Human Body: Pushing the Limits

Πολύ συχνά, θεωρούμε δεδομένο το σώμα μας,

αλλά υπό πίεση, το σώμα μπορεί να μας φανερώσει,

πόσο εκπληκτικό κατασκεύασμα είναι.

Αυτή η περίπλοκη μηχανή δημιουργήθηκε,

μετά από εκατομμύρια χρόνια εξελικτικής περιόδου.

Τόσο πολύπλοκη, που ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουμε επακριβώς,

πόσα πράγματα συμ- βαίνουν, μέσα μας.

Ένας κρυμμένος κόσμος,

που όμως έχουμε την ευκαιρία, να εξερευνήσουμε με την τεχνολογία 3D.

Στην κορυφή της σπονδυλικής στήλης, υπάρχει 1,5 κιλό ιστού

που ελέγχει οτιδήποτε κάνουμε.

Ο εγκέφαλος μας δουλεύει γρηγορότερα από κάθε υπολογιστή

επεξεργάζοντας τον εκπληκτικό αριθμό των 100 τρισεκατομμυρίων οδηγιών

το δευτερόλεπτο.

Αλλά, για να σώσει την ζωή μας, μπορεί να επιβραδύνει τον χρόνο...

...να μας καθοδηγήσει για το τι να φάμε...

ακόμα και πότε να κατα- ναλώσουμε τον εαυτό μας,

και καθώς κοιμόμαστε, να απε- λευθερώσει κολοσσιαία δύναμη.

Ο εγκέφαλος οδηγεί τους μύες και καθορίζει την ζωή μας,

όταν φτάνουμε στα όρια.

Human Body Pushing the Limits Episode 04 Brain Power

Απόδοση Διαλόγων/Συγχρονισμός: MrLifestyles

Επιμέλεια/Διορθώσεις: MrLifestyles

Όταν οι πυροσβέστες αντιμετωπίζουν μια απ' τις πιο απειλητικές φυσικές δυνάμεις

φαίνεται απίθανο ότι θα επιβιώσουν.

Ωστόσο, 6 άντρες βγαίνουν από μια καταστρεπτική πύρινη λαίλαπα, αβλαβείς.

Τους έσωσε ο εγκέφαλος, που έκανε τον χρόνο να πηγαίνει πιο αργά.

Ένα χτύπημα αστραπής προκαλεί φωτιά στη περιοχή Λιτλ Βίνους, Γουαϊόμινγκ.

Ο Ράϊαν Τζόρνταν ηγείται ομάδας, για μια συνηθισμένη αποστολή

ώστε να σιγουρευτεί ότι η φωτιά θα σβήσει από μόνη της.

Θα είμαστε εκεί σε λίγες ώρες.

Κλείνω.

Αλλά, η φωτιά δεν υποχωρεί.

Ο άνεμος αλλάζει κατεύθυνση, πυροδοτώντας εκ νέου τις φλόγες...

...και κατευθύνονται προς τον Ράϊαν και την ομάδα του.

Καθώς κάναμε πεζοπορία στο μονοπάτι,

περίπου 3 χιλιόμετρα μακριά,

είχαμε μια αβέβαιη ραδιοφωνική προειδοποίηση

ότι ο άνεμος άλλαζε κατεύθυνση.

Ράϊαν Τζόρνταν - Διασώστης Πυροσβέστης -

Ο χαρακτήρας της φωτιάς είχε αλλάξει

και άρχισε να κατακαίει το κάτω μέρος του φαραγγιού.

Ο οποιοσδήποτε πυροσβέστης θα γνώριζε

ότι ένας εφιάλτης πλησίαζε.

Επαναλαμβάνω. Αυτό είναι προειδοποίηση.

Οι άνεμοι έχουν αλλάξει κατεύθυνση.

Απ' όσο ξέρουμε, κατευθύνονται Νοτιοδυτικά.

Μπορεί να κινούνται προς το μέρος σας, και πηγαίνουν γρήγορα.

Καλύτερα να φύγετε από 'κει.

