Escape Room: Tournament of Champions

Od początków cywilizacji wiedzieliśmy, że jest coś urzekającego

w obserwowaniu, jak ludzie walczą o życie.

Dlatego oglądamy walki gladiatorów, publiczne egzekucje.

Stworzyliśmy sport dla ludzi, którzy wciąż pragną krwawych zdarzeń.

Co zrobiłeś?

Nasi klienci należą do najpotężniejszych tego świata.

Świetna zabawa, co?

Z roku na rok ich wymagania rosną.

Chcą bardziej wymyślnych pułapek.

Więcej prawdziwej walki o życie.

Dajemy im najlepsze miejsca w teatrze życia i śmierci.

"To jest zaproszenie..."

"...do Minos - Escape Rooms".

Obowiązują jakieś zasady?

Trzeba uciec w wyznaczonym czasie.

Wszystko, co wygląda na zagadkę lub kod...

Liczby są bardzo ważne: wszystko może być wskazówką.

Zoey, idź pierwsza.

Obserwują nas, znają każdy nasz krok.

Wszystko o nas wiedzieli.

Zoey! Szlag! Zoey!

Poświęciła się dla nas.

To pan stworzył tę rzeźnię?

Nie. Jestem Mistrzem Gry. Pokoje projektuje Twórca Zagadek.

Ben.

Wróciłaś po mnie.

Mam dość bycia tą jedyną ocalałą osobą.

- Niczego sobie nie wymyślam. - Odpuść.

Zginęli wszyscy, którzy dostali zaproszenia.

A ci, którzy je wysłali, nadal żyją.

To logo to współrzędne miejsca w centrum Manhattanu.

Wchodzisz w to?

Dobra.

NAJLEPSI Z NAJLEPSZYCH

Umyj się. Już późno.

Pewnie jesteś zmęczona.

Mogę przywitać się z tatą? Opowiedzieć mu...

Nie. Wiesz, że pracuje.

Dobrze się dziś bawiłam, mamo.

Nie teraz.

Musimy porozmawiać.

Mam wyznaczony termin.

Wiesz, co będzie, jak go nie dotrzymam.

Udając, że wszystko w porządku, nie pomagamy Claire.

Zdecydowałam.

Nie mogę tego dalej ciągnąć.

Chcesz mi ją zabrać?

Chcesz rozbić naszą rodzinę.

Już jest rozbita.

Nie mam na to czasu. Już jestem spóźniony.

Porozmawiamy za godzinę, jak skończę.

- Nie zmienię zdania. - Godzina!

Proszę. Chcę o tym pomówić.

Możesz popływać, odpocząć, a potem...

Nie będę się kłócił. Wysłucham cię.

Godzina.

Henry?

Nie będę grać w tę grę. Proszę, nie rób tego.

Przepraszam za to, co powiedziałam.

Nie! Cholera, nie!

"Rosnę w ziemi. Maleję na wietrze.

Tonę w wodzie. Przetrwam ogień. Czym jestem"?

To niemożliwe.

Dobra, pomyśl! "Rosnę w ziemi".

100°C UWAGA

"Maleję na wietrze. Przetrwam ogień".

To skała.

Co to jest?

Czego szukam?

No już!

Inny kolor. To musi być to.

Ten.

105°C UWAGA

Co to jest?

Do czego służy?

To magnes.

Nie! No już!

EKSTREMALNA TEMPERATURA

Metal.

Dobra. Dalej.

Dobrze.

FATALNY BŁĄD

Uwaga!

Koniec symulacji.

Resetujemy?

OBECNIE

Nie. Dobra robota. Jesteśmy gotowi.

- Prawdopodobieństwo przetrwania? - Jakieś 4 procent.

Dobrze, że Zoey już nie boi się latać.

Jeszcze nie jest za późno.

Na co?

Na wyjście stąd.

To znaczy?

Możemy po prostu wyjść.

Jesteśmy przy bramce.

Możemy skoczyć na pizzę, obejrzeć mecz.

