It's My Life (비켜라 운명아)

‫ این زندگی منه

‫کار پدرت چیه؟ ‫ قسمت پنجاه و سوم

‫همین چند وقت پیش فوت کرد

‫قبل از اینکه فوت کنه چیکاره بود؟

‫ماهیگیر بود

‫ماهیگیر؟

‫از کدوم دانشگاه فارغ التحصیل شدی؟

‫از دانشگاه چونگیون با رشته طراحی مد ‫فارغ التحصیل شدم

‫مگه همچین دانشگاهی هم وجود داره؟

‫یعنی چی؟

‫نکنه دعوتش کردی که بهمون معرفیش کنی؟

‫باهاش حرف زدم اما درک نمیکرد

‫دعوتش کردم که بتونه تفاوت ‫بین خودش و ما رو ببینه

‫چیه؟ ناراحت شدی؟

‫نه

‫بیاین به بحث ـمون ادامه بدیم

‫هیون گانگِ ما، لباسای فروخته نشده رو ‫اهدا میکنه

‫تو میخوای چیکار کنی سو وون؟

‫ما هم مثل همیشه محصولاتمون که شامل ‫کیف دستی و کفش میشه رو

‫اهدا میکنیم

‫و عروسم گفت یه زمین اهدا میکنه

‫که باهاش مرکز رفاه خانواده بسازن

‫خدای من. واقعا؟

‫تازگیا عروسم از پدرش

‫زمین و سهام ارث برده

‫یه قسمت از زمین رو به ما داده ‫تا باهاش برای شرکت کارخونه بسازیم

‫و میخواد بقیه ـش رو اهدا کنه

‫تو از یه خانواده خوب و تحصیلکرده ای

‫و همسر خوبی هم هستی

‫اون واقعا خیلی عروس خوبیه. مگه نه؟

‫شما لطف دارین

‫جین آه

‫بله، خانم چویی؟

‫میشه بری از صاحب رستوران بپرسی...

‫که مُسکن دارن یا نه؟

‫برم از داروخونه بخرم؟

‫تو که ماشین نداری. میخوای پیاده بری؟

‫تا برگردی رستوران بسته میشه

‫باشه

‫به سلامتی

‫شاید اسباب کشی کنم

‫اسباب کشی کنی؟

‫اجاره ـم سه ماه عقب افتاده

‫و صاحب خونه فهمیده که ‫اتاق رو به جین آه اجاره دادم

‫احتمالا دوباره جلوی خونه منتظرمه ‫باید چیکار کنم؟

‫پس جین آه هم از خونه میفته بیرون؟

‫فقط نگران جین آهی؟

‫حتی اگه بیفته بیرون ‫مدیر چویی کمکش میکنه

‫اما من چی؟

‫اگه من بیفتم بیرون ‫باید تو خیابون زندگی کنم

‫اگه افتادی بیرون، بیا خونه ی من

‫خونه ی تو؟

‫خب، یه کم کوچیکه ‫اما برای هردومون کافیه

‫هر دومون؟

‫چرا یهویی انقدر بی ادبانه به نظر میاد؟

‫بی ادبانه؟ چرا؟

‫نمیخوام توی خونه تو زندگی کنم

‫اما اگه...

‫یه کم پول داری،

‫میتونی بهم سه هزار دلار قرض بدی؟

‫بهت سفته میدم

‫سه هزار دلار؟

‫میخوای به بابام بگم؟

‫نمیخوام

‫اینطوری بخاطر سه هزار دلار ‫بدون اطلاعم ازدواج ـمون رو ثبت میکنه

‫نه. نه. واقعا دیگه هیچوقت این کارو نمیکنیم

‫سون گیو، چرا این وقت شب اومدی اینجا؟

‫خب، چیزه...

‫میشه فقط واسه چند روز تو خونه ـت بمونم؟

‫خونه ـم...

‫نمیشه

‫اول یونجی گفت که میخواد بیاد ‫تو خونه ـم زندگی کنه

‫چی؟ اول اون گفت؟

‫شما دوتا قرار میذارین؟

‫معلومه که قرار نمیذاریم

‫ صاحب خونه

‫کیه؟

‫صاحب خونه ـم

‫آه، نمیدونم چیکار کنم

‫واقعا میخوای بذاری پسرت ‫با همچین دختری ازدواج کنه؟

‫معلومه که نه

‫اون در حد شی وو نیس

‫پس چرا میذاری باهاش قرار بذاره؟

‫شی وو ازش خوشش میاد

‫مگه تا حالا شده برای شی وو ‫اسباب بازیِ مورد علاقه ـش رو نخرم؟

‫چی؟ اسباب بازی؟

‫واقعا لنگه نداری، خانم چویی

‫اون مثل یه اسباب بازیِ ‫بی کیفیت، کهنه و زشته

‫دیر یا زود شی وو ازش خسته میشه

‫تا اون موقع صبر میکنم

‫کی میتونه تو رو شکست بده؟

‫آیگو. آیگو. اصلا نمیدونستم

‫خیلی عذابت میدم

‫میتونی تحملش کنی؟

‫مگه تا حالا شده برای شی وو ‫اسباب بازیِ مورد علاقه ـش رو نخرم؟

‫چرا تو این هوای سرد ‫همچین لباس نازکی پوشیدی؟

‫اگه فقط به ظاهرت اهمیت بدی ‫از سرما میمیری

‫خانم، میشه...

