Carolina Caroline

Απόδοση διαλόγων: Sparta

8,99 δολάρια.

Συγγνώμη, μπορώ να σου δώσω ένα πεντάρι και πέντε μονοδόλαρα

και να μου δώσεις πίσω το δεκάρικο;

Όχι. Όχι, θα έπρεπε να έχει δέκα μονοδόλαρα εδώ μέσα.

Όχι, σου λέω, έχω εννιά μονοδόλαρα και ένα δεκάρικο.

Τι λες να σου δώσω απλά ένα ακόμα και να το κάνουμε 20;

Τι λες να σου δώσω ένα δολάριο παραπάνω για ένα εικοσάρικο;

Λάθος μου.

Θα σου δώσω απλά άλλο ένα και θα το κάνουμε 20.

Εννιά, δέκα, εννιά, δέκα συν ένα ακόμα, μας κάνει 20.

Ξεκινά η επιβίβαση για Τσάρλεστον, Νότια Καρολίνα.

Ξεκινά η επιβίβαση.

- Γεια σου, φίλε. - Τι κάνεις;

Για να... Για να πάρω ένα σακουλάκι ξηρούς καρπούς.

Ένα σακουλάκι ξηρούς καρπούς, μάλιστα.

Θα βάλεις βενζίνη;

Όχι.

Δεν έχει άλλο βενζινάδικο για 80 χιλιόμετρα, κύριε.

Είναι εντάξει, μένω στην πόλη.

- Έχεις οικογένεια εδώ; - Όχι.

Δουλεύεις για την εταιρεία πετρελαίου;

- Όχι, κύριε. - Δεν έχω οικογένεια εδώ

ούτε δουλεύω στην εταιρεία πετρελαίου, αλλά μένεις στην πόλη.

Εντάξει, λοιπόν. 69 δολάρια τότε.

Εντάξει. Έχω ένα δεκάρικο...

Εντάξει, έξι.

Και 31, ορίστε.

- Ωραία. - Εντάξει.

Βασικά, ξέρεις κάτι; Χρειάζομαι το μεγαλύτερο χαρτονόμισμα.

- Το δεκάρικο. Χρειάζομαι το δεκάρικο. - Ορίστε;

Αυτό το δεκάρικο. Θα ήταν εντάξει να σου έδινα πίσω όλα αυτά

συν ένα επιπλέον γι' αυτό το δεκάρικο;

Λοιπόν... Εντάξει, λοιπόν...

- Εντάξει, ορίστε. - Ωραία. Ευχαριστώ.

- Αυτό είναι δικό σου. - Τσάρλι: Εντάξει.

Όπα. Περίμενε, κάτσε, φίλε.

Μου έδωσες πίσω το δεκάρικο.

Όχι, όχι, όχι. Όχι, σου έδωσα... Σου έδωσα ένα.

Όχι, όχι, μου έδωσες παραπάνω. Έχω 19 εδώ.

- Ευχαριστώ. - Ναι.

Ευχαριστώ που μου το είπες. Το εκτιμώ.

Κοίτα, τι λες να κάνουμε αυτό;

Γιατί δεν σου δίνω απλά ένα ακόμα

και να το κάνουμε απλά 20;

- Ένα ακόμα; - Ένα ακόμα.

Εννιά, δέκα, 19, σου δίνω ένα ακόμα, 20.

Εντάξει.

- Ωραία. - Εντάξει.

- Εντάξει; - Ναι. Εντάξει.

Και 20.

- Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ. - Ναι, όποτε θες.

Τα λέμε όταν θα είμαι έτοιμος για βενζίνη;

Ναι, θα σε περιμένω.

Είναι σωστό αυτό;

Γαμώτο, Τσάρλι.

Με συγχωρείτε, κύριε;

Ναι, είδα τι κάνατε εκεί μέσα.

Πήρατε ένα εικοσάρικο για ένα δεκάρικο και δέκα μονοδόλαρα,

αλλά τα μισά από αυτά τα χρήματα ανήκαν στο μαγαζί.

Σωστά.

