Doom Patrol

"ลอนดอน อังกฤษ ปี 1927"

หลบไป ฉันจะฉี่

"แต่บัดนี้ถึงเวลาของ เจ้าลิงน่าขยะแขยง"

"ที่พวกคุณจ่ายเงินเข้ามาดู"

เอาล่ะ

ถึงตาแกแล้ว เจ้าหนู

"เธอมาแล้วครับ"

"สิ่งประหลาดน่าสยดสยอง"

ที่จับได้จากป่าลึก อันหนาวเหน็บของยูคอน

ซึ่งตำนานเล่าขานว่า

เธอคือทายาทต้องคำสาป

ของแม่มด และสัตว์ร้ายบนภูเขา

"เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ ที่สุดแสนพิสดาร"

"และรูปร่างหน้าตา ที่จะทำให้คุณลืมไม่ลง"

"ไปอีกนานแสนนาน"

"เด็กสาวหน้าลิง"

ฉันมีของหวานอย่างอื่น ให้เธอนะ ยัยเด็กลิง

ใจเย็นครับ ใจเย็นก่อนครับ ทุกท่าน

ยังมีอะไรให้ดูอีกเยอะ ผมขอรับประกัน

เธอแค่ต้องการ ความมืดนิดหน่อย

เพื่อสงบสติอารมณ์ ตั้งสมาธิ

และร่ายเวทมนตร์ เรียกเพื่อนคนพิเศษของเธอ

ดูให้ดี สัตว์ที่พวกคุณ ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน

สัตว์ร้ายจากยุคสมัย ที่ถูกลืมเลือนไปนาน

ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบ

แต่ถ้าเธอทำตัวดี เดี๋ยวมันก็จบ

ปีศาจดุร้าย

ที่ถูกล่ามไว้ กับจิตวิปลาสของเธอ

เราแค่ต้องทำตามที่เขาสั่ง

สัตว์เลี้ยงสุดสยอง ของเด็กสาวหน้าลิง

อย่าขยับตัวแรงครับทุกท่าน

มันไม่ใช่สัตว์เชื่อง ๆ อย่างในละครสัตว์

นี่คือเวทมนตร์ชั่วร้ายของจริง

ที่มีฟันแหลมคม เจาะทะลุกะโหลกมนุษย์ได้

อยากดูมันเต้นไหมครับ

หมุนตัวหน่อย

เอาเลยสิ

เดี๋ยวก็จบแล้ว

ฉันสัญญา

หมุนตัวอีกด้าน

เป็นอะไร เธอจะทำอะไร

เธอมองใครอยู่

บอกให้หมุนอีกด้านไง

- อย่านะ - แกต้องเชื่อฟังฉัน

ไม่นะ

นังสารเลว

ควบคุมสัตว์ของแกสิ

จัดการมัน

หยุดเรื่องนี้ที

"ทำให้มันหยุด"

เสียงใคร คนไหนพูด

"ช่วยเด็ก"

หมายความว่ายังไง

ช่วยยังไง

"อธิษฐาน"

อะไรนะ

"อธิษฐาน"

ฉัน...

"ช่วยเด็ก"

"เด็กปลอดภัย"

"เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น ก็เริ่มวันใหม่"

เตรียมตัวให้พร้อม สำหรับวันนี้กันเถอะ

ห้ามพูดคำหยาบ

ห้ามใช้ฟัน ห้ามใช้เล็บ

เล่นสนุก และหัวเราะอย่างเดียว

เราต้องทำได้สิ

แต่ก่อนอื่น เราต้องทักทาย เพื่อนใหม่ทุกคนก่อน

ถูกไหม

เธอยังไม่ลืมพวกเขาหรอก จะลืมได้ยังไง

โอ๊ย เธอตลกใหญ่แล้ว

ก็ได้ ๆ มาดูกัน

ให้ตายเถอะ

"ตัวสูงเท่าบ้าน"

"บ้าคลั่งดุจสิงโต"

ไอ้เฮงซวย

"มนุษย์หุ่นยักษ์จอมตลก"

ไอ้เลวนี่

"มีรถซิ่งสวย ๆ หลายคัน"

ไอ้โง่เอ๊ย ไอ้เบื๊อก เฮงซวย

"แถมพูดเพราะเสียด้วย"

บ้าเอ๊ย...

