Darkness of Man

‫اگه قرار بود با خودم مرور کنم ‫که چی شد به اینجا رسیدم...

‫مثل هر ماجرای دیگه‌ای، ‫پای یه خانم در میون بود.

‫

‫هر کس که در طول عمرش ‫پا در مسیر تاریکی می‌ذاره،

‫می‌دونه که وعده دادن فایده‌ای نداره.

‫دستت درد نکنه.

‫خیلی وقته اینجایی.

‫می‌خوای به حساب خودمون ‫برات یه نوشیدنی بیارم؟

‫نه، ممنونم. همین کافیه.

‫زندگی رو هیچ‌جوره نمی‌شه پیش‌بینی کرد.

‫فقط آدم‌های احمق وعده می‌دن ‫و خیال می‌کنن می‌تونن پای حرفشون باشن.

‫استر، کجا بودی؟

‫کلی دنبالت گشتم.

‫استر.

‫اگه تو دردسری باید بهم بگی.

‫شغلمه.

‫می‌تونیم امنیتت رو تامین کنیم.

‫مسئله پسرمه.

‫جیدن.

‫نمی‌خوام چنین زندگی‌ای داشته باشه.

‫تمام این کارهام به خاطر پسرمه.

‫فردا قرار ملاقات دارن. ‫تو این محل.

‫تا جایی که فهمیدم، ‫طرف فرد مورد نظر رو میاره...

‫و تو یه انبار می‌برنش.

‫هر اتفاقی بیفته مهم نیست، ‫فقط بهم قول بده...

‫که جای جیدن امن بمونه.

‫اگه بلایی سرم اومد، ‫قول بده حواست بهش باشه.

‫هیچ بلایی سرت نمیاد.

‫ولی قول بده.

‫قول می‌دم.

‫صدای غرش آسمان.

‫با رعد و برقی که بعدش همراهش شد.

‫صدای گریستن آسمانه.

‫استر اطلاعات مهمی فراهم کرده بود.

‫ولی در اون مقطع نمی‌دونستیم ‫که جای استر امن نیست.

‫من و سرکار یتس رفتیم ‫صحنه رو بررسی کنیم.

‫ولی برامون دام پهن کرده بودن.

‫متاسفانه، در راستای جست‌جو ‫برای یافتن سو مین کیم،

‫رویداد ناگوار دیگری، ‫محلیان را آشفته کرد.

‫این خانم که دوستانش ‫«استر مارتین» خطاب می‌شود،

‫و پسر سیزده ساله‌اش ‫گزارش گم شدن ایشان را داده بود،

‫متاسفانه در اوایل امروز صبح،

‫پیکر بی‌جانش توسط پلیس یافت شد.

‫

‫مشکل وعده دادن اینه که...

‫آدم هر چقدر هم بخواد ‫پای حرفش بمونه...

‫ولی ممکنه تو این مسیر، ‫کامیونی از چراغ قرمز رد بشه...

‫و باعث بشه پیکر بی‌جان آدم ‫گوشه پیاده‌رو بیفته.

‫بله؟

‫باشه.

‫فهمیدم.

‫می‌رم سراغش.

‫حاضر می‌شم.

‫

‫

‫گندش بزنن.

‫با جیدن مارتین تماس گرفتین، ‫پیغام بذارین.

‫

‫آخ، جیدن.

‫پدرسوخته.

‫بله؟

‫جیدن؟

‫چیه؟

‫معنی این کارت چیه؟

‫داشتم با پدربزرگت حرف می‌زدم، ‫بهم گفت...

‫بعد از تمرین فوتبالت بیام دنبالت.

‫

‫مسافرخانه‌های طولانی‌مدت.

‫جایی که افراد تحت مشقت، ‫یا کسایی که کم آوردن،

‫تصمیم می‌گیرن توش زندگی کنن.

‫من هم فعلا بین این دو موردم.

‫لس‌آنجلس شهر آدم‌های گم‌شده است.

‫همه‌شون با عجله ‫به سمت هیچ‌کجا در حرکتن.

‫هر کسی میاد اینجا ‫تا خودش رو پیدا کنه.

‫ولی اگه عین خودم پاشون به اینجا باز بشه، ‫دیگه نمی‌تونن خودشون رو پیدا کنن.

‫آهای بچه!

‫سوار شو!

‫آخ، گندش بزنن.

‫اِم، راننده‌ام اومد.

‫این چه وضعیتیه؟

‫کدوم؟

‫همین که مدرسه رو می‌پیچونی ‫و نمراتت داره بدتر می‌شه.

‫صرفا پیش دوستم بودم.

‫می‌دونی چیه؟

‫باید دنبال دوست‌های بهتری بگردی، خب؟

‫اصلا چرا برات مهمه؟

‫تو که صرفا راننده‌امی، خب؟

‫نگران نباش. ‫خودم رو مثل مامانم به کشتن نمی‌دم.

‫جیدن.

‫خیلی بهت سخت گذشته.

‫درک می‌کنم.

‫ولی تمام آرزویی که برات داشت، ‫این بود که زندگی خودت رو داشته باشی.

‫پس می‌خوای بهم بگی؟

‫خواهشا شروع نکن.

‫نه، نه.

‫بگو.

‫می‌شنوم.

‫یعنی...

‫واسه همین تا اینجا اومدی، نه؟

‫مگه واسه حفاظت از شاهد نیست؟

‫جیدن، امروز وقتش نیست.