Καθώς ο Ράϊαν ακούει την προειδοποίηση,

ο εγκέφαλος του αναλαμβάνει δράση.

Βαθιά στον εγκέφαλο,

δύο μέρη, το καθένα με μήκος 2,5 εκατο- στών, σχηματίζουν το κέντρο ελέγχου.

Ελέγχουν την αντίδραση «Πολέμα ή Φύγε», καθιερωμένη λόγω ανθρώπινης εξέλιξης.

Εντάξει, πάμε!

Μας ωθεί να δράσουμε, χωρίς να σκεφτόμαστε.

Πάμε, παιδιά!

Το κέντρο ελέγχου συλλέγει πληροφορίες

απ' τον εξωτερικό κόσμο.

Κανονικά, τα δεδομένα πηγαίνουν στον κέντρο νόησης του εγκεφάλου

για μελέτη και λογισμό.

Αλλά σε επείγουσες καταστάσεις, το κέντρο ελέγχου δουλεύει διαφορετικά,

στέλνοντας μηνύματα σε διπλανές περιοχές, που σχηματίζουν το κέντρο «καταστροφής».

Χωρίς δεύτερη σκέψη...

...ο εγκέφαλος των πυροσβεστών, τους προστάζει να φύγουν.

Στιγμιαία, οι άντρες φεύγουν.

Μπορούσες να αισθανθείς την ζέστη να σε πλησιάζει.

Στο μυαλό σου, ήθελες να τρέξεις.

Είναι το ένστικτο σου. Για να ξεφύγεις απ' την εστία της ζέστης.

Συνοδευόμενες από πυκνούς καπνούς, οι φλόγες πλησιάζουν.

Στον εγκέφαλο του πυροσβέστη,

το κέντρο «καταστροφής» ενεργοποιείται αυτόματα.

Προστάζει την έκκριση ενός φυσικού, χειμαρρώδους διεγερτικού.

Την αδρεναλίνη.

Συνεχίστε, παιδιά! Ελάτε! Πάμε!

Οι καρδιές τους χτυπάνε πιο γρήγορα.

Το αίμα μεταφέρεται

από μη κρίσιμες διαδικασίες, όπως η πέψη

σε μέρη του σώματος

που μπορούν να αναδείξουν την διαφορά, ανάμεσα σε ζωή και θάνατο.

Το αίμα γεμίζει τους μύες με καύσιμο και οξυγόνο.

Μ' ένα ξέσπασμα δύναμης, οι πυρο- σβέστες τρέχουν να επιβιώσουν,

αλλά η πύρινη λαίλαπα εκρήγνυται γρηγορότερα.

Τα σώματα τους είναι έτοιμα να καταρρεύσουν.

Αλλά οι εγκέφαλοι τους, δουλεύουν μανιωδώς.

Όταν ο χρόνος φαίνεται έτοιμος να τελειώσει

ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να κάνει κάτι το εκπληκτικό.

Φαίνεται ότι επιβρα- δύνει τον χρόνο

δημιουργώντας ευκαιρίες, ώστε να μας βοηθήσει να διαφύγουμε.

Μας προβλημάτιζε αυτό, εδώ και χρόνια.

Για να συνειδητοποιήσουμε αυτήν την επίδραση, εθελοντές δοκιμάζονται

καθώς κάνουν το πρώτο τους αγχωτικό άλμα

από μια πλατφόρμα ύψους 45 μέτρων.

Τους δόθηκε μια οθόνη, που υπό φυσιολογικές συνθήκες,

κινείται πολύ γρήγορα για να την διαβάσουν.

Αλλά ίσως, ένας εγκέφαλος κάτω από καταστάσεις στρες

θα μπορέσει να επιβραδύνει τους αριθμούς τόσο, ώστε να διαβαστούν.

Για όλους τους άλτες, η κάθοδος φαίνεται να διαρκεί

περίπου το διπλάσιο, απ' ότι συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Όλως απίστευτα, κάποιοι μπό- ρεσαν να ξεχωρίσουν τα ψηφία.