‫از گوشیتون استفاده کنم؟

‫گوشیم؟ ‫بله

‫کیفم رو گم کردم

‫آها. باشه

‫بیا ‫ممنون

‫15 تا سوء پیشینه داره؟

‫آره

‫من...

‫خجالت میکشیدم که اینو بهتون بگم

‫اما چطور میتونم بذارم اون عوضی ‫نزدیک نام جین باشه؟

‫پس واسه همین به نام جین نگفتی

‫آره

‫اون قول داد که هیچوقت ‫جلوی نام جین پیداش نشه

‫و منم همون هفت سال پیش ‫وامی که گرفته بودم رو بهش دادم

‫نمیدونم چیکار کرده بود ‫اما بهم زنگ و گفت افتاده زندان

‫دو سال پیش بود؟

‫جرمش چی بوده؟

‫جرم وقیحانه که نبوده؟

‫منظورت از جرم وقیحانه چیه؟

‫قتل یا تجاوز جنسی؟

‫اینطوری نیس

‫دیگه تا این حد پلید نیس

‫راستش، جرم جرمه دیگه

‫به هر حال نمیشه گفت ‫یکیش از اون یکی دیگه بهتره

‫اما فکر کنم بیرون غذا میخورد و پولشو نمیداد

‫بخاطر ناراحتیش با بقیه دعوا میکرد

‫از سوپرمارکت دزدی میکرد ‫شرط می بندم همچین کارایی میکرد

‫آیگو. واقعا یه دله دزده

‫اما خانم یانگ

‫اون فهمیده که نام جین نوه ی رئیس آن مرحومه

‫حتی اگه براش جایی رو پیدا کنین ‫حاضر میشه از این خونه بره؟

‫این منو نگران میکنه

‫درسته. مطمئنم که پول قلمبه ای میخواد

‫اگه این کارا فایده نداشته باشه ‫باید یه کاری کنیم که با خواست خودش بره

‫الو؟

‫نام جین، منم جین آه

‫جین آه؟

‫چرا صدات اینطوریه؟

‫با گوشیِ کی زنگ زدی؟

‫کیف و گوشیم رو گم کردم

‫تنها شماره ای که یادم مونده بود...

‫شماره تو بود

‫کیف و گوشیت رو گم کردی؟

‫الان کجایی؟

‫به مدیر چویی بگم بیاد اونجا؟ ‫نه

‫به مدیر چویی چیزی نگو

‫باشه، فهمیدم ‫الان میام اونجا

‫چی بود؟ دوباره جین آه بود؟

‫چرا وقتی کیف و گوشیش رو گم میکنه ‫به تو زنگ میزنه؟

‫باید زنگ بزنه به شی وو

‫بهم گفت به مدیر چویی چیزی نگم

‫حتما دعواشون شده

‫وقتی یه دختر و پسر با هم قرار میذارن،

‫انقدر دعوا میکنن تا کنترل همدیگه رو ‫بدست بگیرن

‫آخه، چرا داره تو رو

‫قاطیِ دعواشون میکنه؟

‫زود برمیگردم

‫آیگو

‫جین آه

‫چه اتفاقی واست افتاده؟

‫چرا این وقت شب اینجا نشستی؟

‫متاسفم. کیفم رو گم کردم

‫بیا بریم. میرسونمت خونه

‫نه. نمیتونم برم خونه

‫نمیتونی بری خونه؟

‫داستانش مفصله

‫جایی هست که بتونم چند روز اونجا بمونم؟

‫فقط میخوام بخوابم

‫باشه. بیا فعلا از اینجا بریم

‫اگه اینجا بمونی مریض میشی

‫بلند شو

‫آیگو، خیلی سیر شدم ‫به سختی میتونم نفس بکشم، یون شیل

‫منم همینطور. همه غذاها خیلی خوشمزه بودن

‫فکر کنم 2 کیلو اضاف کردم

‫باید یه کم وزن اضاف کنی

‫همین الانشم خیلی لاغری

‫لاغر نیستم. شکمم گنده شده

‫واسه همین تو فکرم که ‫با یه روش حرفه ای کوچیکش کنم

‫لازم نیس همچین کاری کنی

‫من تو رو همینطوری که هستی دوست دارم

‫به هر حال خیلی از سونگ جو ممنونم

‫اون بهمون کارت هدیه رستوران هتل رو داد ‫تا بریم سر قرار

‫فکر میکردم آدم سردیه ‫اما خیلی گرم و مهربونه

‫منم همینو بهت گفتم

‫نام جین خیلی خوش شانسه

‫اما، واقعا غافلگیر شدم

‫فکر میکردم سونگ جو از مردایی مثل مدیر چویی

‫که شیک و سطح بالا هستن خوشش میاد

‫اما تعجب کردم که ‫با مدیر آن نام جین قرار میذاره

‫منم یه کم غافلگیر شدم،

‫اما چیکار میتونم کنم؟ ‫سونگ جو ازش خوشش میاد

‫بیا ببینیم چی پیش میاد

‫بیا بریم، جین آه

‫ای وای. اون مدیر آن نام جین نیس؟

‫چی... اون عوضی!

‫خدای من، خدای من. اینجا چه خبره؟

‫سونگ جو کجاس؟ ‫چرا با یه دختر دیگه ای اومده هتل؟

‫این کارو نکن

‫چرا جلومو میگیری؟

‫نباید بذارم اون عوضی قسر در بره

‫میخوای دوباره بزنیش؟

‫این کارو نکن، مان سوک