Ghost Doctor (고스트 닥터)

Hei. Kalau awak masih di sini,

mari kita selamatkan dia.

Tekanan darah dia rendah, tapi tidak sumbat,

dan kulit di bawah matanya pucat.

Ada neuroma di wajah dan pergelangan tangannya.

Ini ialah neurofibromatosis, bukan?

Benarkah? Apa itu?

Ia adalah satu penyakit...

di mana urat awak pecah walaupun awak tak cedera.

Paru-parunya penuh dengan darah. Ianya perlu diberi tekanan.

Mari kita selamatkan dia.

Saya tak apa-apa. Saya masih hidup.

Hei.

Awak tak boleh pergi.

Awak cakap dia ada beberapa masalah, bukan?

Awak mahu pergi begitu saja? Saya ingat awak ialah doktor.

Kalau awak masih di sini, mari kita selamatkan dia.

Oh Tuhan. Si tak guna itu memang penyibuk.

Awak sudah memeriksa dia.

Oh Tuhan. Dia hanya pandai membaca buku.

- Oh Tuhan. - Dia berjaya selamatkannya.

Seorang perempuan berusia 50an rebah di persimpangan Jayang.

Dia mungkin menghidap neurofibromatosis.

- Ko Seung Tak? - Selepas merawat...

paru-paru kirinya yang gagal,

- Ya? - Dia berjaya diselamatkan.

- Ambil masa 9 minit untuk ke sini. - Ya.

Saya Ko Seung Tak.

Sila ikut sini.

Seung Tak, masuk cepat!

Saya datang.

Adakah begitu cara mereka melayan pelatih kebelakangan ini?

Tolong ke tepi.

- Di mana Ko Seung Tak? - Sekejap lagi dia masuk.

1, 2, 3.

Hati-hati.

Berikan dia bantuan alat pernafasan. Sedia oksigen 1.2.

Puan, boleh awak dengar suara saya?

Berikan saya 400cc itu.

Dan tetapkan kepada 15.

Boleh awak dengar saya?

Pantau ECG dan tahap ketepuan oksigen dia.

Sediakan ABGA dan garis pusat.

Saya berjaya selamatkan dia.

Oh Tuhan. Tangan saya boleh menyelamat orang.

Benarkah saya sangat bertuah?

Puan. Awak boleh dengar?

Apa dia? Apa yang berlaku?

Dia rebah di tepi jalan.

Nasib baik, Ko Seung Tak jumpa dan terus merawat dia.

Jadi dia sudah stabil sekarang.

Apa? Siapa yang jumpa dia?

Ko Seung Tak, beritahu saya apa yang berlaku.

Itu,

saya rasa...

dia menghidap neurofibromatosis.

Apa?

Neuro... Apa itu?

Saya rasa saya pernah dengar. Tapi tak pasti apa dia.

Bagaimana awak merawat dia?

Oh, bagaimana saya merawat dia?

Saya merawat dia dengan pantas.

Dungu. Awak serius?

Oh ya. Kalau awak tahu, itu bukan diri awak.

Oh Tuhan.

Saya syak dia mengalami proses pencairan spontan.

Jadi saya masukkan tiub untuk memberi tekanan kepada paru-parunya.

Arteri dia mungkin berdarah, jadi rawat dia dengan ubat.

Lakukan imbasan CT kepada dia. Dan jika denyutan nadi dia stabil,

boleh serahkan kepada radiologi.

Kalau itu bukan pilihan, bedah dia di dalam bilik pembedahan.

Awak sudah sediakan kedua-duanya, bukan?

Ya, tuan. Maksud saya, belum lagi.

- Oh Tuhan. - Tapi awak di jalan.

Bagaimana awak masukkan tiub?

- Apa? - Oh Tuhan.

Awak tanya itu kepada dia? Oh Tuhan, sudah cukup.

Kenapa dengan dia?

Saya pinjam soju, pisau, dan gunting dari khemah bar berdekatan.

Saya ambil straw dari orang yang lalu lalang.

Saya bersihkan semua dengan soju, membuat belahan dengan pisau,

buka dengan gunting, dan gunakan straw itu.

Sudah puas hati, Doktor An?

Ada soalan lagi?

Kalau ada, tanya semua sekali.

Lakukan imbasan CT kepada dia.

Baiklah. Saya akan hubungi radiologi.

Bagus, Seung Tak. Awak gunakan straw.

Tak guna.

Itu yang Seung Tak cakap?

Dia cakap dia suntik heparin?

Jadi, saya rasa Ko Seung Tak tambah lagi heparin...

kepada dia selepas itu.

Saya minta maaf.

Buat masa sekarang, saya mahu awak memerhatikan dia.

Hei. Kalau awak masih di sini,

mari kita selamatkan dia.

Awak pun tahu...

siapa saya, bukan?

Oh Tuhan. Saya pergi ke merata tempat sepanjang hari dengan begini?

Pasti saya sudah gila.

Terkejut saya!

Berhenti!

