Wasteland (Pustina)

‫- کی متوجه شدی که نبود؟ ‫- همین صبح. نزدیک‌های ۶:۳۰.

‫- تا حالا فرار کرده بود؟ ‫- نه.

‫ این دور و برها، متوجه چیز مشکوکی نشدی؟ ‫رد پایی، چیزی...

‫نه. چیزی نبود.

‫لطفاً اگه بچه‌ها سراغشو گرفتن، چیزی بهشون نگو. ‫فعلاً بهشون گفتیم که با دوستش رفته مسافرت.

‫می‌فهمم. من خودم هم بچه دارم.

‫- اینجا سردشون نمیشه؟ ‫- خونه‌ت توی محلۀ آپارتمانیه، نه؟

‫ (مهدکودک مِلوزینا)

‫همیشه شب‌ها می‌بستیمش و صبح‌ها می‌ذاشتیم بیاد بیرون.

‫حیوون خیلی آشتی‌ایه. با همه بازی می‌کنه.

‫- شانسی هست که پیداش کنین؟ ‫- اگه زنده باشه، آره، امکانش هست.

‫ولی اگه به خاطر گوشتش دزدیده شده باشه...

‫- احتمالش کمه، اگه بخوام روراست باشم. ‫- گندش بزنه.

‫- خاله! خاله! ‫- چی شده یاخیم؟

‫- چه خبره؟ ‫- اونجا... اونجا بودش.

‫اون وَره.

‫- ببرش اون طرف. ‫- بیا.

‫یاخیم، یه لحظه همین‌جا بمون، باشه؟ ‫جایی نرو.

‫باورم نمیشه.

‫نمی‌خوایم بیاریمش پایین؟

‫پوستینا

‫کیر توش.

‫کون لقت.

‫جنده‌مادر.

‫چی گفتی، تخم حروم؟

‫- تو مدرسه باهات بود؟ ‫- آره.

‫تموم‌مدت؟

‫جدی؟

‫ظهری از مدرسه رفته، برادر جان! ‫جا خوردی؟

‫فکر کردی داری کمکش می‌کنی، داویده؟ ‫به خیال خودت هواشو داری.

‫باز یه گندی می‌زنه و ‫شیش ماه دیگه اینجا خاک می‌خوره.

‫یه کاری داشت، باید می‌رفت.

‫چه کاری؟

‫- هی، کجا بودی تا الان؟ ‫- اتوبوس زودتر رفته بود.

‫چطوره که کس دیگه‌ای از سرویس جا نمونده؟

‫واسه چی زودتر از مدرسه رفتی؟

‫معلمت زنگ زد. خب؟

‫چه کار مهمی بود که باید می‌رفتی؟

‫فروشگاه ورزشی، سوئیشرت‌های جدید اُوُرده بود. ‫می‌خواستم یکی بخرم.

‫نمی‌تونستی تو وقت آزادت این کارو بکنی؟

‫لباس کارت رو بپوش. ‫یه ربع دیگه تو حیاط باش.

‫- پس وقت آزادم چی؟ ‫- لغو شد. چون دیر اومدی.

‫تو هم دیگه، داویده. ‫تا یه وقت فکر نکنی جا موندی!

‫لاشی.

‫شرمنده، دِیوه. ‫ (مخفف داویده)

‫مطمئنی نمی‌خوای نظرتو عوض کنی؟

‫پاولینکا خیلی از اینجا خوشش میاد.

‫از این به بعد مامان می‌مونه خونه، ‫ازش مراقبت می‌کنه.

‫می‌دونی چقدر طول کشید تا خودشو وفق بده؟

‫یه سال بعد، باید باز همین‌ها رو ‫توی مدرسه از سر بگذرونه.

‫اگه دفعۀ بعد یه بلایی سر بچه‌ها بیارن، چی؟

‫اگه به خاطر اتفاقی که برای فرودو افتاد می‌ترسی،

‫بدون که ما همیشه اینجا مراقبشونیم. ‫هیچ چی‌شون نمیشه.

‫پلیسه چی بهت گفت؟

‫هنوز چیزی پیدا نکردن.

‫- جلسۀ شورا امروزه، مگه نه؟ ‫- آره.

‫به ذهنت خطور نکرد که شاید ‫این‌ها به هم مرتبط باشن؟

‫چیزی به گوشِت خورده؟

‫می‌دونستی که خیلی‌ها ازت دل خوشی ندارن؟

‫تو رو خدا، مارتینا. ‫اگه بخوان به کسی صدمه بزنن، اون منم.

‫لازم نیست نگران پاولینکا باشی.

‫- چی شده؟ ‫- داشتن تقلب می‌کردن.

‫بازی‌شون بهتر بود، بردن. ‫دفعۀ بعد تو می‌بری.

