Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole

Legend of the Guardians:The Owls of Ga'Hoole (2010) 23.976 fps OCR runtime 01:36:47

มหาตำนานวีรบุรุษองครักษ์ นกฮูกผู้พิทักษ์แห่งกาฮูล

โอเคเค้าพร้อมแล้ว

กรงเล็บข้าเงื้อมอยู่เหนือหัวเจ้า

เวลาแห่งการคุกคาม อาณาจักรนกฮูกของเจ้าสิ้นแล้ว

อย่าเหิมเกริม เจ้าไม่มีทางเทียบกองทัพชั่วร้ายของข้า

ฮ่าฮ่าก็เป็นได้

- แต่ข้าคือไลซ์แห่งคีล - พี่ซอเรนเอ่อ...

ข้าได้สร้างกองทัพของข้าขึ้น อัศวินผู้พิทักษ์กาฮูล

แต่พี่ซอเรน...

เราสาบานเปลี่ยนผู้อ่อนแอให้แข็งแกร่ง กอบกู้ผู้ถูกทำลายและกำจัดภัยพาล

เอ๊กแลนทีนหยุดทำไม

ซอเรนพี่บอกคราวนี้ จะให้เค้าเป็นไลซ์แห่งคีล

น่าน่าคราวหน้าได้มะ

ก้อด้ายหวังว่าพี่จะไม่โกหก...

เมทัลบีค

เสร็จเค้า..อุ๊ก

หมูกเค้า

พ่อจ๋า

เอาละพอได้แล้วเจ้าตัวเล็กเข้านอนซะ

ใช่พอเลยตำนานผู้พิทักษ์สุดจะน่าเบื่อ

คลัดด์ตำนานเป็นวัฒนธรรม และประวัติศาสตร์เรา

เราได้เรียนรู้จากมัน

ถึงจะฟังมาเป็นรอบที่ 700 น่ะเหรอ

ใช่นอกจากลูกรู้ ประวัติศาสตร์นกฮูกปรุโปร่งแล้ว

ข้ารู้ผู้พิทักษ์ชนะ

- ซอเรนมันเป็นแค่นิทาน - ไม่ใช่นะ

เอ้าเถียงกันอีกแล้ว

ข้าขอถามนะ พ่อเคยเห็นผู้พิทักษ์ตัวจริงมั้ย

คลัดด์การที่ลูกไม่เห็น ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีจริง

มันเป็นสัญชาตญาณ

และจากสัญชาตญาณ...

เสียงกระซิบจากอดีตกาล จะบอกว่าอะไรคือสิ่งถูกต้อง

เอาละคืนนี้พอแล้วค่ะที่รัก

พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญนะ ฝึกโผบินจากิ่งไม้

ไปนอนซะ

เอาละตามมาจ้ะเด็กๆ

ข้าปูที่นอนหนานุ่ม ไว้ให้แล้วนะเอ๊กแลนทีน

ซอเรนพี่ว่าเมทัลบีคมีจริงใช่มั้ย

เจ้าจำได้นี่สงครามแห่งกรงเล็บน้ำแข็ง

ผู้พิทักษ์มีทหารน้อยกว่ารอบข้างดูมืดมน

แต่เมื่อไลซ์แห่งคีล...

สังหารผู้นำกองทัพนกฮูกสามานย์

เหล่าผู้พิทักษ์กำชัยชนะ

อาณาจักรนกฮูกเป็นอิสระอีกครั้ง

พวกเขาหวนคืนถิ่นเกิด ณต้นไม้หมื่นปีแห่งกาฮูล

แต่บ้างว่าราชันย์สามานย์ยังไม่ตาย

เขาใส่หน้ากากเหล็ก เพื่อปิดบังจงอยปากที่หายไป

หยุดเถอะน้องจะฝันร้ายเปล่าๆ

นี่ตอนโปรดของเค้านะพี่

พี่รู้แต่เราฟังมาเป็นพันครั้งแล้ว

เจ้าหัวอ่อนนะซอเรน

ข้าว่าพ่อฝังหัวเจ้าด้วยนิทานกับความฝัน

ความฝันไม่ใช่สิ่งเลวร้าย

นั่นไงล่ะที่เราต่างกันน้องชาย ข้าฝันตอนข้าหลับ

เอาละเจ้าไปนอนได้แล้ว

พี่ซอเรน...

พ่อสอนว่า "ความฝันบ่งบอกความเป็นเรา"

เหมือนที่พ่อเคย...