Oh Tuhan. Sudah lama saya tak pergi salun rambut.

Perlukah saya cuba perm hippie kali ini?

Kenapa dengan awak ini?

Kenapa awak sangat tenang?

Awak tak takut dengan apa yang berlaku kepada awak?

Pesakit itu sudah dipindahkan ke radiologi.

Nasib baik, dia tak perlukan pembedahan.

Benarkah? Baguslah.

Saya ingatkan awak cuti sakit.

Kenapa awak berada di Persimpangan Jayang? Berpakaian begitu.

Apa?

Oh, saya pergi berjoging.

Apabila saya lakukan sesuatu, saya lakukan sepenuhnya.

Kemudian, saya sesat semasa saya berjoging.

Dan kebetulan terjumpa pesakit itu.

Adakah begitu cara awak menerangkan apa yang berlaku?

Mesti awak rasa saya agak pelik kebelakangan ini.

Saya bercakap seperti orang gila dan tak masuk akal.

Ya. Awak nampak pelik kebelakangan ini.

Dan awak tahu apa puncanya?

Ya, saya tahu.

Seperti yang awak tahu,

saya lakukan sesuatu yang bertentangan dengan sifat saya.

Saya dilahirkan hanya untuk bermalas-malasan.

Awak pernah dengar tentang frasa, disonansi kognitif, bukan?

Awak mengalami simptom luar biasa di mana awak lihat...

ada percanggahan di antara keyakinan dan tindakan peribadi awak.

Oh Tuhan. Alasan dia juga sangat menjengkelkan.

Jadi, saya terfikir.

Apabila awak rasa saya nampak pelik atau lakukan benda gila,

bolah awak tampar belakang saya seperti sebelum ini?

Supaya saya boleh sedarkan diri. Setuju?

Hei, awak tak boleh buat begitu. Tamparan dia sangat kuat.

Bagaimana kalau saya keluar dari fikiran awak seperti sebelum ini?

- Tak. Cakap tak boleh. - Setuju.

Apa yang awak cuba buat ini?

Saya tak pernah beritahu ini.

Tapi saya gembira yang awak adalah kawan saya.

Jadi, saya akan pergi sekarang.

Oh ya. Kalau awak mahu minum, pilih yang ini. Yang ini sedap.

Tak guna. Hei, batalkan perjanjian itu dengan dia.

Hei!

Kenapa dengan minuman ini?

Awak pilih minuman dengan rasa yang teruk.

Minum yang warna biru. Di sebelahnya.

Hei. Hei!

Hei.

Awak boleh nampak saya, bukan?

Hei. Tali kasut awak tanggal.

Oh ya!

Telefon awak tertinggal di dalam ambulans tadi.

Ya. Saya sudah agak. Awak boleh nampak saya, bukan?

Betul, bukan? Awak boleh dengar saya. Tak guna.

Tunggu. Kereta awak bukan di sini.

Kereta saya.

Di mana kereta saya?

Di mana dia?

Apa? Oh Tuhan.

Adakah tempat ini terasa selesa? Seperti awak berada di rumah?

Sebab itu mereka cakap lebih baik tinggal...

di dalam dunia ini walaupun terpaksa hidup dalam longkang.

Betul, bukan?

Muka awak nampak semakin tua 10 tahun dari usia sebenar,

mesti ada sesuatu yang berlaku.

Kenapa awak tak beritahu saya?

Saya tak tahu awak hendak pergi.

Lagipun, bukannya awak akan dengar cakap saya...

kalau saya beritahu awak.

Apa akan berlaku kepada saya kalau saya tak masuk ke badannya semula?

Apa lagi? Awak akan terus masuk ke dunia akhirat.

Awak mungkin mati di situ, dan mayat awak akan berada di sini.

Jangan takut.

Sekurang-kurangnya awak sudah kembali.

Dia menghulurkan tangannya kepada saya dulu.

Memanggil saya masuk.

Memanggil saya masuk dan menyelamatkan pesakit.

Wah. Dia mahu menyelamatkan nyawa...

walaupun dalam keadaan begitu? Oh Tuhan.

Tapi, awak keluar dan masuk terlalu kerap.

Tak mungkin budak bijak itu tak sedar dengan apa yang berlaku.

Oh Tuhan.

Itu bermakna budak itu telah menyelamatkan nyawa awak.

Itu sangat...

Bagaimana awak boleh cakap begitu?

- Oh Tuhan. - Oh Tuhan.

Adakah dia tahu itu awak yang masuk?

Saya tak pasti.

Saya tak tahu apa sebabnya,

tapi pasti awak berdua ada kaitan.

Sekurang-kurangnya awak tak akan bosan.

Ada sesuatu yang tidak boleh diterima oleh hantu.

Waktu. Tergantung tanpa penamat.

Awak boleh bergantung sambil menyelesaikan masalah awak.

Saya mahu pergi.

Oh Tuhan. Tempat ini benar-benar tidak selesa.

- Awak patut makan dan bersenam. - Baiklah.

Baiklah.