Remember Me

Stel je niet aan. Zo zwaar is het niet.

-Je ademt zwaarder dan ik. -Ik doe maar alsof.

Om jou op te beuren.

Ik laat hem gewoon vallen.

-Ik ben wat vergeten. -Wat dan?

Voor mijn hoge bloeddruk.

-Wat is dat? -Amlodipine.

Wat slik je tegen je artritis?

-Ibuprofen. -Ik neem Fosamax.

Ik merk niet echt verbetering.

Weet je wat echt een wondermiddel is? Diclofenac.

-Voor je ischias. -Precies. Echt een aanrader.

Zeg eens.

Wat neem je voor je cholesterol?

-Crestor. -Ik zei nog, neem Lipitor.

Mijn cholesterol is meteen gezakt.

Weet je dat niet meer?

-Nee. -Bij dezen. Neem Lipitor.

Of een andere arts.

En regel maar meteen wat Exelon.

-Waarvoor is dat? -Je geheugen.

Noem je me vergeetachtig?

Waag het niet.

Gaan je dochter en kleindochter hier slapen?

Dat is de bedoeling.

Met zijn tweeën?

Het moet maar. Ik heb maar één logeerkamer.

Zou het niet beter zijn dat je schoonzoon vertrok?

-Hij heeft zich immers... -Misdragen, ja.

De pers staat voor de deur.

Net goed. Die wijzen hem tenminste terecht.

De meiden hebben hier wat meer privacy.

En jij dan?

Jouw rust?

Daar zit wat in. Maar het is wel gezellig met de meiden hier.

En deze meiden dan?

Het is zonde om ze weg te gooien.

Het zijn klassiekers.

Mijn meiden mogen niets over mijn meiden weten.

Wat doe je nou? Neem er maar één mee.

Je bent een vent.

Je hebt toch wel gerukt sinds je scheiding?

Dat is helaas verleden tijd.

-Gaat het? -Ja.

Nexium.

Voor mijn maag.

Ik moet een familieportret gaan kieken.

Een beetje bijverdienen. Moet kunnen.

Zo is dat.

Als de meiden er zijn,

-kom ik langs. -Ik laat het je weten.

Tot kijk.

Naar de hoeren met belastinggeld?

We gaan naar de persconferentie

met luitenant-gouverneur David Addison.

Het spijt me oprecht dat ik tekort ben geschoten

en ik neem de volle verantwoordelijkheid voor mijn gedrag.

Ik treed daarom af als luitenant-gouverneur.

Ik wil nu al mijn tijd vrijmaken

om het vertrouwen van mijn gezin te herwinnen.

Woorden kunnen niet uitdrukken

hoeveel het me spijt dat ik ze zo veel leed heb bezorgd

en hoe gelukkig ik me prijs dat ze me hebben vergeven.

Heel erg bedankt.

Om hoeveel prostituees gaat het?

Heeft uw vrouw naaktfoto's op uw telefoon gevonden?

Wat moeten jonge vrouwen hiervan denken?

Hoe lang werken we nu al samen? Acht, tien jaar?

Twaalf.

Hij heeft me alles geleerd.

Kom eens hier.

Zijn recensies waren alom bekend.

Aangenaam.

Maar het wereldje verandert, Claude.

Nu lezers via verschillende platforms het nieuws kunnen lezen,

willen ze meer dan ooit op de hoogte worden gehouden.

Ze zijn betrokken, zoals ze dat noemen.

Ik wil geen misbruik maken van je toewijding

aan deze krant,

maar ik kan niet negeren dat je familie...

Ho even.

Waag het niet.

Laat ik het zo stellen.

Je kunt hier je voordeel mee doen.

Jij vertelt ons over de situatie met je schoonzoon, in grote lijnen,

zodat je die vreselijke roddelpers voor blijft.

We focussen op hem,

niet op je dochter en kleindochter,

want die hebben het al moeilijk genoeg.

We houden het netjes

en noemen verder geen familiekwesties.

Dat verzeker ik je.

En mijn artikel?

Over Pina Bausch?

Heiner Müller.

Heiner Mueller.

-Müller. Oost-Duits. -Ja.

Modernistische toneelschrijver. Wereldberoemd.

O, juist ja. Mark?

We vonden het weer superinteressant.