Μια εξήγηση, είναι ότι ο εγκέφαλος μας βλέπει

σε μια σειρά διαδοχικών εικόνων.

Περίπου 30 λήψεις το δευτερόλεπτο.

Σε επείγουσες καταστάσεις, αυτός ο ρυθμός αυξάνεται,

δίνοντας την δυνατότητα στον εγκέφαλο, να εντρυφήσει περισσότερα σε λιγότερο χρόνο.

Ως αποτέλεσμα, ο χρόνος επιβραδύνει.

Καθώς πλησιάζουν οι φλόγες,

ο εγκέφαλος των πυροσβεστών παρατηρεί τα πάντα, με την μέγιστη ταχύτητα.

Το δευτερόλεπτο μοιάζει σαν ώρα,

δίνοντας τους την ευκαιρία, να σκεφτούν αυτό που θα κάνουν.

Φαίνεται σαν τα πάντα, να συμβαίνουν με αργό ρυθμό.

Έχεις χρόνο να σκεφτείς, αν και περνάνε δευτερόλεπτα

όπου σκέφτεσαι, "Να τρέξω;",

"Να πάμε πάνω;", "Να εγκαταστή- σουμε το κατάλυμα μας, εδώ πέρα;"

Με τον χρόνο επιμηκυμένο,

η ομάδα μπορεί να υπολογίσει την κρίσιμη κατάσταση τους.

Συμφωνούνε να σταματήσουν και να προφυλαχθούν.

Πάμε!

Και πάνω στην ώρα.

Ακούς την φωτιά, και την αισθάνεσαι να έρχεται,

και ξέρεις ότι δεν μπο- ρείς να πας μακρύτερα,

και εναποθέτεις τις ελπίδες σου στο κατάλυμα, για να επιβιώσεις.

Απλώς... δεν το πίστευα.

Δεν μπορούσα να πιστέψω, αυτό που συνέβαινε.

Έλα!

Μίλα μου!

Μείνε εκεί!

Αφού πέρασε η φωτιά,

μερικοί ήταν πρα- γματικά χαρούμενοι

και ενθουσιασμένοι με την όλη κατάσταση,

και κάποιοι ήταν πολύ ήσυχοι

και κάπως ταραγμένοι και δύσπιστοι

αναρωτώμενοι, "Πώς συνέβη αυτό;

Ξέφυγα από μια κατάσταση

απ' την οποία, ίσως να μην είχα επιβιώσει. "

Μια εναέρια φωτογραφία

δείχνει σε ποιο σημείο, η ομάδα έκανε την τελευταία της στάση.

Κάθε κουκκίδα δείχνει το κατάλυμα κάθε πυροσβέστη.

Τριγύρω, ερημιά.

Αυτή η εξαιρετική ιστορία επιβίωσης, έχει τις ρίζες της

στην δύναμη του εγκεφά- λου, που έχουμε όλοι μας.

Κάθε απόφαση που παίρνουμε, εξαρτά- ται απ' τις εντολές του εγκεφάλου μας.

ακόμα και αυτό που νομίζουμε ότι επιλέγουμε, να φάμε.

Αναζητούμε θρεπτικά συστατι- κά, με θρησκευτική ευλάβεια.

Ακόμα και σε μορφές, που υπό άλλες συνθήκες θα μας αηδίαζαν.

Όταν το φαγητό στερεύει, ο εγκέφαλος αναλαμβάνει δράση.

Ο εγκέφαλος ελέγχει κάθε απόφαση που παίρνουμε,

ακόμα και την γεύση μας, για το φαγητό.

Η επιθυμία μας για φαγητό, λαμβάνει χώρα βαθιά στον εγκέφαλο μας.

Βώλος ιστού σε μέγεθος καρυδιού, είναι το κέντρο «επιθυμιών» του εγκεφάλου.

Μόλις αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε τις πολλαπλές του λειτουργίες.

Πάνω απ' όλα, θέλει να τραφεί.

