Haunted Hotel

‫هیچکس با این وضعیت به هتل نمیاد. ‫دارم برای شب میبندم.

‫و من دارم روتین آرامش‌ بخش مراقبت ‫از خودمو شروع میکنم. چون بن لیاقتشو داره.

‫و من به تماشای تلویزیون ادامه میدم ‫چون ارواح مجبور نیستن بخوابن.

‫اشاره کردی. بارها.

‫دو، یک.

‫دو، یک.

‫این کلبه ۵۰ ساله که متروکه شده.

‫دارم بهت میگم، یه چیزی باهامون اینجاست.

‫- آبادون. ‫- استر.

‫این یه راسوی خون آشامه!

‫اون زنده‌ست.

‫اون زنده‌ست!

‫وقت... خوابه. لعنتی.

‫- آبادون. ‫- استر.

‫من نمیخوابم! من، اِ، نمیخوابم.

‫- شب بخیر، مامان. ‫- شب بخیر، بن.

‫مامان، صبح شده؟

‫متاسفم. شب بخیر، استر.

‫«صبح شده؟»

«زیرنویس پارسی اختصاصی و‌بـسـایـت ا‌مـپـایـر‌بـسـت‌تـی‌و‌ی»

‫خب، ام، توی این پنکیک‌ ها چی هست؟

‫- داریم راجع به جوز هندی حرف میزنیم یا... ‫- فقط… فقط دارچین.

‫اوه، من عاشق دارچین بودم.

‫هی، برای این یه گاز، وقتی مزه دارچین رو ‫حس کردی، میتونی بگی، "ام، دارچین"؟

‫مامان، لطفاً بهمون ملحق شو.

‫بچه‌ ها، یه خبر هیجان‌ انگیز دارم.

‫خاله رز داره میاد دیدنمون.

‫- مشکلتون با خاله رز چیه؟ ‫- کتی، من آدم روشن‌ فکری ام.

‫من همه رو دوست دارم.

‫من با ارواحی دوست شدم که ‫کل خانواده‌ هاشون رو کشتن

‫به روش‌ های واقعاً غیرقابل توصیف.

‫ببخشید، چرا؟

‫چون من همه رو دوست دارم.

‫به جز خاله رز! اون زن خیلی بدجنسه.

‫اینکه میگه لبم عجیبه، دلیل اصلیه که من سیبیل دارم.

‫اون ازم میخواد شونه‌ هاشو ماساژ بدم، ‫بعدش شکایت میکنه که درست انجامش نمیدم.

‫پس دیگه ازم نخواه، خاله رز!

‫خاله رز ممکنه یکم... کله شق باشه،

‫ولی اون خانوادمونه، و ما دوستش داریم.

‫- همچنین، اون زندگی سختی داشته. ‫- واقعاً؟

‫فکر کنم یه چیزایی راجب دوران گرد و غبار یادمه.

‫بن، میشه یه لحظه بدزدمت؟

‫حتماً. فقط ممکنه مجبور بشم زود برگردم ‫تا خاله رز رو ماساژ بدم.

آه، ‫خاله رز داره میاد؟ ‫کاش مثل دایی نیتن مرده بودم.

‫درسته. من مرده‌م!

‫حتی اگه میخواستم هم نمیتونستم ‫باهاش حرف بزنم، که نمیخوام.

‫هاه! مرده بودن، بازم کارت رو درست انجام دادی.

‫خب، چه ازش خوشتون بیاد چه نیاد، ‫هنوزم میتونم از کمک همتون استفاده کنم...

‫عالیه! میدونین چیه؟ خاله رز بیشتر برای من.

‫تو از این ماجرا خارج شدی.

‫تو یه آزمایشگاه مخفی داری؟

‫آخه نمیشه که توی هتل جادوی سیاه انجام بدم.

‫منظورم اینه که میتونم، ‫ولی برای برادرمون خوب از آب در نیومد.

‫- کدوم برادر؟ ‫- درسته.

‫خب، خبرای خوب و بدی دارم.

‫اوه، من عاشق خبرای خوبم. ‫آه، ولی واقعاً از خبرای بد متنفرم.

‫خبر خوب اینه که من یه جسد رو دوباره زنده کردم.

‫خبر بد اینه که اون بی دلیل به مردم حمله میکنه.

‫دَن، نه!

‫تو مرده رو زنده کردی؟

‫آه، بیشتر کارها رو طلسم انجام داد.

‫استر، تو اصلاً یه آدم مرده رو واسه چی میخوای؟

‫- دَن! ‫- آره، اسمش دَنه.

‫یادته چطوری توی ناهار یه شورش راه انداختم ‫چون شیرکاکائو رو قطع کردن؟

‫- اوه آره، تو سرهای عروسکی رو روی نیزه گذاشتی. ‫- و پودر کاکائو رو توی کانال های تهویه هوا.

به هر حال، ‫مدیر میخواد با یکی از والدین راجب ‫"رفتار رادیکال مداوم" من صحبت کنه.

