The first 200 lines.
คิกออฟ
จุดแข็งของทีมเรามีแค่อย่างเดียว...
คือมีจำนวนเยอะกว่า
"ชิน เท็นมะ เรียวเฮย์ จูโซ / คิโต้"
แค่ส่งบอลไปให้เพื่อนร่วมทีมคนนึง ที่ไร้คนประกบล่ะก็...
มาแล้ว
โอกามิคุง
เอ๊ะ... เมื่อกี้อยู่คนละฟากเลยนี่
เร็วเว่อร์
งั้นเริ่มจากแทนคำทักทายแล้วกัน
นี่จะชู้ตตั้งแต่เปิดเกมเลย
..อ้าว
โกหกใช่มั้ยเนี่ย
เล่นเอาเสาโกลล้มเลย
ขืนเตะเต็มแข้งเดี๋ยวความจะแตกเอา...
ช่างมันสิ ไอ้เรื่องห่วงว่าจะปิดบังความลับยังไง..
ก็เอาไว้หลังจาก ซัดให้มันหน้าหงายได้ก่อน
ออกนอกสนาม ทีมชมรมคหกรรมคิกอิน
เมื่อกี้นี่ของจริงเหรอ
เจ๋งพอตัวเลยนะนั่น
ไม่ใช่แค่เจ๋งพอตัวแล้ว
เท็นมะคนนั้นถึงกับ...
ถ้าแค่แรงเตะอย่างเดียว ก็ระดับทั่วประเทศแล้วรึเปล่า
เอาเรื่อง
ถ้าแค่ให้เตะเฉย ๆ ก็ประมาณนี้
เพราะฉันไม่เคยเตะกระป๋องไกลแพ้ใครเลย
"Kill Blue"
"ตอนที่ 6 พูดขอบคุณดี ๆ ไม่เป็นรึไง"
"วันที่16 เดือนพฤษภาคม วันเสาร์"
โอ้โห โอก้านี่เอาเรื่องแฮะ
แบบนี้ท่าทางจะลืมคติที่อยากอยู่เงียบ ๆ ไม่เตะตาใครไปแล้วรึเปล่า
เจ๋งชะมัดเลยนะ โอกามิคุง..
สุดยอดไปเลย แบบนี้อาจจะแข่งกันสูสีก็ได้นะเนี่ย
อ้าว
อ๊ะ เดี๋ยวผมคิกอินให้เอง
งั้นก็ฝากด้วยนะครับ
เป็นอะไรไปน่ะ ชิน
โคฮาซาเมะคุง
เฮ้ย นี่นาย.. แล้วจุกนมอยู่ไหน
หล่นหายไปนานแน้ว...
เอ๊ะ มามแน้ว แมวน้ำ
อย่าบอกนะว่า... หายตอนไปหยุดลูกชู้ตน่ะ
อืม.. หาย.. แซ้บ.. หายสอย..
หมอนี่ ถ้าไม่ได้ดูดจุกนมแล้ว โรคตื่นคนจะกำเริบหนักน่ะครับ
เอ๋..
แต่ก่อนหน้านั้น
ก็แอบสงสัยว่าทำไม ต้องดูดจุกนมตลอดเวลาด้วยอ่ะนะ...
ใช่มั้ยคะ...
อ๋อ... เพราะสะกิดไปนิดนึงก็เลยแฉลบไปสินะ
ไม่มีอันสำรองเอาไว้เหรอ
เขาบอกว่า.. อยู่ในกระเป๋าที่ห้องเรียนแน่ะ
อ๊ะ เดี๋ยวไปเอามาให้ค่ะ
เดี๋ยวฉันไปด้วย
รบกวนด้วยนะครับ
ช่วยไม่ได้...
เอาเป็นว่ายืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนี้ก่อนล่ะ
อย่างน้อยคงพอขวางโกลได้บ้าง
ข้อได้เปรียบหายเกลี้ยง
กลายเป็นแข่งทีมละสองคนเหมือนเดิมเฉย
นี่
พวกเราจะกลับมาแข่งต่อได้รึยัง
อยากนอนหนุนตักแล้วให้โนเร็นลูบหัว
เนี่ยนะฝันของเขา
เจ้าตัวว่างั้นอ่ะค่ะ...
หมอนี่มันจะหลุดโลกไปไหนเนี่ย
เจ้าหมอนี่...
เจอแล้ว
ดีนะเนี่ยใส่เคสไว้พร้อมเลย
ยังคิดเลยว่า ถ้าต้องจับมือเปล่าจะเอาไง...
ดีล่ะ พวกเรารีบกลับกัน
แต่ว่า เหมือนจะมีสาเหตุอยู่นะ เรื่องจุกนมเนี่ย
ไปถามอะไรมางั้นเหรอ
อืม เคยถามว่าทำไมถึงดูดของพรรค์นั้นน่ะ
ถามตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม
ก็แหม ฉันว่าใครไม่ถามสิพิลึกกว่าเยอะ
อืม ก็เป็นเพราะทำให้ใจเย็นลงได้
แต่ถ้าถามว่าทำไมถึงเป็นงั้นล่ะก็...