Κανένα όργανο δεν είναι πιο «πεινασμένο» απ' τον εγκέφαλο.

Καταναλώνει περίπου το 1/5 της ενέργειας που λαμβάνουμε.

Αλλά το κέντρο «επιθυμιών» ανταποκρίνεται

στην ανάγκη όλου του σώματος για θρεπτικά συστατικά,

περιλαμβάνοντας βιταμί- νες και άλλα ιχνοστοιχεία.

Όταν το σώμα ξοδεύει όλα του τα αποθέματα,

ο εγκέφαλος, μας οδηγεί σε ανυπέρβλητες καταστάσεις,

για να συμπληρώσει το κενό...

...όπως έμαθε από πρώτο χέρι, ο ιδιοκτήτης σκάφους Στιβ Κάλαχαν.

Το σκάφος του Στιβ βυθίστηκε, αφή- νοντας τον να περιπλανιέται μονάχος.

Χρειαζόταν ένα θαύμα.

Ήμουνα βασικά στην μέση του Ατλαντικού ωκεανού.

Ήξερα ότι βρισκόμουν αρκετά μακριά,

Στιβ Κάλαχαν

από οποιαδήποτε πιθανή απόπειρα σωτηρίας.

Θεώρησα ότι οι πιθανότητες σωτηρίας μου ήταν απειροελάχιστες.

18 μέρες χαμένος στην θάλασσα

Όταν τέλειωσε η τροφή του, ο Στιβ μετατράπηκε σε κυνηγό.

Τα ψάρια ήταν άφθονα.

Δεν θα πεινούσε.

Αλλά, είχε μεγαλύτερο πρόβλημα.

Είναι πλούσια σε πρωτεΐνες,

αλλά η σάρκα των ψαριών, έχει έλλειψη σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία

που χρειάζεται το ανθρώπινο σώμα.

Τρώγοντας μόνο ψάρια, το σώμα του Στιβ δεν θα λειτουργούσε κανονικά.

Θα έπαυε την λειτουργία του και θα πέθαινε.

Αυτό που δεν συνειδητοποιεί, είναι ότι τα ψάρια που πιάνει

περιλαμβάνουν τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται.

Απλώς, βρίσκονται σε μερίδια που συνήθως αποβάλλει.

Δέρμα: Βιταμίνη Β Σπονδυλική Στήλη: Ασβέστιο και Φώσφορος

Οφθαλμοί: Φρέσκο Νερό Ήπαρ: Βιταμίνες Α, Β, D και Ω3 αμινοξέα

Έντερο/Στομάχι: Βιταμίνες A και D Αυγά Ψαριών: Βιταμίνες C και B

Καθώς το σώμα του, είναι έτοιμο να παύσει την λειτουργία του,

28 μέρες χαμένος στην θάλασσα

ο Στιβ αντιλαμβάνεται ότι η γεύση του έχει αλλάξει.

Είχα όλο και λιγότερο ενδιαφέρον για την σάρκα του ψαριού

και με ενδιέφεραν περισσότερο πράγματα, όπως τα μάτια του ψαριού

και οι μικροί δίσκοι ανάμεσα στους σπονδύλους

και το φρέσκο συκώτι του ψαριού, καθώς και τα αυγά του.

Βασικά, έφαγα όλο το εσωτερικό του ψαριού

με εξαίρεση, το στομάχι.

Ασυναίσθητα, με τον θάνατο προ των πυλών,

ο Στιβ καταναλώνει τα θρεπτικά συστα- τικά που θα τον κρατήσουν ζωντανό.

Τώρα, καταλαβαίνουμε

γιατί ένας άντρας θα έτρωγε και θα απολάμβανε

κάτι, που υπό φυσιολογικές συν- θήκες θα έβρισκε αποκρουστικό.

Αντιλαμβάνοντας, ότι κάτι λείπει απ' το διαιτολόγιο του Στιβ,

το κέντρο «επιθυμιών» του ενεργοποιεί έντονες και δυνατές επιθυμίες...