و ‫اگه به مامان بگم، منو تنبیه میکنه.

‫ولی میدونی کی تنبیه نمیکنه؟ ‫یه جسد که ادای بابامو در میاره.

به جای این کارا، فقط به بابا زنگ بزن

‫ما فقط یکم وقت داریم که دن رو آموزش بدیم. و ‫من بهت نیاز دارم که به عنوان مدیر بشینی.

‫- دن! ‫- ببین، همین الان به بابا زنگ میزنم.

‫دو ساعت رانندگیه. مگه اینکه دوباره ‫بدون اینکه بهمون بگه نقل مکان کرده باشه.

‫بن، من به بابا نیاز ندارم. ‫فقط به تو نیاز دارم که به دن کمک کنی تمرین کنه.

‫من این کارو میکنم اگه بتونم گریم پیرمردی بزنم.

‫این خوب میشه.

‫- آره. ‫- بهتر از خوب.

‫- عالی. ‫- آره.

‫- اون احتمالاً با بالا رفتن سن آروم شده. ‫- آره.

‫اون خودشه؟

‫آره، خودشه. دارم میام!

‫جالبه.

‫خاله رز، به آندرویل خوش اومدی.

‫بالاخره!

‫نگران بودم بذاری من همینجا توی این مسیر وایسم

‫تا خورشید غروب کنه و گرگ ها منو ببرن.

‫خب، من الان اینجام. تو خوب به نظر میای.

‫خب، من خوب نیستم. من بیماری های زیادی دارم، ‫و اونا دارن برای نابودی من نقشه میکشن!

‫اگه این هوای سردی که منو توش ول کردی، اول منو نکشه.

‫پس بیا ببرمت داخل.

‫- آه. اون از چیزی که یادم میاد بدتره. ‫- اون خوبه. فقط پیر شده.

‫کاترین، چمدون های منو قبل از اینکه دزدیده بشن، بیار داخل!

‫این ایده هوشمندانه ایه، خاله رز.

خیلی ‫خب، دن، ما اینو یه بار دیگه مرور میکنیم.

‫وقتی وارد اتاق شدیم، تو روی صندلی کنار من میشینی.

‫به هیچکس حمله نمیکنی. بعد مدیر صحبت میکنه.

‫به هیچکس حمله نمیکنی.

‫بعد سرت رو تکون میدی، و به هیچکس حمله نمیکنی!

‫- بن، حالت چطوره؟ ‫- نگرانم دوباره بهم حمله کنه.

‫من همین الان بهش گفتم این کارو نکنه.

‫درسته. فقط دفعه قبل هم بهش گفتی.

‫- دن! ‫- بدن دن دیگه تازه تر نمیشه.

‫آقای فریلینگ، از اینکه تشریف آوردین ممنونم.

‫میتونم یکم ویسکی تعارف کنم؟

‫این مخلوط از ارتفاعات اسکاتلنده.

‫شاید بسته بودنش داره میترسوندش.

‫بسته بودنش داره از کشتن من جلوگيری ميكنه!

‫- دن! ‫- دن، بن رو نکش.

‫بن، اگه اون تو رو بکشه، من تو رو برمیگردونم.

آره، ‫من فقط واقعاً فکر میکنم باید دوباره گزینه بابا رو بررسی کنیم

!‫ما اونو همون روز انجام میدیم

آخه ‫چجور کسب و کاری تمبر نداره؟

‫ما تمبر داریم، خاله رز. ‫فقط تو از تمبرهای ما خوشت نیومد

‫چون روشون عکس زن‌ های مشهور تاریخ هست.

‫همشون خیلی از خود راضی به نظر میرسن.

‫کل این هتل در حال فروپاشیه.

‫من قطعاً پولی نمیدم که یه شب رو اینجا بگذرونم.

‫خب، ندادی. عجب معامله‌ ای!

‫فکر کنم داری تمام تلاشت رو میکنی.

‫تقصیر برادر احمقته که این گند رو برات به جا گذاشته.

‫نمیدونم منصفانه باشه این حرف رو بزنم یا نه.

‫ولی مطمئنم احساساتت تحت تاثیر ‫گذشته دردناکی قرار گرفته.

‫دوست ندارم پشت سر مرده ها بد بگم،

‫ولی نیتن یه شکست مطلق بود، از بدو تولد تا مرگ.

‫میشه از یه کیسه لوبیا یه آدم موفق تر ساخت.

‫حداقل لوبیا سوپ میشه، و سیبیل زشتی هم نداره.

‫من اون سیبیل رو به خاطر ‫یه ناامنی لب که تو بهم دادی گذاشتم!

‫نیتن، پس قایم شدن چی شد؟

‫سعی کردم، کتی.

‫من بی حرکت وایسادم

‫در حالی که این پیر فضول مدام داشت راجبم بد و بیراه میگفت

‫ولی هر مردی یه حدی داره!

