Lost (No Longer Human / Human Disqualification / Ingansilgyeok / 인간실격)

[ Penafian: Semua tempat, watak, firma, dan peristiwa yang digambarkan adalah rekaan. ]

[ saya rasa orang yang paling sayangkan saya ]

[ ialah orang yang menghabiskan paling banyak duit untuk saya. ]

[ Seperti tabiat lama, saya tak boleh berhenti. ]

[ yang saya tak pernah fikirkan sebelum ini. ]

[ Ayah Jeong Jeong-woo, saya, Nam Min-su, mak Nam Hee-sun ]

Dipindahkan kepada Nama: Lee Gang-jae

[ dan mencipta ruang buat orang itu di dalam hati saya. ]

[ Saya memikirkan tentang sakit yang tidak tertanggung ini. ]

[ Saya memikirkan tentang kebimbangan yang indah ini. ]

[ Apa yang saya boleh jadi untuk orang itu? ]

Kita berjumpa lagi.

Di Seoul.

Kali ini saya akan belanja juga. Ayuh!

Apa?

Marilah. Mari.

Saya rindukan awak, Pn. Lee Bu-jeong.

Ini mengingatkan saya pada masa lalu kita.

Ini kali pertama kita datang ke sini.

Macam mana ini boleh mengingatkan awak pada masa lalu kita?

Saya banyak bersandar pada awak seperti ini.

Di kedai kopi,

dalam bas dan juga kereta api.

Saya mahu ia bertahan lebih lama,

jadi, sering kali saya berpura-pura tidur.

Awak tahu tak?

Saya tahu.

Saya rasa saya ingin menyeksa awak.

Saya nak awak marah disebabkan saya.

Saya tahu.

Tapi saya tak tahu psikologi di sebaliknya.

Yang itu pun awak tahu?

Saya tahu.

Apa yang orang akan kata tentang kita?

Bahawa kita melakukan sumbang laku?

Siapa peduli?

Asalkan awak selesa.

Saya rasa macam nak menangis.

Saya tak tahu apa yang saya rasa.

Tapi…

Saya rasa hari ini merupakan kali pertama dan yang terakhir.

Tidurlah.

Saya dah cakap, mari pulang saja.

Kita keluar nak pergi ke tempat karaoke.

Kita tak boleh balik begitu saja.

Kalau begitu, mari ke tempat karaoke.

Awak kata awak tak boleh menyanyi

sebab jantung awak berdegup kencang.

Apa agaknya hubungan mereka?

Bukannya tiga atau empat orang.

Hanya mereka berdua yang pergi ke tempat karaoke.

Awak rasa apa?

Bagaimana dengan awak?

Hubungan sulit.

Boleh jadi mereka cuma kawan saja.

Kita pun pergi ke tempat karaoke juga.

Tapi mereka pergi ke motel.

Apa?

Adakah awak

masih fikir begitu apabila awak lihat…

Itu?

Apa yang awak cakap ini?

Awak pun tahu.

Masuklah.

Apa-apa sajalah.

Awak mabukkah?

Tidak.

Awak mabuk.

Saya suruh awak biarkan saja, tapi awak mengambilnya.

Saya takkan minum banyak bersendirian.

Awak minum dengan Gang-jae?

Gang-jae?

Dia keluar sebaik saja dia sampai.

Sekarang dia tak jawab telefon.

Begitu rupanya.

Tapi lama-kelamaan, dia akan kembali.

Macam anjing agensi hartanah.

Anjing agensi hartanah?

Nenek saya selalu cakap begitu kepada saya.

Sebab saya akan keluar, pergi keliling kejiranan

kemudian kembali apabila dia mula risau.

Begitu.

Awak tinggal dengan nenek awak?

Nampaknya Gang-jae tak pernah bercerita tentang saya.

Awak tak tahu apa-apa.

Kedua-dua ibu dan ayah saya sibuk,

jadi, saya tinggal dengan nenek saya.

Apabila saya jadi pelatih, saya tinggal di asrama.

Sembilan tahun lalu,

saya hampir memulakan debut.

Beberapa kali selepas itu juga.

Tapi pada masa itu, ia benar-benar berlaku.

Apa pun,

keadaan jadi sibuk. Mereka dah bercerai,

masing-masing berkahwin lagi,

kemudian berhijrah.

Ayah saya hanya bawa adik lelaki saya.

Helo? Awak dengarkah?

Ya, saya dengar.

Saya ada uji bakat drama web pada hari Isnin.

Apa? Drama web?

Ya.

Wataknya ialah teman wanita kepada CEO sebuah agensi.

Sempurna, bukan?

Penyanyi idola ialah subjek drama yang bagus sekarang ini.

Memandangkan ini projek nasional.

Penyanyi idola ialah projek nasional?

Saya tak mengatakannya sebagai satu fakta.

Saya cuma nak cakap yang ia sehebat itu.

Apa pun,

Boleh awak pilih pakaian yang sesuai untuk saya?

Beritahu saya apa yang paling comel.

Saya?

Letak telefon awak sekejap.

Tunggu di sini.

Ada meja kosong untuk dua orang?

- Saya perlu bersihkan yang itu. - Baiklah.

Saya rasa kedai itu dah penuh.

Mari pergi.

Mari.

Tempat itu mungkin nampak sibuk, tapi makanannya sangat sedap.

Hari ini mereka lebih sibuk.

Awak tahu tempat lain?

Tempat yang awak selalu pergi

semasa awak bekerja di pejabat.

Atau tempat yang awak nak cuba.

Entahlah.

Apa yang awak suka?

Awak cakap awak tak suka apa-apa.

Saya suka semuanya.

Saya suka semuanya.

[ Panggilan tak berjawab Mak ]

Isteri awak yang telefon?

Awak dah bangun?

Ya.

Isteri awak yang telefon?

Mak saya.

Awak masih anak yang baik.

Taklah.

Dia masih panggil saya tak guna.

Saya cintakan awak, Jeong-su.

Apa?

Kenapa tiba-tiba saja?

Saya menyesal sangat tak beritahu

awak dahulu.

Saya patut katakannya, walaupun ia sekadar gurauan.

Sehari sebelum suami saya meninggal dunia,

saya ada tanya dia.

Saya cakap ada lelaki yang saya suka sejak dulu lagi.

Saya tanya jika saya boleh jumpa dia.

Dia mula menangis.

Maknanya tak boleh, bukan?

Isteri awak telefon lagi?

Mak saya.

Kenapa awak tak jawab?

Mungkin ada hal mustahak.

Tiada apa-apa.

Dia telefon saja.

Saya tak tahu macam mana orang lain buat.

Buat apa?

Jalinkan hubungan sulit.

Ramai orang yang dah berkahwin keluar dengan orang lain.

Hati saya sakit setiap kali awak tengok telefon.

Macam mana orang lain boleh ada hubungan sulit?

Saya paling sukakan awak, Jeong-su.

Saya masih lagi seperti itu.

Awak tak nak cakap apa-apa?

Ini mungkin yang terakhir.

Atau tidak.

Saya masih

guna nombor PIN yang sama untuk akaun bank.

Nombornya adalah tarikh hari lahir awak.

Sejak kolej lagi,

saya tak pernah menukarnya.

Mungkin awak terlalu malas nak tukar.

Itu pun betul juga.

Awak terlalu jujur.

Mari pergi.

Baiklah.

Mana semua orang?

Dah hampir pukul 11:00 malam.

Aduhai.

Apa yang dia buat sepanjang hari?

Dia dipecat.

Apa yang dia lakukan ke sana sini?

Aduhai.

Walaupun saya cuba untuk jadi baik,