Coco

Stundum held ég að það hvíli bölvun á mér.

Vegna einhvers sem gerðist áður en ég fæddist.

Sko, endur fyrir löngu var fjölskylda.

Pabbinn var tónlistarmaður.

Hann og allir í fjölskyldunni sungu, dönsuðu og voru þakklátir.

En hann átti sér draum um að spila fyrir allan heiminn.

Dag einn fór hann með gítarinn og sneri aldrei aftur.

En mamman...

Hún hafði ekki tíma til að gráta þennan horfna tónlistarmann.

Hún bannfærði tónlistina úr lífi sínu og fann leið

til að sjá fyrir dóttur sinni.

Hún bretti upp ermar og lærði að smíða skó.

Hún hefði getað búið til sælgæti, flugelda eða glitrandi brækur

fyrir glímukappa, en nei, hún valdi skóna.

Svo kenndi hún dóttur sinni að smíða skó.

Seinna kenndi hún tengdasyni sínum.

Svo voru barnabörnin plötuð í þetta.

Fjölskyldan stækkaði og fyrirtækið með.

Tónlistin hafði sundrað fjölskyldunni

en skórnir sameinuðu hana.

Þessi kona var langalangamma mín, Mamá Imelda.

Hún dó löngu áður en ég fæddist.

En fjölskyldan segir enn sögu hennar á hverju ári á Día de los Muertos

eða Degi hinna dauðu.

Dóttir hennar er langamma mín, Mamá Coco.

Halló, Mamá Coco.

Hvað segirðu, Julio?

Reyndar heiti ég Miguel.

Mamá Coco á erfitt með að muna hlutina.

En það er gott að tala við hana svo ég segi henni næstum allt.

Áður fyrr hljóp ég svona en nú kemst ég hraðar svona.

Sigurvegarinn er Luchadora Coco.

Spékoppur hérna en ekki hinum megin.

Spékoppur, ekki. Spékoppur, ekki.

Borðaðu matinn þinn, Miguel.

Abuelita, eða amma mín, er dóttir Mamá Coco.

Þú ert grindhoraður. Fáðu þér meira.

Nei, takk.

Ég spurði hvort þú vildir ekki meira tamales.

Sí?

Mér heyrðist það.

Abuelita stjórnar heimilinu rétt eins og Mamá Imelda gerði.

Enga tónlist!

Enga tónlist!

Enga tónlist!

Við erum eina fjölskyldan í Mexíkó sem hatar tónlist.

Fjölskyldan er sátt við það, en ég...

Komdu fyrir hádegi. -Elska þig, Mamá.

Ég er ólíkur hinum í fjölskyldunni.

Halló, Miguel. -Halló.

Kærar þakkir. -Ekkert að þakka.

Hæ, Dante.

Sestu. Leggstu. Velta sér. Hrista.

Klesst'ann!

Duglegur, Dante.

Ég má ekki dýrka tónlist

en það er ekki mín sök heldur hans.

Ernesto de la Cruz. Besti tónlistarmaður allra tíma.

Einmitt á þessu plaza steig Ernesto de la Cruz fyrstu skrefin

í átt að því að verða ástsælasti söngvari Mexíkós.

Hann byrjaði á botninum í Santa Cecilia, eins og ég.

En þegar hann spilaði tónlist féllu allir fyrir honum.

Hann lék í kvikmyndum.

Hann átti svalan gítar. Hann gat flogið.

Og hann samdi stórkostleg lög.

En uppáhaldið mitt er...

En uppáhaldið mitt er...

Ó, mundu mig. -Mundu mig.

Þó ég kveðji nú, mín mey.

Þá mundu mig. -Mundu mig.

Mín kæra, gráttu ei. Og þó ég fari langan veg

þá ást mín aldrei dvín. Svo syng ég leyndarljóð til þín,

þú fagra stúlkan mín. Svo mundu mig.

Þó ég þvælist hér og þar.

Þá mundu mig. -Mundu mig.

Hvert sinn er heyrirðu í gítar.

Hugur minn er hjá þér og ég hugsa bara um þig.

Þar til við föðmumst enn á ný.

Hann lifði lífinu sem aðra dreymir um.

Þangað til árið 1942.

Þegar hann kramdist undir risabjöllu.

Ég vil verða alveg eins og hann.

Stundum lít ég á de la Cruz og mér finnst við vera tengdir.

Eins og, ef hann gat spilað tónlist, gæti ég það kannski líka.

Ef ég ætti ekki þessa fjölskyldu.

Æ, vinur. -Hvað?

Ég bað um skóburstun, ekki ævisögu þína.

Fyrirgefðu.

Ég get ekki talað um neitt af þessu heima.

Í þínum sporum myndi ég þramma upp að fjölskyldunni og segja:

"Ég er tónlistarmaður. Sættið ykkur við það."

Ég gæti aldrei sagt það. -Ertu ekki tónlistarmaður?

Ég veit það ekki. Ég spila bara fyrir sjálfan mig.

Varð de la Cruz sá besti í heimi með því að fela hæfileika sína?

Nei, hann gekk út á plaza og spilaði fyrir aðra.

Sjáðu, þau gera klárt fyrir kvöldið.

Sjáðu, þau gera klárt fyrir kvöldið.

Fyrir tónlistarkeppnina á Día de Muertos.

DAGUR HINNA DAUÐU HÆFILEIKAKEPPNI

Viltu vera eins og hetjan þín? Þá skaltu skrá þig.