تازه ‫۲۰ دقیقه گذشته.

‫و انگار ۴۰ دقیقه بود.

‫چه خبره؟

تو ‫یه روح رو عصبانی کردی. ‫هر وقت خواستی میتونی جیغ بزنی و فرار کنی.

‫یا خیلی غیرمعمول نزدیک بشی

چطوری این اتفاق افتاد؟

‫دقیق نمیدونیم. ولی اون هنوزم نیتنه.

‫هیچ چیز ترسناکی توی این هتلِ به ظاهر معمولی نیست.

‫بگو قرن بیستم از قرن هجدهم بهتره.

‫درست بعد از اینکه دوستامو دیدی. لوئیس و کلارک!

‫معمولی، مگه اینکه اینجا بمیری، ‫اون وقت یه روح میشی.

‫و یه قطار ارواح هم هست.

‫جالبه.

‫- همه میدونن تو اینجا رو میچرخونی. ‫- ها؟

‫گفتم، با کسی قرار میذاری؟

‫میدونی، شاید به خاطر اینه که ‫یه ساعت پیش دندون عقلم رو کشیدم،

‫و بهم گفتن گاز زیادی استفاده کردن، ‫ولی تو بهترین مردی هستی که تا حالا دیدم.

‫فقط شورش‌ ها رو آروم تر بگیر.

‫فقط اگه تو بی‌ عدالتی رو آروم‌ تر بگیری.

‫اون دردسرسازه.

‫- ولی بابای فوق‌ العاده‌ ای داره. ‫- دن!

‫نمیخوایم بیشتر از این وقت مدیر رو بگیریم.

‫احتمالاً باید اثر گاز از سرش بپره.

‫نانسی، من توی دفترمم، با این همه پروانه میرقصم.

‫فوق العاده بود!

‫خیلی باحال بود! و پیش غذای عالی ‫برای غذای اصلی دوباره دفن کردن دن.

‫بن، ما الان نمیتونیم دن رو دفن کنیم.

‫اون بالاخره داره یاد میگیره به کسی حمله نکنه.

‫دن، میخوای یه ماشین کرایه کنی ‫و بری چیزای آتیش بازی بخری؟

‫دن!

‫من از همه چی عکس گرفتم، ‫و همه این جعبه ها بسته های رنگی دارن!

‫کتی؟

‫خاله رز، این... باحاله. چه خبره؟

‫من دارم نقل مکان میکنم تا اینجا بمیرم و یه روح بشم.

‫- چی؟ ‫- خیلی خب، رفقا.

‫همه چی داره برمیگرده توی کامیون! ‫اشکالی نداره اگه بشکنیدش.

‫ولی...

‫اوه، تو نمیدونی کی قراره بمیری.

‫منظورم اینه، ممکنه سال ها طول بکشه.

‫مگه گوش ندادی؟ من یه زن خیلی مریضم.

‫اوه، تو همیشه اینو میگفتی.

‫و دکترا بالاخره باهام موافقن.

‫من فقط چند روز دیگه وقت دارم.

‫مراقب اون فیکوس باشین! میخوام با من بمیره!

‫کتی، همه اینا یه شوخی خیلی بدجنسانه‌ست، مگه نه؟

‫اون قراره برای همیشه اینجا بمونه.

‫خیلی خب، دن. این چیزیه که براش تمرین کردیم.

‫- ما در واقع برای این تمرین نکردیم. ‫- بچرخ!

‫اون فقط داره میگه "دن".

‫- هیس. این بخش خوبشه. ‫- دن، دن، دن.

‫بعدش چیکار کنیم؟ هات داگ کباب کنیم؟ ‫چمن ها رو بزنیم؟ توپ بازی کنیم؟

‫مطمئن نیستم که اون بتونه بدون دست توپ بازی کنه.

‫دن، چه بلایی سر دستت اومده، ای احمق؟

‫دن.

‫استر، بعضی از ما، بیشتر من،

نگرانِ وابستگی عاطفی ای هستیم که داری ‫با این مرد، که داره میپوسه درست میکنی

‫چه وابستگی ای؟ ما دوستیم.

‫و بابا داره خوش میگذرونه.

‫منظورت اینه که دن داره خوش میگذرونه.

‫اوه، خیلی متاسفم، آقای پروفسور.

‫نه. بیخیال. میدونی خوشم نمیاد ‫وقتی میگی آقای پروفسور.

‫نمیدونستم جرمه که توی کلاستون اشتباه کنم.

‫این… نه. من دارم یه نکته منطقی رو میگم.

‫منو مردود نکنین، آقای پروفسور!

!‫آه، فقط بیخیالش شو

‫لعنت به این زندون فرار ناپذیر.

‫تو. تو منو به اینجا کشوندی، و هنوز؟

‫هوم. من پیشنهاد آتش بس میدم.

‫من تو رو جاربون صدا میکنم، ‫به اسم اولین مردی که شکنجه کردم.