Het is niet geschikt voor de gedrukte versie,

maar wellicht wel voor onze digitale culturele bijlage.

Wat kletst hij nou?

Onze digitale editie.

Voor extra cultureel nieuws.

-Er is zelfs een app. -Kijk maar.

Wacht eens.

-Kun je even teruggaan? -Ja, hoor.

Zo te horen heb je wel interesse.

Actrice Lillian (Lily) Blanche lijdt aan Alzheimer

Henry Müller was een belangrijk figuur voor Europese cultuur.

We vinden wel een plekje voor hem op de voorpagina

van onze digitale editie.

Als iedereen zijn steentje bijdraagt.

-Uiteraard. -Uiteraard.

-Stuur me dat artikel, wil je? -Doe ik.

Allemachtig.

Lillian Blanches stap van Hollywood terug naar Broadway

levert haar twee Tony-nominaties op.

Ik hield echt van je.

Nog steeds.

We hebben ook een mooie recreatieruimte

met fitnessapparatuur voor lichte training. Er zijn activiteiten...

In de eetzaal serveren we drie keer per dag een lekkere, gezonde maaltijd.

Alles wordt vers gemaakt.

Als u mij wilt volgen, nemen we een kijkje in de tuin.

Uiteraard is dit onze polikliniek,

die gescheiden is van de rest van het tehuis.

Prachtig.

Het is een knusse, veilige omgeving.

Wat een mooie tuin.

Mrs Blanche, deze kant op.

Meneer? Gaat het wel?

Alles goed? Bent u de weg kwijt?

Ik breng u naar uw kamer.

Die vind ik zelf wel.

Sorry, ik ben nieuw. Ik ken nog niet iedereen.

Ik oefen hard.

Ik ben hier ook pas.

Ik ben Zephyr.

Laat maar weten als ik iets voor je kan doen.

Goed, tot kijk.

Ben je gek geworden?

Ze betrappen je. Als je je niet eerst van kant maakt.

Die tehuizen zijn echt deprimerend.

Het is juist een heel mooi tehuis.

Er is werkelijk niets

wat ik liever wil dan bij haar zijn.

Ze heeft me nodig.

Ze kent je misschien niet eens meer.

Ze heeft Alzheimer. Geheugenverlies.

Ze herkent me wel, geloof me.

Hoezo?

Wat zij en ik hebben gedeeld en samen hebben meegemaakt,

is onvergetelijk.

Er was een meisje in Ronda,

een plaatsje in Zuid-Spanje,

waar we altijd vakantie vierden.

Ze was tenger en keek een beetje scheel.

Maar ze had een prachtige glimlach

en haar lach was aanstekelijk.

Een prachtmeid.

Uiteraard moest ik uiteindelijk terug naar huis,

maar we beloofden elkaar te schrijven.

Dat deden we ook een tijd, maar...

Het contact verwaterde.

We hebben zelfs niet gezoend.

Dus je snapt me wel degelijk?

Een beetje.

Is ze

beschikbaar?

Heeft ze geen man?

Die is dood.

Je bent echt de enige

die vrijwillig naar een bejaardentehuis gaat.

-Ja? -Hoi, pap.

Sorry dat ik nu pas bel, maar de recente aantijgingen

en mijn gesprekken met Tania slokken veel tijd op.

-Hoe gaat het met haar? -Ze is overstuur.

En met jou? Ik weet dat je boos op me bent.

Hoe vaak moet ik dit nog zeggen?

Je begaat een gigantische vergissing.

Ik weet niet wat die schoft je heeft beloofd

of op wat voor manier,

maar het is een stompzinnige zak

en spookt van alles uit wat niet deugt.

En daar kom je snel genoeg achter, dame.

Nou, jij hebt me altijd geleerd

dat ik soms een gokje moet wagen en dat ga ik doen.

Zodra jij en Tania genoeg hebben

van alle ellende thuis,

heb ik boven twee logeerbedden voor jullie.

Bedankt, maar zo ver komt het niet.

Fijn dat je even belt.

Mijn dag kan al niet meer stuk.

Ik moet jou ook iets vertellen.

-Echt? Wat dan? -Nou...

Ik ga op reis met Shane.

-Nee. -Echt? Waarheen?

We gaan gewoon genieten van onze oude dag.