Nei, fjölskyldan mín myndi fríka út.

Ef þú ert of hræddur skaltu skemmta þér við skósmíðarnar.

Hvað sagði de la Cruz alltaf?

Gríptu tækifærið?

Sýndu hvað þú getur, vinur.

Ég verð fyrsti áhorfandinn.

Miguel!

Ahbuelita! -Hvað ertu að gera?

Ahbuelita! -Hvað ertu að gera?

Láttu barnabarnið mitt í friði.

Frú mín góð. Ég fékk bara skóburstun.

Ég þekki þínar brellur, mariachi. Hvað sagði hann við þig?

Hann sýndi mér bara gítarinn.

Skammastu þín.

Þetta er bara lítill og ljúfur angelito querido cielito.

Hann vill enga tónlist, mariachi. Láttu hann í friði.

Greyið litla. Þetta er allt í lagi.

Þú veist betur en að koma hingað.

Fylgdu okkur heim, undir eins.

Hversu oft þarf að segja það? Þarna er fullt af tónlistarmönnum.

Já, Berto frændi.

Nei, nei. -Burt með þig.

Þetta er bara Dante.

Aldrei nefna flækingshunda. Þeir elta þig að eilífu. Sæktu nú skóinn minn.

Ég fann son ykkar á Mariachi Plaza.

Æ, Miguel.

Þú veist hvað Abuelitu finnst um þetta p/aza.

Ég var bara að bursta skó. -Á tónlistarmanni.

En það ganga flestir um þetta plaza.

Ef Abuelita bannar plaza ferðu ekki á plaza.

Hvað með í kvöld? -Hvað þá?

Þá er hæfileikakeppni og mér datt í hug að...

Skrá þig? -Kannski.

Þú þarft hæfileika fyrir hæfileikakeppni.

Hvað ætlarðu að gera? Bursta skó?

Það er Día de /os Muertos.

Enginn fer fet. Kvöldið snýst um fjölskylduna.

Förum í húsaltarið. Vámonos.

Ekki þennan svip.

Dagur hinna dauðu er eina kvöld ársins sem forfeðurnir geta heimsótt okkur.

Við setjum myndir á altarið svo sálir þeirra komist yfir.

Það er mjög mikilvægt.

Ef við setjum ekki upp myndir komast þeir hvergi.

Við eldum þennan mat og finnum hlutina sem voru þeim kærir.

Þetta gerum við allt til að sameina fjölskylduna.

Ég vil ekki að þú laumist eitthvað burt. Hvert ertu að fara?

Vorum við ekki búin?

Almáttugur. Þeir sem eru í fjölskyldu verða að treysta fjölskylduböndin.

Þú mátt ekki enda... -Eins og pabbi Mamá Coco?

Aldrei minnast á þann mann. Honum er best að gleyma.

En þú varst...

Ég bara...

En ég...

Papá? Er Papá kominn heim?

Róleg, Mamá.

Kemur Papá heim?

Nei, þetta er allt í lagi. Ég er hérna.

Hver ert þú?

Hvíldu þig.

Ég er ströng við þig því að mér er annt um þig, Miguel. Miguel?

Hvað eigum við að gera við drenginn?

Það er rétt. Einmitt það sem hann þarf.

Þetta ert þú. Komdu. Flýttu þér, Dante.

Þú kemur mér í vandræði. Það gæti heyrst til mín.

Ég vildi að einhver vildi heyra í mér.

Annar en þú. Oj bara. Allt í lagi.

Fullkomið.

Mundu mig

Ég verð að syngja. Ég verð að spila.

Tónlistin er ekki aðeins í blóði mínu, hún er ég.

Þegar illa gengur í lífinu spila ég á gítarinn.

Hinir í heiminum hlýða reglunum en ég hlýði hjarta mínu.

Kannastu við tilfinninguna, eins og lag hljómi um loftið,

spilað eingöngu handa þér?

Sú nálæga kennd.

Bara í seilingarfjarlægð.

Aldrei mig grunaði að þráði ég hana svo heitt, satt er það.

Þú verður að trúa, systir.

En hann hlustar aldrei, séra.

Hann skal hlusta. Á tónlistina.

Tónlistin ein, tónlistin ein með sínum töfrum fær hjarta breytt.

Aldrei vanmeta mátt tónlistarinnar.

En faðir minn gefur aldrei leyfi sitt.

En faðir minn gefur aldrei leyfi sitt.

Ég er hættur að biðja um leyfi.

Þegar tækifærið kemur máttu ekki láta það líða hjá.

Þú verður að grípa það.

Sefior de la Cruz, hvað hvatti þig til að grípa tækifærið?

Ég varð að hafa trú á draumnum. Enginn átti eftir að færa mér neitt.

Það var undir mér komið að nálgast drauminn.

Grípa fast og láta hann rætast. -...og láta hann rætast.

Nú hætti ég að fela mig og gríp tækifærið.

Ég spila á Mariachi Plaza þótt það kosti mig lífið.

Día de los Muertos er hafinn.

Nei, við verðum að útbúa greinilegan slóða.

Blöðin vísa forfeðrunum heim. Sálir þeirra mega ekki villast.

Þeir eiga að koma til að njóta matar og drykkjar á altarinu.

Mamá, hvert fer þetta borð?

Í húsagarðinn.

Við eldhúsið? -Já, við hliðina á hinu.