‫یه بار حرفش رو زدیم.

‫آره.

‫انتظار دیگه‌ای هم نداشتم.

‫آهای.

‫اگه صرفا راننده‌اتم، ‫پس دفعه بعد...

‫باید عقب ماشین بشینی.

‫خب؟

‫چه بچه‌ای بار آوردی استر.

‫رودست نداره.

‫

‫

‫جناب کیم؟

‫آهای.

‫پشته.

‫باشه.

‫ببخشید مزاحم شدم.

‫انگار سخت مشغول کاری.

‫برو خودت رو مسخره کن.

‫معلومه که خوب کار می‌کنم.

‫جنابعالی خودت معتادی.

‫اوضاع اینجا نابسامان شده.

‫آره، دزدهای پدرسوخته دیگه ‫به هیچ‌جا رحم ندارن.

‫برای همینه که واسه خودم ‫کلی دوربین نظارتی نصب کردم.

‫راستی...

‫الان که گفتم یادم افتاد...

‫آره، همه‌چی ردیفه.

‫آخرین بار که این آدم رو دیده بودم، ‫رو چشم چپش رد زخمی نبود.

‫ولی سالیان پیش بود.

‫زخم‌ها مثل انعکاسی ‫از اشتباهات زندگی آدم می‌مونن.

‫اوضاع این محله داره خراب می‌شه.

‫عه.

‫راسل.

‫یه لحظه اجازه بده.

‫- جناب کیم؟ ‫- سلام راسل.

‫نمی‌دونستم قراره بیای.

‫همه‌چی رو به راهه؟

‫آره.

‫معلومه.

‫مال پسرمه.

‫درسته بهش نمیاد.

‫خیلی اذیتم می‌کنه.

‫جیدن خونه است.

‫ممنونم.

‫دیگه کی حواسش به این بچه باشه؟

‫خانواده خودم؟

‫اون‌ها هیچ‌وقت از پدرش، ‫خوششون نمی‌اومد.

‫جای تاسف داره.

‫هیچ‌وقت بابت اینکه چنین ‫فرضی داشتم، من رو نمی‌بخشن.

‫شک ندارم استر هم برات خیلی مهم بوده.

‫واقعا دوست وفاداری هستی، جناب هچ.

‫تو این دوره و زمونه افرادی ‫مثل تو به این راحتی پیدا نمی‌شن.

‫نظر لطفتونه.

‫متشکرم.

‫می‌خوای راه بیفتی؟

‫مطمئن شو قبل از اینکه کلیسا بسته بشه، ‫این بسته اهداییه‌ها دستشون می‌رسه.

‫بو می‌تونه کمکم کنه ‫دسته‌گل پسرم رو تمیز کنم.

‫باشه جناب کیم.

‫

‫الی، کتان.

‫شب سرد و تاریک.

‫

‫باد و بوی سانتانا به مشامم می‌رسه ‫که مثل طاعون داره تو شهر پخش می‌شه.

‫هر موقع که نوشیدنی می‌خورم ‫و ماشه‌ای رو می‌کشم،

‫صدای سوت بادش به گوشم می‌رسه.

‫تو شب‌های دیگه آدم به راحتی ‫ممکنه خودش رو گم کنه، و اگه حواسش نباشه،

‫وقتی که گم می‌شه، ‫دیگه نمی‌دونه چطور باید پیدا بشه.

‫یکی دیگه بریزم؟

‫آره، کل بطری رو برام بذار لطفا.

‫شب سختی داشتی؟

‫لطفا بطری رو بذار.

‫رو چشمم.

‫سخت می‌شه پیدات کردها.

‫آره، از این شرایط هم راضی‌ام.

‫تو پدرسوخته کله‌شقی هستی، خبر داری؟

‫باورم نمی‌شه هنوز اینجایی.

‫با اینکه جفتمون می‌دونیم ‫الان باید اروپا می‌بودی.

‫گمونم باید لطف کوچیکی در حقم بکنی.

‫هیچ لطفی به کسی بدهکار نیستم.

‫اذیتم نکن دیگه.

‫من هم مخالف پروتکل ‫اطلاع‌رسانی به بقیه‌ام.

‫ولی در اون صورت ‫که با آدم‌های درست آشنا نمی‌شدم.

‫نشنوم در مورد اون کار، ‫اینطوری صحبت می‌کنی.

‫ببین، اصلا من اشتباه کردم، خوبه؟

‫بهت نیاز داریم.

‫خب؟

‫اگه نیازی بهت نبود که اصلا ‫تا اینجا نمی‌اومدم التماست کنم.

‫برو گمشو.

‫ببین رفیق، فقط بذار تعریف کنم، خب؟

‫اون فلاکای کثافت رو یادته؟

‫همون کوکائین دونژاده کثافتی ‫که سال ۲۰۱۵ از شرش خلاص شدیم؟

‫مخدر زامبی؟

‫آره.

‫همون موادی که صورت آدم رو آب می‌کرد.

‫به خیالمون کاملا جلوش رو گرفته بودیم. ‫تا اینکه پارسال دوباره پیداش شد.

‫بهت که گفتم، ‫دیگه این مسائل بهم ربطی نداره.

‫پام رو بیرون کشیدم.

‫آره.

‫آخرین بار اوضاع ناجور شد.

‫ولی هنوز نمی‌دونیم ‫سردسته باند کره‌ای کیه...