เพราะคุณแม่ที่ตอนนี้ท่านไม่อยู่แล้ว
ป้อนจุกนมให้ฉันดูดอย่างอ่อนโยน...
มีแค่สัมผัสตอนนั้น ที่จำได้แบบเลือนลาง...
ไม่แน่บางที มันอาจจะเกี่ยวข้องอะไร กับเรื่องนั้นก็ได้
อาจจะมีอดีตที่ขมขื่นซ่อนอยู่ก็ได้
ยอม ๆ ให้เขานอนหนุกตักหน่อยมั้ยล่ะ
เดี๋ยว เรื่องนั้นกับให้นอนหนุนตักนี่ คนละเรื่องมั้งคะ...
ดีล่ะ การแข่งเป็นยังไงบ้างแล้ว
มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
อ๊ะ กลับมาแล้วเหรอ
ชินคุงทำผลงานต่อเนื่อง ด้วยการรับลูกชู้ตสังหาร...
ของเท็นมะคุงรัว ๆ เลย
นี่ไม่เรียกทำผลงานแล้ว เขาเรียกโดนยำ
โดนแย่งลูกไปแล้ว
แย่แล้ว... รีบ ๆ เอาไปให้เร็ว
เอ๊ะ
ขืนรับบอลไปมากกว่านี้ได้ตายจริงแน่
เอ๊ะ ถึงตายเลยเหรอ แต่จะให้ยังไงอ่ะ
ขว้างไปเลย ฉันว่าเธอน่าจะเก่งกีฬาสุดแล้วด้วย
โอ๊ย..โธ่เอ๊ย มันอะไรกันนักหนา
ชินคุง นี่จุกนมใหม่ของนายนะ
ชิ
เฮ้ย
โทษทีนะ..
แต่ปล่อยให้เป็นเหมือน ที่ผ่านมาไม่ได้แล้วล่ะ
เพราะฉันเอง ก็มั่นใจเรื่องท่าเตะเหมือนกัน
หยุดลูกได้
บรรยากาศต่างจากเมื่อกี้ลิบลับไปมั้ย
ชินคุง
ชิน
งั้นก็มาลุยกันเลย การดวลมันจากนี้ไปต่างหาก
แบบว่า เหมือนมีนายคนเดียว กลายเป็นตัวละครสายต่อสู้ไงไม่รู้แฮะ
แค่ลูกสับขาหลอกเด็กอมมือ แต่มันเร็วเป็นบ้าเลย
หนอย บ้าเอ๊ย
ใช้การเปลี่ยนจังหวะในพริบตา...
ไอ้นี่แหละ
ที่ทำแต้มไม่ขึ้นเลย ไม่ใช่เพราะแค่เจ้าจุกนมคนเดียว
ทั้งที่ดูยังไง ก็แค่มือสมัครเล่นแท้ ๆ...
หมอนี่เป็นใครกันแน่
ออกนอกสนาม
โอ๊ย เสียดายแทน
สุดยอดเลย แบบว่า เหมือนค่อย ๆ เก่งขึ้นรึเปล่า
เปล่าหรอก...
ไอ้ที่อยากโค่นเท็นมะให้ได้ มันก็มีส่วน...
แต่ถึงจะไม่มีเรื่องนั้นมาเกี่ยว...
นาน ๆ ทีได้เล่นกีฬาบ้าง มันก็สนุกชะมัดเลย
อืม ..เอ๊ะ เอ๋ นี่ร้างไปนานเหรอเนี่ย
เรื่องปกติของผู้ใหญ่เลยนะครับเนี่ย
ข้อดีคือถึงจะมีความระทึกใจ
แต่ไม่ต้องมีใครตายเนี่ยแหละ
การเข้าท้าทายโดยทดลอง แล้วก็ผิดพลาดซ้ำไปมาได้...
มันเร้าใจเป็นบ้าเลย
นี่ เท็นมะ
หือ
ไอ้การเพ่งเล็งโอกามิเป็นพิเศษของนายน่ะ
ความจริงแล้ว เป็นเพราะนายต้องการคู่แข่งรึเปล่า
หือ
ถึงเกิดมามีร่างกายฟ้าประทาน แต่ก็ยังมุมานะไม่ขาด
จะเป็นการแข่งแบบไหนก็ต้องใส่ให้สุด
สูงส่งเหนือใคร...
แล้วก็เพราะอย่างนั้น
นายถึงได้กระหาย คนที่สูสีกันกับนายอยู่ใช่มั้ย
ก็เปล่านะ ไม่เลย
ก็ฉันชอบใส่ให้สุดนี่นา
ถ้าชนะด้วยแต้ม 100 ต่อ0 ได้ล่ะ ก็อยากทำแบบนั้น
อืม...
