Encanto

Otwórz oczy.

To stąd bierze się nasza magia?

W tej świecy kryje się cud podarowany naszej rodzinie.

Jak go dostaliśmy?

Dawno temu,

niedługo po tym, jak urodziły się nam trojaczki...

twój dziadek Pedro i ja musieliśmy opuścić nasz dom.

I choć wielu do nas dołączyło,

pragnąc znaleźć nowy dom,

nie zdołaliśmy uciec przed niebezpieczeństwem...

i twój dziadek zginął.

Lecz w owej mrocznej chwili

wydarzył się cud.

Świeca stała się magicznym płomieniem, który nigdy nie gaśnie.

Ów płomień podarował nam schronienie.

Miejsce pełne cudów.

Encanto.

Encanto.

Cud nabrał mocy.

I nasz dom,

nasza casita,

ożył, by dać nam schronienie.

Gdy moje dzieci dorosły,

każde z nich otrzymało magiczny dar, który miał służyć nam wszystkim.

A gdy dorosły ich dzieci...

One też dostały magiczny dar.

To prawda.

I tak oto, wspólnie, dary naszej rodziny

uczyniły nasz nowy dom rajem.

Dziś świeca podaruje dar tobie, ukochana.

Bądź wsparciem dla nas i dla naszego domu.

Przynieś dumę rodzinie.

Przyniosę dumę rodzinie.

Tak, casita, już idziemy.

Wiesz, jaki otrzymam dar?

Jesteś niezwykła, Mirabel Madrigal.

Dar, który otrzymasz,

będzie równie wyjątkowy jak ty.

NASZE MAGICZNE ENCANTO

Przynieś dumę rodzinie.

Cześć, dziadku!

Kiedy będzie nadanie magicznego daru?

Uroczystość kuzyna jest dziś wieczorem.

Co to za dar?

Wkrótce się przekonamy.

A jaki ty masz?

A kto pyta?

My!

Cóż, "wy", tu nie chodzi tylko o mnie, lecz o całą wspaniałą rodzinę Madrigal.

Kim jest wspaniała rodzina Madrigal?

Nie odczepicie się, co?

Casita, pomóż mi.

Szuflady!

Posadzki!

Drzwi!

Zaczynajmy!

Oto nasz dom Kilka pokoleń tu mieszka

Tętni muzyką Wybija własny rytm

To moja rodzina Idealna konstelacja

Tyle tu gwiazd I każdy wiedzie prym

Jedno jest pewne To babcia rządzi tu

To ona przed laty Przywiodła nas tu

Każdego roku Darów nam przybywa

Mamy ich wiele I tyle warto wiedzieć

Oto rodzina Madrigal

To dom rodziny Madrigal

Idziemy tam

Gdzie wszyscy są fantastyczni I magiczni

Moja rodzina to Madrigal

-Ojej, to oni! -Co to za dary?

-Nie pamiętam wszystkich. -Mylą mi się.

No dobrze, nie panikujcie.

-Jak mamy nie panikować? -Powiedz nam!

-Jakie ty masz moce? -Powiedz, kto co potrafi!

Dlatego kawę piją tylko dorośli.

Cioteczka Pepa Jej nastrój wpływa na pogodę

Gdy ma zły humor Pogoda jest pod psem

Wujaszek Bruno

Nie mówimy o Brunie!

Podobno wróżył przyszłość A potem odszedł w dal

Moja mama Julieta Szczególny talent ma

Na każdą dolegliwość przepis zna

Jej kuchnia uzdrowi cię raz-dwa

Jesteście pod wrażeniem? A co dopiero ja?

Mamo!

Oto rodzina Madrigal

To dom rodziny Madrigal

Zróbcie przejście!

Wiem, że to fantastyczne I magiczne

To moja rodzina Madrigal!

-Ci dwaj zakochali się w rodzinie Madrigal -W rodzinie Madrigal

-I teraz są w rodzinie Madrigal -W rodzinie Madrigal

Wujek Félix ożenił się z Pepą A tata z Julietą

-I tak babcia została babcią Madrigal -Babcia Madrigal

Dalej, dalej

Pomocą zawsze będziemy służyć

By na ten dar od losu zasłużyć

Miasteczko rośnie w siłę Świat dalej kręci się

Lecz praca i oddanie Cudowny płomień podsyca

I każde pokolenie Musi dbać, by go podsycać

Która to siostra, a która kuzynka?

Tyle osób!