- คลัดด์เดี๋ยว - ไม่

ดูนะพ่อ

ข้าจะต้องบินเก่งที่สุด

นั่นเพราะชาวไทโทยอดเยี่ยมในทุกทาง

ใช่มั้ยพ่อ

เจ้าแข็งแรง คลัดด์ แต่นกฮูก เป็นนักล่าชั้นยอดด้วยเหตุผลเดียว

ใช่ข้ารู้โฉบอย่างเงียบกริบ พอกรงเล็บข้าตะปบจิก...

หนูก็วิ่งหนีไป ปล่อยให้เจ้ากับลูกๆ หิวโซ

พ่อ

ข้าพร้อมแล้ว

อัศวันหนุ่ม ฝึกบินวันแรก มันไม่อันตรายขนาดนั้นนะ

เอาละช่างมันนะ ถ้ามีเสียงหน่อยเมื่อแรกบิน...

ลูกกางปีกออก...

กระพือ

ยอดเยี่ยม

โชคช่วยหรอกน่า

พี่คลัดด์ข้าใช้วิธี นึกภาพจุดหมายที่จะลงล่ะ

มาเหอะบินแข่งกัน

ได้เลยไป

เจ้าชิงออกตัวก่อน

- ออกพร้อมกัน - เจ้าออกก่อนพ่อเขาโกง

หยุดอย่าทะเลาะกัน

น็อคทัสให้เด็กๆ เข้าโพรงเถอะเราต้องไปแล้ว

เราออกไปล่าด้วยได้มั้ย

ไม่ใช่คืนนี้แต่เมื่อถึงเวลา อย่างน้อยลูกก็มีหมวกเกราะ

- เกราะใบไม้ - ปล่อยเลยนะ

เด็กๆ

ไหนสะบัดซิพูดอีกที

น็อคทัส ข้ารู้ซอเรน เป็นเด็กช่างฝัน เจ้าเป็นห่วงเขามั้ย

อืมม์ ข้าห่วงทั้ง 2 คนเลย

เหมือนลูกๆ เราเพิ่งฟักตัวเมื่อวาน

แล้วตอนนี้พวกเขาโตใกล้จะไปจากรัง

ข้าอยากให้ลูกพร้อมที่สุด

พวกเขาเอาตัวรอดน่า

ไปเถอะ

เอ๊กแลนทีนน้องเป็นไรมั้ย

อ๋อไม่เป็นไรหรอกจ้ะ

ถ้าหากมันจะออก...ก็อ๊อกมาเลย

วุ้ยๆ นั่นแหละๆ ขย้อนออก

โอ้วมันจะต้องสวยมากเลย

อุ๊ยปุ๊บออกมาแล้ว

เอ๊กน่าเกลียด

ความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่

- อารายกันเนี่ย - สำรอกอาหารก้อนแรก

ก้อนแรกแปลว่าจะมีอีกเหรอ

เจ้าจำมันไม่ได้เหรอเอ๊ก

มันคือหนูที่เจ้ากินไง

เศษกระดูกกับเส้นขนน่ะ

ฮูกทุกตัวจะมีการสำรอกอาหาร

จริงๆ ข้าเก็บสำรอก ก้อนแรกๆ ของพี่เจ้าไว้นะ

- ไม่ๆ - อยากจะดูกันมั้ยล่ะ

- ไม่เอานะมิสซิสพีไม่เอาขอเลย - โอ้หนุกจัง

นี่มันคืนสำคัญของบ้านนี้.. วันแรกบิน..แรกสำรอก

เค้าขอโทษนะ

คลัดด์เราออกไปฝึกบินกันอีกมั้ย

อะไรเจ้าอยากจะโชว์ข่มล่ะซี

เหอะอย่าดีกว่ามั้ง

อ้าว เอางั้นเหรอพี่

งั้นเราอยู่บ้านเล่นสงคราม กรงเล็บน้ำแข็งรอบดึกกันนะ

คลัดด์ให้ข้าทำให้ดู...พี่อย่าโกรธนะ

ก็ได้ทำมาเลย

ก่อนออกตัว...

ข้านึกภาพตัวเองบนผาตระการ เคียงข้างผู้พิทักษ์พร้อมจะโผบิน

เราโฉบลงเงียบกริบเฉกเช่นไลซ์แห่งคีล

- อากาศพยุงใต้ปีก... - เลิกบ้าเถอะ

คลัดด์พี่เจ็บมั้ย

โอ๊ะ ไม่นะ

นี่มันพื้นดิน

เราอยู่ตรงนี้ไม่ได้

มันที่อันตรายสุดๆ สำหรับนกฮูก

ใช่..ไม่ๆ ตรงนี้มันแปลกๆ

ไม่เราต้องรีบไปอยู่ตรงนี้ไม่ได้

ถ้าเราขึ้นไปถึงไม้กิ่งนั้นได้...