‫اشکالی نداره، بازیه.

‫من میرم توپ‌بازی...

‫می‌دونم دلت می‌خواست ببری، ‫ولی نمی‌تونی همین‌جوری بگی تقلب می‌کردن.

‫بازی‌شون بهتر بود، بردن. ‫من از پنجره دیدمتون.

‫- ولی جدی‌جدی داشتن تقلب می‌کردن. ‫- نه.

‫با هم تمرین می‌کنیم، دفعۀ بعد ‫بهشون نشون می‌دیم، باشه؟

‫باشه.

‫- زود باش. ‫- چیزی نمونده دیگه!

‫- چی گرفتی؟ خرگوش؟ ‫- آره.

‫کرم نریز.

‫هی، اونجا رو نگاه.

‫تیبور بالُگه.

‫

‫- میشه زنگ رو بزنی؟ ‫- باشه.

‫دفعۀ بعد که فرار کنی، می‌برمت یه دوری می‌زنیم، ‫بعدش فکر فرار از سرت می‌پره.

‫پس دفعۀ بعد ببین من سر کار هستم یا نه.

‫- حتماً. ‫- آفرین.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫- کجا پیداش کردین؟ ‫- بچه‌های شهرک اوسترُو اوردنش.

‫- دردسری درست نکرده؟ ‫- هنوز چیزی پیدا نکردیم.

‫یه لحظه وقت داری؟

‫- آره. ‫- دستت رو بیار.

‫خبر داری نزدیک‌های مهدکودکِ بیرون شهر چی شده؟

‫آره. همکارهات اینجا بودن. ‫از بچه‌ها پرس‌وجو می‌کردن.

‫سابقۀ آزار رسوندن به حیوون‌ها رو داره، مگه نه؟

‫منظورت اون سگیه که می‌خواست گازش بگیره؟

‫صاحب سگ جور دیگه‌ای تعریف کرده.

‫نه، صاحب سگ، خودش اقرار کرد که سگش وحشی بوده. ‫قبلاً به آدم‌های دیگه‌ای هم حمله کرده.

‫ببین، به نفع همه‌مونه که دوباره فرار نکنه.

‫به نفع خودشه.

‫خداحافظ.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫تکون بخور.

‫- مشروب نخوردی؟ ‫- نه.

‫کیر توش.

‫- علف، مواد؟ ‫- نه.

‫- ببخشید... ‫- خدا لعنتت کنه تیبور.

‫دست‌هاتو بیار.

‫بگیر بالا.

‫این دفعه درگیر دعوایی نشدی؟

‫داریم پیر می‌شیم، مگه نه؟

‫بیا اینجا. ‫شورتت رو بده پایین، خم شو جلو.

‫گم شو بیرون، کثافت.

‫گم شو!

‫- کلارا، نیم‌ساعت شد. ‫- می‌خوای سریع‌تر بشاشم؟

‫اگه نرسیم، بدون من شروع می‌کنن.

‫الان میام. کلاهت رو برداشتی؟

‫راست میگی. کلاهم.

‫لعنت بهش.

‫- خدافظ. ‫- جایی میرین؟

‫- مسابقۀ رالی. ‫- بهت گفته بودم.

‫- فکر کردم فرداست. ‫- نه.

‫- میشا خونه‌ست؟ ‫- نه، شاهزاده خانوم هنوز نیومدن.

‫- مگه امروز ۲:۳۰ مرخص نشده؟ ‫- آره.

‫می‌کشمش! قول داد امروز درس بخونه. ‫فردا امتحان داره.

‫- تلفنش خاموشه. ‫- تعجبی نداره.

‫بعداً باز بهش زنگ بزن، ‫بگو فوراً بیاد خونه.

‫فکر می‌کنی به حرفم گوش میده؟

‫تو زنگ رو بهش بزن. من باید برم جلسه.

‫- کی برمی‌گردین؟ ‫- فوقِ فوقش ساعت ۱۰.

‫ایتکا؟

‫چی؟

‫صبر کن، صبر کن، آروم‌تر، خب. ‫الان میام اونجا. خدافظ.

‫از این بهتر نمیشه...

‫توندا...

‫- چی گفتی؟ ‫- ایتکا چه‌ش شده؟

‫از دیشب اینجوریه.

‫- داخله؟ ‫- جای دیگه‌ای هم داره؟

‫ایتکا؟

‫- ایتکا. ‫- یه لحظه.

شارکول خوردی؟

‫آره. یه مشتی خوردم تا الان. ‫ (داروییست برای رفع مسمومیت گوارشی)

‫خیلی مهمه که به این جلسه بیای.

‫به رأی‌ات نیاز دارم، ‫وگرنه نمی‌تونیم جلوی همه‌پرسی رو بگیریم.