"แล้วก็สาวแสนเศร้า"

"ที่ร้องเพลงให้ความมืดมิด"

"เธอไม่ค่อยร้องเพลงแล้วล่ะ"

"ที่จริงเดี๋ยวนี้ เธอไม่ค่อยทำอะไรแล้ว"

"อ๋อ คนนี้ลืมไม่ได้เด็ดขาด"

"ฮีโร่หนุ่ม"

"ใช่แล้ว ซูเปอร์ฮีโร่ตัวจริง"

"และคนสุดท้าย เจ้าหญิงแสนสวย"

"ผิวของเธอทำจากยาง"

"อย่างน้อย ฉันก็ได้ยินมาแบบนั้น"

"แต่บางครั้งเวลาเธอยิ้ม"

"ฉันว่าที่จริงแล้ว ตัวเธออาจจะทำจากแก้วนะ"

"ไม่ ฉันไม่กลัวพวกเขาหรอก"

"จะกลัวทำไม"

"ที่นี่เป็นที่พิเศษ"

"เป็นที่ของเราแล้ว"

"และพวกเขาคือ คนที่เราเหมาะจะอยู่ด้วย"

"เราอาจจะยังไม่ได้ เป็นเพื่อนกันทุกคน"

"แต่ฉันรู้ว่าสุดท้าย เราจะเป็นเพื่อนกันได้แน่"

"สักวัน เราอาจจะเป็น ยิ่งกว่าเพื่อนเสียอีก"

"สักวัน เราอาจจะเป็น ครอบครัวเดียวกัน"

เรียบร้อย

ตื่นได้แล้ว ทุกคน

ตื่นได้แล้ว

ต้องปลุกเราด้วยกระดิ่งนั่น ทุกเช้าเลยเหรอ

ลูกทุ่งมากเลย

หลังจากวันนี้ จะไม่มีกระดิ่งแล้ว ริต้า

ผมสัญญา

พร้อมแล้วเหรอ

แลร์รี่กำลังทดสอบ สสารนั่นขั้นสุดท้าย

เสร็จพอดี

คราวนี้ได้ผลแน่ใช่ไหม

ไม่เหมือนครั้งอื่น ๆ

เอาล่ะ พวก

ไม่ได้กดดันนะ

แต่เราหวังพึ่งแกอยู่

รู้สึกอะไรไหม

บ้าเอ๊ย แย่แล้ว...

พระเจ้า

"เรื่องนี้สำคัญ"

การเปลี่ยนสภาพ อาจจะต้องใช้พลังงานมาก

และอาจต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง

เดี๋ยวนะ เมื่อกี้คุณว่า "หลายชั่วโมง" เหรอ

มันเป็นกระบวนการที่ซับซ้อน และละเอียดอ่อนมาก

ต้องรอให้สารเคมีซึมเข้าไป ในทุกเซลล์ของร่างกาย

ผมไม่ได้เป็นนักวิทยาศาสตร์ ที่งี่เง่าหลงตัวเองอะไรนะ

แต่ถ้าเป็นคนที่ไม่มีร่างกายล่ะ

ทฤษฎีของผมคือ สารเคมี...

จะทำปฏิกิริยากับ โครงสร้างคาร์บอน ทำให้...

ไม่ ผมไม่เชื่อ

พวกนายเชื่อจริง ๆ เหรอ ว่าอยู่ ๆ เขาจะแก้ไข

เรื่องงี่เง่าทั้งหมดนี้ได้

ผ่านมาไม่รู้ตั้งกี่อาทิตย์แล้ว

ไม่เห็นทำอะไรได้เลย วันนี้ก็คงไม่ได้เหมือนเดิม

- นายไม่รู้สักหน่อย - รู้สิ

เขามันนักวิทยาศาสตร์กะหลั่ว ๆ

มองรอบตัวนายสิ วิค

เราคือผลงานทั้งชีวิตของเขา

มันแปลว่าอะไรล่ะ

คุณนั่นแหละฟังให้ดี

ไอ้กองอ้วกเน่ากองโต...