"Obejrzeć mecz"?

Nie wiem. Tylko mówię...

że nie musimy tego robić.

- Masz wątpliwości? - Nie, zostaję z tobą.

Mieliśmy szczęście, że przeżyliśmy.

I nie ma nic złego w tym,

że będziemy żyć dalej.

Muszę to zrobić.

Minos zabija ludzi.

Nie musisz jechać.

No i proszę.

Bohatersko pchamy się w niebezpieczeństwo.

A raczej lecimy ze zniżką.

Ensler. Jak się dziś ma?

Jest skupiona.

Jak zawsze.

Chwilę, prawie skończone.

Dobrze mi poszło. Spokojnie.

Wiem, Claire, zawsze tak jest.

Zrozum, że tym razem stawka jest wysoka.

No i co?

I tak będę zamknięta w tej klatce.

Jak długo tu przetrwasz,

jeśli coś mi się stanie?

To może sam powinieneś tworzyć pokoje,

zamiast kombinować, jak zabić Zoey.

Nie jest gotowa.

Sądzi, że nas zdemaskuje.

Chryste.

Może rozumiem ją lepiej niż ty.

W końcu obie straciłyśmy matki.

Dziękuję panu.

- Proszę. Dziękuję. - Dziękuję.

Następny.

Następny.

Następny.

Pani bilet.

Proszę pani?

Miłego lotu.

Zoey, nic ci nie jest?

Zoey, skarbie.

Zoey! W porządku?

Skarbie.

- Cieszysz się na Wietnam? - Mama?

Nie dam rady.

- Nie mogę. - W porządku. Chodź.

Stój.

Stać nas tylko na najgorsze auto, jakie mają...

ale udało mi się wynająć czterodrzwiowe ze złamaną wycieraczką.

Musimy podpisać papiery.

Dlaczego wciąż chcesz ze mną jechać?

Chcę powstrzymać Minos, a nawet nie wsiądę do samolotu.

Słuchaj...

Nie chciałem ci mówić, ale...

zwolnili mnie z pracy.

Miałem atak paniki w obecności klienta...

Wychodziliśmy, drzwi się zacięły

i mnie poniosło.

Więc nie tylko ty tak się czujesz.

No i odczuwam dziwną lojalność wobec ludzi, którzy ocalili mi życie.

Dzięki.

Nie dziękuj mi za bardzo. Ty prowadzisz całą drogę.

Jedziemy?

- Nie chcesz zatrzymać się w Cleveland? - Mówiłam, żadnych objazdów.

Dzięki, że ze mną jedziesz. Wiem, że to cię dużo kosztuje.

Nie dziękuj mi za bardzo.

Nie mam kasy na benzynę.

Właściwie w ogóle nie mam kasy.

O nie, nie będę siedzieć przez najbliższe 2 dni w zadymionym aucie.

MOTEL "PRZY DRODZE"

Powinniśmy iść spać?

Jesteś zmęczona?

Nie, ale...

Powinniśmy spróbować.

Dobra.

- Proszę bardzo. - Nie, idź. Pierwszy wstałeś.

Nie. Ty idź.

- Idź. - Dobra.

Elegancko.

Wspaniale.

Ben? Drzwi są zamknięte! Nie mogę wyjść!

- Zoey? - Ben! Nie mogę wyjść!

Chodź. Musimy uciekać!

Zoey!

Nie, nie, nie!

Szlag!

Nie, nie. Nie!

Niech to szlag!

Niech to szlag!

Co się stało?

- Co się dzieje? - O Boże.

Po prostu miałeś zły sen.

Widziałem...

Ten pokój...

- To tylko sen. - Tak.

To było...

- Musimy ich dopaść. - Tak.

Jedźmy stąd.

Jesteśmy blisko. To stary,

opuszczony budynek rządowy.

Zero dokumentów, aktów własności. Totalna czarna dziura.

Jesteśmy na miejscu.

Chyba firma Minos zbankrutowała.

To na pewno te współrzędne?