‫تنها چیزی که می‌خوام جلوش رو بگیرم، این اسهاله.

‫کنار خونۀ ما وایمیسیم. ایندیارون دارم. ‫ (نوعی قرص ضداسهال)

‫بذار ببینم، شاید منم همین‌جا داشته باشم.

‫صبر کن. یه جایی همین‌جاها هست.

‫این در کوفتی هم...

‫- نیم‌ساعت دیگه جلسه شروع میشه، ایتکا. ‫- خب من باید چی کار کنم؟

‫همین که زنده‌م، خوشحالم. ‫بیا، قرص رو هم انداختم.

‫تو فقط میای رأی میدی، ‫بعدشم برمی‌گردونمت خونه.

‫ولی مطمئن نیستم که می‌خوام به همه‌پرسی رأی مخالف بدم.

‫به تو هم پیشنهادی رسیده؟

‫- چه رویی داری. ‫- اگه نه، پس قضیه چیه؟

‫هانیه، تو مهدکودکت رو داری، ‫ولی ما چی؟

‫تموم پول من خرج اون مِی‌خونه میشه. ‫توندا هم ۹ ماهه که بی‌کاره.

‫به خیالت معدنچی‌ها می‌خوان دوباره همه‌چی رو سر و سامون بدن؟

‫قول دادن مردم بومی رو استخدام کنن.

‫و سقف خونه‌ت رو هم زیر بیارن. ‫چقدر برا خونه‌ت زحمت کشیدی؟

‫توندا هنوز هم می‌خواد به عنوان ‫کاردان فنی تو شهرداری استخدام بشه؟

‫آره، می‌خواد.

‫اسم افرادِ استخدامی بعد از ‫تعطیلات تابستون اعلام میشه.

‫اگه امروز موافق ما رأی بدی، ‫بهت قول میدم که توندا کار رو بگیره.

‫و چطوری همچین کاری می‌کنی؟

‫یه راهی پیدا می‌کنم. نگران اونش نباش.

‫می‌خوای همینو بپوشی؟

‫خوب نیست، نه؟

‫نه.

‫سریع لباسم رو عوض می‌کنم. ‫توی ماشین منتظرم بمون.

‫یادمه اون وقت‌ها شونزده سالمون بود

‫دنیا با ما دو تا چه مهربون بود

‫چشم‌های آبی آسمونیت دلم رو می‌برد

‫ولی ته دلم... می‌دونستم... ‫من آدمی نیستم که پیشت بمونم

‫خدا نگه دارت اولین عشق

‫اولین عشق، خدا به همراه

‫رفتنم دست خودم نیست

‫کار این پاهای دنیاندیده‌ست

‫خدا می‌دونه که دوسِت داشتم

‫ولی ازم چه توقعی داشتی؟

‫من اونی که می‌خواستی نبودم

‫باید رختمو از این خونه می‌بستم

‫زمونه گذشت و من هنوز حیرونم

‫هر خونه‌ای که بودم، انگار نبودم

‫شعرهایی که این دل سرود، ‫مرهمی بودن...

‫کل شب خوابتو می‌دیدم!

‫ساک ۵۰۰، کلاسیک ۸۰۰. ‫دربست ۱۰۰۰ کرونا.

‫بیا تو ماشین خودتو گرم کن. ‫هر چی اینجاست، مال تو.

‫خیلی خوشگلی.

‫چقدر خوشگلی تو.

‫اشکال نداره اسمتو حدس بزنم؟ ‫کاترینا؟

‫درست گفتم، نه؟ ‫کاترینا!

‫- وایسا، کجا میری؟ ‫- مکان من. اینجا نمی‌مونیم.

‫نگه دار. بزن کنار. ‫هر کاری می‌کنیم، همین‌جا می‌کنیم.

‫بهم اعتماد نداری؟

‫ازم ترسیدی پس. ‫خب، نگاه کن...

‫۲۰۰۰ کرونا بهت میدم. ‫کلبه‌م ۵ کیلومتر دورتر، توی محلۀ بابیلونه.

‫یه ساعت دیگه برمی‌گردیم.

‫باشه، سریع برو.

‫معلومه دیگه. ما که برات مهم نیستیم.

‫میگی به من چه ربطی داره!؟ ‫خونه و زندگیم اینجاست، زبل‌خان.

‫آره دیگه، چون یه خونۀ ییلاقی اینجا داری، ‫خودتو بومی می‌دونی.

‫- بده من اینو. ‫- مرتیکۀ نفهم.

‫چی کار می‌کنی لویزا، ولش کن.

‫لویزا، ولش کن. ‫بس کنین دیگه.

‫برو کونتو تمیز کن با اون کاغذه، ‫اینجوری بهتره.

‫اون هم حق داره نظرشو بگه.