Jak tu się połapać?

Dzieci tu bez liku Więc podkręćmy głośniki

Wiecie, co teraz będzie? Wnuków wyliczanka!

Wnuków wyliczanka

Kuzynka Dolores słuch ma ostry jak szpilka

Camilo zmienia postać Antonio czeka na swój dar

-Moje starsze siostry to Isabela i Luisa -Isabela i Luisa

Jedna silna, druga powabna Ideał w każdym calu

-Isabela -Rozsiewa kwiecisty czar

Isabela

Chodzący ideał

Luisa, Luisa

Luisa ma silne ręce

Uroda i siła, czego chcieć więcej?

-Szykujmy się! -Biegnę, babciu!

Oto życie w rodzinie Madrigal

Teraz znacie rodzinę Madrigal

W której każdy jest fantastyczny I magiczny

Teraz już znacie rodzinę Madrigal Adiós

A jaki ty masz dar?

Muszę już biec do rodziny Madrigal

Teraz już znacie rodzinę Madrigal

To nie miała być autobiografia

To tylko rodzinna biografia W drogę!

-A Mirabel? -Najpierw była babcia

Potem ciocia Pepa Nasza pogodynka

A Mirabel?

Moja mama Julieta Uleczy cię jej pyszna arepa

-A Mirabel? -Papá Agustín

Oferma z niego Choć nie robi nic złego

A Mirabel?

Pytaliście o moją rodzinę O siostry i kuzynów

Mirabel

Mój kuzyn Camilo rozbawi was Co dzień sto razy pod rząd

Kuzynka Dolores słyszy ten chórek Choć daleko jest stąd

Patrzcie, pan Mariano

Poślub moją siostrę, jeśli chcesz

Ale ostrzegam, że to prima donna

Ups, wymsknęło mi się Nic już nie powiem, no to pa!

-Moja rodzina jest super -Mirabel

-To moja rodzina -Mirabel

Cóż

Mirabel!

Co ty wyprawiasz?

Pytali o naszą rodzinę i...

Właśnie miała nam powiedzieć o swoim superfajowym darze!

Mirabel nie otrzymała daru.

Nie dostałaś daru?

Mirabel! Dostawa!

Specjalna oferta, bo jako jedyna w rodzinie nie masz daru.

To zestaw "Dary dla Nieobdarowanej", bo nie posiadasz żadnego daru.

Dzięki.

Przekaż Antoniowi, że życzę mu powodzenia.

Poprzednia ceremonia to był straszny niewypał.

Mowa o tej twojej, tej, co nie wypaliła.

Na twoim miejscu okropnie bym się smuciła.

Cóż, moja droga, ja się nie smucę.

Prawda jest taka, że nawet bez daru

jestem równie wyjątkowa co reszta rodziny.

Komu więcej różu?

Gdzie odstawić ten wóz?

Może masz dar do wciskania sobie kitu.

Zrobiłam tęczę!

Przenieście gdzieś te krzesła.

Przepraszam.

Dolores, słyszałaś może, że ktoś się spóźni?

Zawieś to wyżej. Wyżej.

Dobra robota.

Camilo, przydałby się drugi José!

José!

Luiso, pianino na górę!

Już się robi! Uważaj, siostra!

Ceremonia musi wypaść idealnie. A nie jest idealnie.

Tylu ludzi się zjawi,

a nic nie jest gotowe.

Kwiaty!

Czy ktoś powiedział "kwiaty"?

Isabela!

Nasz aniołek!

Nie musicie klaskać.

-Dziękuję. -Nie ma za co.

Dam ci radę po znajomości.

Gdybyś tak się nie narzucała, nie wchodziłabyś innym w drogę.

Wiesz co, Isa, to się nazywa pomaganiem.

To nie ja wchodzę innym w drogę, tylko ty.

Przepraszam.

Kochanie, wszystko w porządku? Nie musisz się tak forsować.

Wiem, mamá.

Po prostu robię swoje. Jak reszta rodziny.

Ma rację, amor.

Pierwsza Ceremonia Nadania Daru od czasu twojej. Góra emocji.

-Użądlenia! -Wiem coś o tym.

Gdy ja i wuj Félix staliśmy się częścią tej rodziny,

outsajderzy bez darów, bez ani jednego,

otoczeni wielkimi talentami, czuliśmy się jak...

beztalencia.

Jasne, papi.

-Po prostu cię rozumiem. -Jedz.