Λοιπόν, βγήκατε από το μαγαζί με χρήματα που δεν είναι δικά σας.

Πώς σε λένε;

Ορίστε;

Το όνομά σου;

Καρολάιν.

Καρολάιν.

Είναι Καρολάιν Ντάνιελς;

Είσαι έξυπνη, Καρολάιν Ντάνιελς.

Πώς ήξερες το όνομά μου;

Γιατί δεν σου δίνω άλλο ένα δολάριο

και να το κάνουμε 20;

Τι λες;

Σίγουρα. Εντάξει.

Γεια σου, Καρολάιν.

- Ουίσκι. - Διπλό;

Ναι.

Πώς ήξερες το όνομά μου σήμερα;

Δίπλα στην ταμειακή στο βενζινάδικο...

υπάρχει μια λίστα με καθήκοντα υπαλλήλων.

Σφουγγάρισε το πάτωμα, καθάρισε την τουαλέτα.

- Γέμισε τα ράφια. - Γέμισε τα ράφια.

Βλέπω το Ντάνιελς γραμμένο δίπλα σε όλα.

Εσύ... Σου αρέσει αυτού του είδους η δουλειά; Σου αρέσει;

Να σφουγγαρίζεις πατώματα, να καθαρίζεις τουαλέτες;

Και αυτό; Αν μπορούσες να κάνεις οτιδήποτε, τι θα έκανες;

Τι, σαν το όνειρό μου;

Σίγουρα.

Δεν ξέρω, να ταξιδέψω, υποθέτω.

Εντάξει, να ταξιδέψεις. Πού να ταξιδέψεις;

Στην Νότια Καρολίνα.

Η Νότια Καρολίνα. Αυτό είναι το όνειρο σου;

- Μην με κοροϊδεύεις - Δεν σε κοροϊδεύω.

Απλώς αναρωτιέμαι γιατί είσαι ακόμη εδώ.

Κι εσύ.

- Εγώ τι; - Πώς σε λένε.

Όλιβερ.

Όλιβερ.

Και τι κάνεις εδώ;

- Απλά περνάω. - Απλά περνάς;

Το να περνάς από κάπου σημαίνει να βάλεις βενζίνη και να φας κάτι.

- Αυτό δεν είναι "απλά περνάω". - Μου αρέσουν οι μικρές πόλεις.

Σου αρέσουν οι μικρές πόλεις.

Τι σου αρέσει στις μικρές πόλεις;

Οι άνθρωποι που συναντάς.

Μεγάλωσα στην Καλιφόρνια.

Στην κομητεία Όραντζ, οι άνθρωποι εκεί είναι εκεί είναι σαν πέτρες.

Έτσι έφυγες; Και τι κάνεις τώρα;

Ταξιδεύω.

Θα ήθελες να πάμε κάπου μαζί.

Εδώ είναι.

- Εδώ; - Ναι.

Σκατά!

Με τρόμαξες μέχρι θανάτου.

Έλα μέσα.

- Νόμιζα ότι πέθανες. - Δεν πέθανα. Έλα μέσα.

Πες μου κάτι για σένα.

- Κάτι για μένα; - Ναι.

Τι θες να μάθεις;

Με τι ασχολείσαι;

- Με τι ασχολούμαι; - Ναι.

Λοιπόν, εγώ...

Ξέρεις με τι ασχολούμαι.

Τι κάνεις αν σε πιάσουν;

- Δεν με πιάνουν. - Εγώ σε έπιασα.

Ίσως ήθελα να με πιάσεις.

Γιατί;

Έχεις κάτι ξεχωριστό.

Περαστικός.

Ξέρεις, δεν απάντησες ποτέ στην ερώτησή μου.

Τι ακριβώς κάνεις ακόμα εδώ;

Γιατί δεν έχεις πάει στη Νότια Καρολίνα;

Για τον ίδιο που οι περισσότεροι δεν αφήνουν τα κακά της ζωής τους.

Είναι όλη τους η ζωή.

Είχα μια φορά αυτή τη δουλειά σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων.

