The Bakery Girl of Monceau (La Boulangère de Monceau)

شش داستان اخلاقی

دختری در شیرینی پزی مونسو

" پاریس ، گوشه ای از خیابان " ویلیه

،" بسمت شرق ، خیابان " باتینول

، بسمت شمال

. خیابان " لویس " و بازارش

. کافه-ی دام ویلیه

، سمت چپ خیابان ویلیه

. مترو

،" سمت غرب ، خیابان ،" کرسل

. که به پارک مونسو منتهی میشود

، منطقه ای متروک ، دربرابر باشگاه شهر

. خوابگاه دانشجویی

، وقتی حقوق میخواندم ، هرشب درآنجا غذا میخوردم

، و " سیلوی " ، کسی که در گالری خیابان مونسو ، کار میکرد

. و از کنار پارک ، بسوی خانه میرفت

، من تنها وی را با نگاه میشناختم ، اغلب ، ما در چهارراه یا باشگاه با هم برخورد داشتیم

. ما پنهانی به یکدیگر مینگریستیم

! بر نگرد

. میترسم قد بلندتر از من باشه

، دوستم ، اسمیت . تحریکم کرد که شجاع باشم

. اما من می ترسیدم

. برو ، از فرصت استفاده کن - چی ؟ بلندش کنم ؟ -

. چراکه نه ؟ کسی که نمیفهمه - . یکی میفهمه -

. او از آن دسته دخترهایی نبود که بتوان اغفالش کرد

. و امتحانش برایم سخت بود

، حس کردم این آمادگی را دارد که

، استثنایی در قواعدش داشته باشد . همانگونه که من داشتم

، ولی ریسک بود

، و نمیخواستم که سرهم بندی کرده باشم . برخلاف چیزی که بودم

بله ؟

بلند ؟

. بلندتر از حالت عادی

. ببین ، من دوست دارم برم دنبالش

. نه ، برو سر راهش

سر راهش ؟

. میدانستم که او چه منظوری دارد

، ماه می بود . نزدیک به پایان سال تحصیلی

. او درهمان نزدیکی زندگی میکرد

، چندین بار وی را دیده بودیم

. همراه با سبدی برای تحویل سفارشات

می بینیش ؟ - . کامل -

دیدی گفتم ؟

. ممکنه همینطرف ها زندگی کنه

. صبر کن

. مراقب باش - . نگران نباش -

. رفت توی یه مغازه

. حواسش نیست ، به ما نگاه نمیکنه

. میرم دنبالش

، حتی شاید کاری میکردم که دیده نشم

کمکی میکرد ؟

. به چنگش میارم

، من تصمیم خودم را گرفته بودم ، یا همه چیز یا هیچ . تا اینکه خوشبختی به من لبخند زد