แล้วเราปีนไต่ขึ้นไป

ใช่มาลองดู

อย่าเสียงดังสิ

มันคืออะไรน่ะ

ซอเรน

คลัดด์

คลัดด์

คลัดด์

นี่เจ้าจะพาเราไปไหน

บ้านเราอยู่ทางนั้น

เจ้าทำอย่างนี้ไม่ได้

หุบปากไปซะไม่งั้นข้าจะหุบให้เจ้าเอง

- พอไหวมั้ยจั๊ต - ที่ขู่หุบปากให้มันเหรอ

เปล่าโฉมหน้าชั่วร้าย ของข้าสิซ้อมมาหลายอาทิตย์

วุ้ยไม่ทันดูไหนเก๊กใหม่ซิ

เสียวหลังวาบ

- เข้มใช่ป่ะ - เข้ม

หน้าชั่วเจ้าทำให้ข้า นึกถึงโฉมหน้าขู่ศัตรูของข้า

เหรอ

ข้ากระดกคิ้วข้างนึงเก็บคางเข้าแล้วก็...

- พวกเจ้าเป็นใคร - เฮ้ยห้ามถาม

ไม่ต้องถามว่าใครอะไรทำไม

รอไม่นานเจ้าก็เห็นเอง

หน้าชั่วข้าดูฝืนหรือเป็นธรรมชาติ

- ธรรมชาติลงโทษเลยเพื่อน - ขอบใจ

ปล่อยข้านะ

คลัดด์

ปากกัดตีนถีบดีไอ้นี่

เหรอก็ดีมีประโยชน์กับเรา

รู้มั้ยแจ๊ตถ้าข้าเอาสีหน้าชั่วร้ายของเจ้า...

มาผสมกับท่าคิ้วกระดกของข้า...

จะได้โฉมหน้านี้

- เจ้าจะตั้งชื่อมันว่า - เดอะพรีเดเตอร์

เดอะพรีเดเตอร์ชื่อมันบื้อไปนิดนะ ว่ามั้ย

เฮ้ยแจ๊ตดูโน่นกริมเบิ้ล

เหมาะเลยเก๊กหน้าเข่นมัน

เอากระดกหรือไม่กระดกคิ้ว

กระดกคิ้วสิกระดกสูงๆ เลย

หวัดดีกริมเบิ้ล

จั๊ตแจ๊ตดีใจที่เจอพวกเจ้านะ

นี่จับฮูกมาได้ครึ่งตัวรึไงกริมเบิ้ล

เปล่าแจ๊ตมันเป็นนกฮูกเล็ก

มันตัวเล็กมากแต่ขยันทำงาน

แก่ไม่มีแรงจิกตัวใหญ่ซะล่ะมั้ง

เออฮาท้องแข็ง

หน้าเจ้าโดนใครตื้บมาเหรอจั๊ต

เอ่อเปล่า

- เขาอารมณ์เสียละ - นั่นลุคใหม่ของข้า

เออรู้แต่โดนตอกกลับเจ้าต้องเก็บอาการ

ข้าซอเรน

ข้ากิลฟี่

เขาบอกว่าเจ้าเป็นฮูกเล็ก

จากคูเนียร์แห่งแดนทะเลทราย

เจ้าเป็นชาวไทโทเหรอ

ใช่จากป่าไทโท

เจ้าบ้าพวกนี้เป็นใคร

เจ้ารู้มั้ยเขาจะพาเราไปไหน

เฮ้ยอย่าจ้อกแจ้ก

จงเงียบแล้วฟังหัวหน้าพูด

คลัดด์

- เอาละทุกคนเงียบ - เงียบ

- คลัดด์ - หุบปาก

พ่อแม่และครอบครัวทิ้งเจ้าไปหมดแล้ว

ต่อแต่นี้ไปเราจะถือว่า พวกเจ้าเป็นลูกกำพร้า

ไม่ข้าไม่ใช่กำพร้า

พวกเจ้าน่าสงสารข้ารู้

ด้วยความเมตตาของกล็อกซ์

เจ้าได้รับการช่วยเหลือ และส่งมาที่เซนต์เอโกเลียส