โอ๊ย อยากเอาหัวมุดปี๊บจังเลยยย
แล้วที่มาแข่งกีฬาสามประเภท
ก็เป็นเพราะฉันรักกีฬาสามอย่าง ที่ว่าจนเลือกทิ้งไปไม่ได้
แล้วก็... ฉันอยากจะเป็นคนสูงส่งเหนือใคร
แบบที่เรียวเฮย์ว่าไว้เมื่อกี้
จะเป็นกีฬาไหน ก็มักจะมีผู้เล่นในตำนานใช่ม้า
แล้ว ต่อให้นักกีฬามืออาชีพ จะทำผลงานมากแค่ไหน
ก็ต้องโดนเอาไปเปรียบเทียบ กับเจ้าพวกนั้นอยู่ดี
นั่นแหละที่น่าโมโห
แต่ถ้าเกิดฝากตำนานไว้ในกีฬา สามประเภทมันซะเลยล่ะ
ฉันก็จะเป็นโอนลี่วัน
แบบที่จะไม่มีใครตั้งข้อครหาได้เลย แม้แต่คนเดียว...ไงล่ะ
มีอะไรหลายอย่างในตัวหมอนี่ที่เกินลิมิต คนธรรมดาสามัญซะจนน่าทึ่งเลย
แต่ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนมาแต่เด็ก คงตัดเพื่อนมันเรียบร้อยละ
ก็ตามนั้นแหละ
เรื่องคู่แข่งเนี่ย ฉันก็ไม่ได้อยากได้อะไรหรอก
แต่ความหงุดหงิด ในฐานะที่หนึ่งนี่มันก็มีจริง ๆ นะ
เฮ้ย
ดีล่ะ
อืม ใช้ได้เลย ชักจะน่าสนุกขึ้นมาแล้ว
ถึงจะบอกว่าชอบใส่ให้สุด
แต่ฉันก็ไม่ได้นิยมซ้ำศพใครด้วย
เพียงแต่มันหายากมากเลยนะ..
ของเล่นที่ถึงนัวเนียจนสุดแรง แล้วก็ยังไม่พังเนี่ย
เอาล่ะ จากนี้ฉันจะเอาจริงแล้วนะ
ท่าทางจะไม่ใช่แค่ขู่นะ
ว่าแต่ เพิ่งเคยเห็นคนพูดแบบนั้นจริงจัง
เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย
ก็มักจะมีคนเข้าใจผิดบ่อยๆ
แต่การยังไม่เอาจริงของเท็นมะเนี่ย
มันต่างจากการเล่นแบบหยามหน้านิดนึง...
ในหัวหมอนั่นคิดแต่เรื่อง ที่จะทำให้ตัวเองแกร่งขึ้นอีก
และเพื่อการนั้นแล้ว
ไม่ว่าจะเจอคู่แข่งแบบไหน เขาก็ไม่เคยออมมือ
แต่ถ้าเกิดไล่ต้อนจริงจังมากไป
แล้วอีกฝ่ายยอมแพ้ขึ้นมาก็จะแย่เอา
ดังนั้นหมอนั่นจึงจำกัดขอบเขตและ ประเภทในการเล่นที่ให้เหมาะสมกับคู่แข่ง
ว่าง่าย ๆ ก็คือ...
เป็นการเล่นแบบตีกรอบเพื่อพัฒนาตัวเอง
ภูมิใจเอาไว้ได้เลย
เพราะจะเป็นกีฬาแบบไหน...
ก็แทบไม่มีสักครั้ง ที่เท็นมะจะเลิกตีกรอบตัวเอง
ทั้งที่ก็แค่เลี้ยงลูกอยู่เฉย ๆ แต่แข็งอย่างกับหินเลย
เร็วมาก
เท็นมะตุงตาข่าย
สมกับเป็นยอดมนุษย์
ไม่ค้านสายตาเลย ทะลุด่านสามคนรวด
"1 ต่อ 0"
แล้วก็จบเกมครึ่งแรก
ทีมเท็นมะ เอาคืนได้ด้วยการนำไปก่อนหนึ่งลูก
สุดยอดมาก แล้วที่สำคัญ...
ขนาดพวกเราที่เชียร์โอก้ายังเผลอดีใจ ตามเลยนะ แบบนี้...
คนอะไรยิงเข้าลูกเดียวยังเฮลั่นขนาดนี้
รัศมีซูเปอร์สตาร์สุด ๆ
ขนาดรุมกันสามคนยังไม่ไหว ถ้างั้นต้องทำยังไงดี..
ปล่อยให้ผมเล่นคนเดียวเลยได้ไหม
เอ๊ะ
No comments yet. Be the first to leave one.