. اونجارو

چیه ؟ - . اونجا -

. اونجا

چیه ؟

. چیزی نشد

. کاملا" به هم نخوردیم

، این یکی از اون روزاست . تقریبا" گردنم داشت می شکست

. کاش دقت میکردم

. "گفتم تقریبا

، تقریبا" ، من خوبم . صدای ماشین ها خیلی بلنده

. داشتم از اونطرف میرفتم - . و من از اونطرف -

میای بریم کافه ؟

. من کار دارم ، یه وقت دیگه . معمولا" همدیگه رو می بینیم

، در سراسر گفتگوی کوتاهی که داشتیم ، من یک اندیشه در سر داشتم

. اورا با خود همراه کنم

، چیزی بگو ، نگران نباش که او چه فکری درسر دارد

. که چه چیزی خوب نیست

. ولی پیروزی من آشکار بود

، باید بگویم . در آن حادثه ، من چیزی را از خود برجای گذاشتم

، بنظر ناراضی نمیرسید

، برعکس . راضی بنظر میرسید

. وی هیچ امتناعی نداشت

، از حالا هر زمان که با وی دیدار کنم . میتوانم صحبت کنم ، خیلی زود

. پس کمترین انتظار من ، اتفاق افتاد

، خوشبختی من . با بدگواری ، همتراز شد

، سه روز گذشت ، هشت روز گذشت

. من اورا ندیدم

، اسمیت ، بدنبال آزمونی که داشت

. بسوی خانواده اش بازگشت

، گرچه من عاشق شده بودم

، اندیشه-ی دست برداشتن از جستجوی سیلوی . هرگز در من رخ نداد

، تنها وقت آزاد من ، هنگام غذا خوردن بود

. بنابرین من شام را کنار گذاشتم

، زمان شام ، 30 دقیقه بود ، و پیاده روی من ، 3 دقیقه

، پس فرصت جستجو برای من . چند برابر بود

. ولی خیابان ، ضعیفترین احتمال را داشت

، او براحتی میتوانست در مسیردیگری رفته باشد ، نمیدانستم

، او چگونه تردد میکند . میتواند با مترو یا اتوبوس باشد

، ولی وی نمیتواند برای رفتن به بازار . توقف کرده باشد

، من تصمیم گرفتم میدان جستجوی خودم را . تا خیابان لویس ، گسترش دهم

، علاوه بر این باید فرض میکردم

، این گشت های شبانه حرارت ، کندی . و خستگی ایجاد میکرد

، نوشیدنی های متنوع و خنک . همراه با غذاهای مقوی

، معده-ی من مرا فریب میداد ، خسته از کافه تریا

. و در آرزوی پیشامد تعطیلی بود

، فاصله-ی بین دو وعده غذایی . و وسوسه های فصل توت فرنگی

، فروشگاه بوی خوش میداد

، پس از ساعتها نگهداری و تکثیر

، آسایش بیشتری نسبت به باشگاه . و بوهای سالن داشت

، ولی جستجوی من بیهوده بود

. هزاران نفر در آنجا ساکن هستند

. آنجا ممکن است پرجمعیت ترین منطقه-ی پاریس باشد

آیا باید همچنان مقاومت کنم ؟

آیا باید همچنان بگردم ؟

، من جوان بودم ، و احمقانه امید داشتم

، که ناگهان اورا در پشت پنجره ببینم

، یا بهنگام بیرون آمدن از فروشگاه

. ویکبار دیگر وی را رو در روی خود ببینم

، پس تصمیم گرفتم به گشتن ادامه بدم

، و یافتم

،" در خیابان " لیبوتوکس

، یک شیرینی فروشی کوچک

، جاییکه من به عادت ، بسکوئیت و شیرینی تهیه میکردم

. که خوراک اصلی من محسوب میشد

، برو جکی برو ، می فهمی ؟

. بذار کار کنم

. اوه پسر

. بی خاصیت

، تو باید حرف بزنی . برو لباس بپوش

. من لخت نیستم

. چقدر خنگی

. یه بسکوئیت

. میره روی اعصابم

کدو یکی ؟ - . از اون -

می برید ؟

. بله

. چهل سانتیم

. بسکوئیت ها بمانند هر شیرینی فروشیِ دیگری بود

، آنها در یک کارخانه تولید میشوند . و به هرجایی پخش میگردند

، ولی در اینجا ، من بدون اینکه توسط سیلوی دیده شوم ، میتوانستم بخورم

. که شاید غیرمنتظره در لابلای جمعیت پدیدار گردد

، علاوه براین ، شیرینی خریدن من ، تبدیل به نوعی تشریفات

. و دختر شیرینی فروش شد

، در سن من ، چیزی بیزارکننده تر از خرید نبود

، من دوست داشتم وارد فروشگاه شوم . بگونه ای که برای اولین بار باشد ، که بدانجا رفته ام

، ولی من مورد خوشامدگویی و توجه دختری بودم که . در برابرم بازی میکرد

. سلام خانم ، یه بسکوئیت

چهل سانتیم ؟

. و هنوز نشانی از سیلوی نبود

آیا او از من دوری میکرد ؟ چرا ، بخاطر خدا ؟

آیا او در کشور بود ؟ بیمار بود ؟

مرده ؟ ازدواج کرده ؟

. هرچیزی ممکن بود

، تا پایان هفته . شب زنده داری من ، برحسب عادت بود

، من بسوی شیرینی فروشی می شتافتم

، وارد شدن های من ، آهستگی من . و حالات ویژه-ی من ، مورد توجه بود

دوتا بسکوئیت ؟

. لعنت

. نگران نباش ، بعدا" جارو کن

. بفرما

، صبر کنید . فکر کنم اشتباه شد

، من به دختر شیرینی فروش ، که به من علاقمند بود ، نگاه طولانی نداشتم

، ولی میتوانید اسمش را خودبینی بگذارید

، که درحقیقت ، علاقه-ی آن دختر به من ، طبیعی بود

، و از زمانیکه وی با معیارهای من ، همخوانی پیدا کرد

. سیلویِ من ، تنها ماند

، اینگونه شد ، چراکه من به سیلوی فکر میکردم

، که من در راستای پیشبرد روابط با ، دختر شیرینی فروش

، به همترازی بیشتری رسیدم . که با هیچ عشق دیگری تجربه نداشتم

. بله ، یه بسکوئیت

. و یه رول

، بذارین ببینم ، اون یکی رو بدین