แพนเค้ก

ดีเลย หิวจนไส้กิ่วแล้ว

เยี่ยม อาหารเช้า

เราต้องใช้แรงเยอะ

เพราะงั้นทุกคน กินให้อิ่ม ก่อนที่เราจะเริ่มกัน

เอ่อ ชีฟ

ฉันว่าแล้ว ฉันว่าแล้วไง

ขอบคุณ แลร์รี่

ขอร้องล่ะ ทุกคนนั่งเถอะ มานั่งด้วยกัน

โอ๊ย ตาย

เจน ของโปรดเบบี้ดอลล์นะ

ไซรัปเยอะ ๆ

เธอไม่หิว

ผมขอโทษ ริต้า

คุณว่าถึงเวลาหรือยัง ที่เราจะลองวิธีอื่น

ถ้าวิทยาศาสตร์ไม่ได้ผล เราก็น่าจะหาทางอื่น

ยังไงสิ่งที่เกิดกับพวกเรา ในภาพวาดนั่น

ก็ไม่ใช่เรื่อง ทางวิทยาศาสตร์เท่าไร

เวทมนตร์

ฉันก็ไม่ได้ดีใจหรอกนะ ที่คิดว่าจะต้องเจอเขา แต่...

- วิลโลบีอาจจะมีคำตอบ - ไม่หรอก

อย่างน้อย เขาก็อาจจะชี้ทางให้เรา

ไปดูหนังสือ ไปหาเด็กสักคน หรือไม่ก็หัวม้า

- เธอดูเป็นคนดี - ไม่

ผมขอโทษ ริต้า แต่เขาช่วยไม่ได้

ไม่ใช่เรื่องนี้

ไอ้บ้าเอ๊ย...

- คุณทำอะไรเหรอ - เอ่อ เปล่านี่

หนูรู้ว่าคุณจะทำอะไร คุณจะให้อาหารหนู

- ใช่ - หนูไปด้วยได้ไหม

ไม่ได้

ชีสมาส่งแล้ว

ฉันรู้ว่าแกอยากกิน ไอ้งั่งเอ๊ย

อย่างนั้นล่ะ มาสิ

จี๊ด ๆ ไอ้งั่งเอ๊ย

ไงล่ะ

"สถานีใต้ดิน"

อยู่อย่างนี้ต่อไปไม่ได้นะ

เธอก็เห็นใช่ไหม ว่ามันส่งผลยังไงกับเรา

ขอโทษทีที่ฉันไม่อยากยุ่ง แฮมเมอร์เฮด

เราติดอยู่ในของเล่น

พระเจ้า ฉันฉีกหน้าเธอ ให้เละได้เลยนะ

ไม่ใช่เพื่อเรา เพื่อเธอ หรือเพื่อฉัน

แต่เพื่อเด็กคนนี้ เพื่อเคย์ต่างหากล่ะ

หรือว่าเธอลืมไปแล้ว

ไปตายซะ

ใครทำแบบนี้

ใครทำแบบนี้วะ

"ถึงเวลาเปลี่ยนแปลง"

หนูทำคุณเจ็บหรือเปล่า

เธอเข้ามาทำบ้าอะไรในนี้

ขอโทษค่ะ หนูแค่อยากช่วย

หนูเห็นมันคาอยู่ ดูแล้วน่าจะเจ็บมาก

ก็เลยเข้ามา ในที่ส่วนตัวฉันเหรอ

- หนู... - เธอเข้ามาตามใจไม่ได้

บ้าเอ๊ย

ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ จะหัวเสียใส่เธอ

ไม่เป็นไรค่ะ หนูรู้ว่าเป็นผู้ใหญ่มันยาก