Από εκείνα που έφερναν κλεμμένα αυτοκίνητα,

και τα έκαναν ανταλλακτικά. Καταλαβαίνεις;

Το μισούσα.

Μισούσα το αφεντικό μου. Μισούσα τους τύπους που δούλευα μαζί.

Μισούσα το πόσο παγιδευμένος με έκανε να νιώθω.

Και τότε μια μέρα καθόμουν έξω

στο διάλειμμά μου στο σοκάκι...

και σηκώνω το βλέμμα.

Και βλέπω αυτά τα πουλιά κουρνιασμένα πάνω στο καλώδιο του τηλεφώνου.

Σκέφτομαι από μέσα μου,

"Αυτά τα πουλιά μπορούν να πετάξουν οπουδήποτε στον κόσμο."

"Γιατί, λοιπόν, φαίνονται πάντα να μένουν στο ίδιο μέρος;"

Και τότε έκανα την ίδια ερώτηση στον εαυτό μου.

Συνέβη στ' αλήθεια αυτό;

Όχι.

Το διάβασα σε μια ευχετήρια κάρτα κάποτε.

Αλλά το σκέφτηκα πολύ.

Θες να βγούμε πεντακόσια ραντεβού.

Καρολάιν;

- Καλημέρα, μπαμπά. - Γεια σου.

Η τηλεόραση έπαιζε ποδόσφαιρο όλη νύχτα.

Ήρθα να σε ρωτήσω σε ποια χώρα ζούμε.

Αλλά δεν ήσουν σπίτι.

Ναι, ήμουν έξω.

Ναι; Με ποιον;

- Έναν φίλο. - Ναι; Αυτό είναι κάτι.

Ο φίλος έχει όνομα;

Όλιβερ.

Όλιβερ. Χαίρομαι που γύρισες σπίτι.

Νόμιζα πως το έσκασες για το Εκουαδόρ.

Τι Έλα τώρα το Εκουαδόρ.

Έλα τώρα. Όταν ήσουν μικρή.

Θυμάσαι; Είχα πάει κάτω στο Μπομόντ.

Με το τρένο για δουλειά σε μια φορτηγίδα.

Έμενες στου Γουόλτ και της Τζένι, σωστά;

- Σωστά. - Και φοβόσουν

ότι δεν θα γυρνούσα πίσω.

Με έβαζες να τηλεφωνώ τρεις φορές τη μέρα, αλήθεια είναι.

Και όταν έχασα εκείνη τη μία φορά, μού έβαλες τις φωνές.

Ναι, το θυμάμαι αυτό.

- Ναι. Το θυμάσαι αυτό. - Ναι.

Και είπα, "Γλυκιά μου, η μέρα που θα σταματήσω να τηλεφωνώ

είναι η μέρα που θα μετακόμιζα στο Εκουαδόρ."

Κι έτσι έγινε το αστείο μας.

Κάθε φορά που έκανες σκανταλιές,

έλεγα: «Εντάξει κουράστηκα. Φεύγω για το Εκουαδόρ».

Το θυμάσαι αυτό.

Ναι.

Νιώθω εκείνους τους γέρους που κάθονται και λένε ιστορίες.

Θέλησες ποτέ στ' αλήθεια να πας να ζήσεις στο Εκουαδόρ.

Λοιπόν, μερικές φορές.

Όταν ήσουν έφηβη.

Όχι, εννοώ, θέλησες ποτέ απλά, ξέρεις,

να τα μαζέψεις και να δεις τον κόσμο;

Μπα. Όχι, ο κόσμος με έχει τσακίσει αρκετά.

Είμαι μια χαρά εδώ.

Γιατί ρωτάς;

- Σου αρέσει αυτό το τραγούδι; - Ναι.

Κι εμένα μου αρέσει.

Ανοησίες.

Δεν νιώθεις ποτέ τύψεις γι' αυτά που κάνεις.

Μερικές φορές.

Ναι. Για παράδειγμα στο βενζινάδικο που δουλεύεις.

Κάτι τέτοιο.

Αλλά...