนสินะ

เด็กสาวที่ชื่อฮินาตะนั่น ไม่เพียงแต่มีพลังวิญญาณที่สูงเกินไป

แต่ดูท่ายังได้รับการคุ้มครองอันแข็งแกร่ง จากมิโกะผู้นั้นอีกด้วย

แต่หากเป็นคนอื่น ต่อให้เป็นข้าในสภาพตอนนี้

ก็น่าจะยังสูบพลังวิญญาณจากพวกมันได้

ข้าจะตั้งตารอดูยามฉลู ยามที่พลังโยไคของข้าแข็งแกร่งที่สุด

คนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ นอกจากฮินาตะแล้ว ก็มีเพื่อนร่วมชั้นของอามาเนะอีกสามคน

พ่อแม่ของเด็กสาว

คุณตาของนาง

และน้องสาวของนาง

สมแล้วที่เป็นตระกูลของเด็กสาวคนนั้น

ดูเหมือนพวกเขาจะมีพลังวิญญาณ ในปริมาณที่มากผิดปกติ

ยอดเยี่ยม

ช่างเป็นอาหารอันโอชะเสียจริง

ข้าขอกินให้อิ่มหนำเลยก็แล้วกัน

นี่…

อรุณสวัสดิ์

อือ…

เธอเคยช่วยไส้เดือนเหี่ยวแห้งมาก่อนไหม

แบบนั้นช่วยไม่ได้แล้วมั้ง

ยามาตางิมาดาระในร่างที่เข้าสิงคน

ถูกฉีกกิ่งก้านที่ยื่นออกไป เพื่อสูบกินพลังวิญญาณจนแหลกเป็นชิ้นๆ

สุดท้ายกลับกลายเป็นฝ่าย สูญเสียพลังโยไคเป็นส่วนใหญ่ซะเอง

แบบว่า อ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ย

ส่วนดาระ ดาระ ดาระซัง ที่ได้กินพลังโยไคนั้นเข้าไปก็อวบขึ้นนิดหน่อย

มีธุระอะไรกับอาจารย์เหรอ

ชายคนนั้นสร้างบ้านของเขา ในเขตภูเขาที่ห่างไกลจากเมืองหลวง

หลายปีแล้วที่ข้าไม่มีแขกจากภายนอกมาเยือน

เขามีนามว่าเคนจู

อุตส่าห์ดั้นด้นมาหาตาแก่ ท่าทางไม่น่าไว้ใจอย่างข้า…

เจ้านี่ช่างพิลึกคนหรือว่าเข้าตาจนมากแล้วกันแน่

ข้ามาที่นี่หลังจากได้อ่านสิ่งนี้ขอรับ

จดหมายแนะนำตัวค่อนข้างเก่า แต่ข้าจำได้

ตั้งแต่ตอนที่ข้ารับสองสาวพี่น้อง ที่หน้าตาไม่เหมือนกันเลยมาดูแล

แต่ดูจากสีหน้าแล้ว พวกนางคงไม่ได้อยู่ดีมีสุขสินะ

เกิดอะไรขึ้น

เข้าใจแล้ว

หากเรื่องของมิโกะที่กลายสภาพ เป็นสิ่งผิดปกตินั้นเป็นความจริง

ก็เหลือเวลาอีกราวๆ หกปีสินะ

แล้วเจ้าต้องการเรียนรู้ทั้งความรู้ และวิชาที่จะใช้จัดการ

กับวัตถุต้องสาประดับนั้น ให้ได้ภายในเวลาที่เหลืออย่างนั้นรึ

ข้ารู้ดีว่าเป็นเรื่องที่เกินกำลัง

แต่ได้โปรด!

สองเดือน

ทฤษฎีพื้นฐาน

การเคลื่อนย้ายวัตถุต้องสาป

การจัดการและการซ่อมแซมเครื่องมืออาคม

ที่เจ้าจะเรียนจากที่นี่ได้ก็มีเพียงเท่านี้

ข้าเองก็เคยทำเรื่องชั่วช้ามาไม่น้อย

เคยมีช่วงหนึ่งที่ข้า ถึงกับรับงานสังหารคนด้วยคำสาป

ทั้งที่เป็นคนอย่างข้า

แต่ที่นี่กลับปฏิบัติต่อข้าอย่างดี เกินกว่าที่คนอย่างข้าสมควรได้รับ

แต่ถ้าลูกศิษย์เอาวิชาต้องห้าม ที่ข้าสอนไปก่อเรื่องขึ้นมา

คนเป็นอาจารย์ก็ต้องมีหน้าที่ตามล้างตามเช็ด

ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าจะทำได้อย่างที่เจ้าคาดหวังหรือไม่

ข้าคงอยู่ไม่ถึงหกปีนั้นหรอก

แต่ก็คงช่วยไม่ได้สินะที่ต้องรับศิษย์อีกสักคน

เป็นคนสุดท้ายก่อนตาย

คาโอรุ

พอฉันเปลี่ยนชุดแล้วเราค่อยออกไปกันนะ

รับทราบ

เอ๊ะ วันนี้มีงานอะไรรึ

อ๋อ พอดีชมรมเด็กเขาจัดงานน่ะ

เป็นงานสนุกๆ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน

หนึ่งในกิจกรรมของงานคือกิจกรรมแลกของขวัญ

ส่วนอันนี้ให้ดาระซังเอาไปให้