Violet & Daisy

แล้วเราจะทำกันอย่างไรต่อไป?

ฉันได้ความคิดบางอย่างแล้ว

-มีอะไรสนุกไหม? -รัซไม่ได้บอกเธอหรือ?

เขาบอกฉันแค่เรื่องงาน แต่เขาไม่บอกฉันเลยว่ามีเรื่องสนุก

-เขาไม่ได้บอกเธอเรื่องพีทใช่ไหม? -ไม่นะ เขาคือใคร?

ดูเหมือนว่าจะเป็นแพทย์ เขาชื่อพีทและวันหนึ่ง

เขารู้สึกเสียใจในบางอย่างที่เขาทำไป และเขาไม่สามารถลืมมันไปได้

-อะไรคือสิ่งที่เขาทำ? -เขามีเซ็กซ์กับผู้ป่วยทั้ง 5 ของเขาเอง

แต่พีทก็ไม่ใช่คนเลวร้าย ที่สุดในโลก

เพราะไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าใด ก็ไม่อาจลืมสิ่งที่ทำได้

ความรู้สึกผิดของ ความไม่เป็นมืออาชีพมันยากจะลืมเลือน

บางครั้งนับตั้งแต่นั้น เขาได้ยินเสียงจากภายในตัวเขา

มันพูดว่า "พีทไม่วิตกเกี่ยวกับมัน"

นายไม่ใช่แพทย์ฝึกหัด และนั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่นายมีเซ็กซ์ด้วย

และนายไม่ต้องการให้นั่นเป็นครั้งสุดท้าย

นอกจากนั้น นายยังเป็นโสดนะ

เริ่มมันอีกครั้งเถอะ

แต่นั่น เมื่อเขาใกล้จะถึงจุดสุดยอด สำนึกภายในทั้งหมดก็ทำงาน

และมีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้ตื่นขึ้นสู่ความจริง

เสียงนั้นพูดว่า "โอ้ พีท"

ใช่เพื่อน...

คุณ คือ สัตว์แพทย์นะ

ไวโอเล็ต

ไปกันเถอะ

ธะ เธอจะทำอะไร?

-ฉันไม่เข้าใจ -เธอไม่เข้าใจตรงไหม?

เกี่ยวกับสัตว์แพทย์มันตลกยังไง ฉันไม่เข้าใจ

-เธอหมายถึงสัตว์แพทย์คนนั้น? ใช่ นั่นแหละที่ฉันไม่เข้าใจ

เขานอนกับผู้ป่วยของเขา

ผู้ป่วยของเขาคือหมาและแมวที่น่าสงสาร และอูฐและอื่นๆ

แล้วทำไมถึงตลกล่ะ? กลับบ้านเราเถอะ หมาและแมวของฉัน

ฉันชอบนอนกับพวกมัน ฉันคิดว่ามันน่ารักนะ

แน่นอน อย่ากังวลมันไปเลยคู่หู

มีเรื่องตลกอีกมากมาย ในโลกนี้ให้เราได้แบ่งปันกัน

เราควรเตรียมพร้อมสำหรับคืนนี้

ควรจะได้เต็มที่กับวันหยุดของเรา

-ฉันมีสิ่งหนึ่งให้เธอ ไวโอเล็ต -เอามาให้ฉันสิ!

โอ ให้ตายซิ!

-อะไร? -ฉันคิดว่าฉันลืมบางอย่าง

ใช่ นั่นเป็นความคิดที่ดี ยัยทึ่ม ฉันอยู่ตรงนี้ถ้ามันกลับมาอีก

สิบ,เก้า,แปด

เจ็ด

หก

ห้า

สี่

สาม

สอง

หนึ่ง

เกิดอะไรขึ้นที่นั้น?

อืม...

ฉันเพิ่งคิดว่า นั่น นับแต่นี้เธออายุ 18

อาจถูกตัดสินจำคุก เหมือนผู้ใหญ่ในข้อหาอาชญากรรม

ไม่กินอาหารเด็กไม่เล่นชิงช้าสวรรค์ พระเจ้าเท่านั้นที่รู้

ฉันรู้..

แต่ เฮ้ นี่ควรเป็น ของขวัญวันเกิด

ฉันชวนหัวหน้ามาวันเกิดของเรา

มันควรเป็นหน้าที่เธอ ที่ชวนเขา

สวัสดี? โอ เฮ้ รัส

นั้น รัส โทรมา ฉันอยากหยุดเพื่อสนุกสักวัน

เพราะถ้าไม่ให้เราหยุด เขาคงโทรมาผิดแล้ว

-โอ้ -งี่เง่า

ฉันไม่รู้

-ไวโอเล็ตปฏิเสธ -ไวโอเล็ต พูด "ไม่"

ฉันคิดว่าคุณบอกเรามี วันหยุดพรุ่งนี้อีกวัน

ไม่มีวัน ไวโอเล็ตบอกให้ฉันบอกคุณ บางสิ่งคล้ายๆ นี่

เพิ่มเงินให้และ บอกว่ามันเป็นงานที่ง่าย

นั่นคือรหัส รัส คุณคิดว่าพวกเราโง่หรอ?

ใช่ คุณเองก็โง่เช่นกัน

-เธอเชื่อเขาไหม? -ดูนี่สิแม่สาวน้อย

"บาร์บี้ ซันเดย์"มีแฟชั่นใหม่

"ให้คุณเป็นที่ดีสุดใน ชุดใหม่

ปล่อยให้พวกเข้าเห็นคุณ งดงามบนฟลอร์เต้นรำหรือในสำนักงาน

กับความพิเศษรอบตัว ด้วยชุดพรีเมี่ยม

ในแฟชั่นระดับไฮเอนด์ สุดทันสมัย

ไม่มีใครจะดีไปกว่าคุณ ที่รัก?

โอ้ ว๊าว

มันมีราคาเท่าไหร่? -ราวๆ 300บัค

เธอรู้ได้ยังไง? -ฉันรู้เพราะว่าสเตซี่ก็มี

และทุกคนๆ ก็พูดถึงมัน -ซื้อมันดีไหม?

-เราซื้อไม่ได้ -ทำไมล่ะ?

เพราะเราผลาญ เงินกับต่อสัญญาเช่าที่นี่

แต่ เรามียังเหลือพอ สำหรับซื้อเสื้อผ้าและนั่นบางที..

อะไร?

อีกครั้ง ไวโอเล็ต

โทรกลับ หารัสก่อน ที่เขาจะให้งานนั่นกับคนอื่น

เราต้องได้มัน -อะไรนะ

เขาบอกว่ามันงานง่ายๆ ใช่ไหม?

ใช่ -และเพิ่มเงินให้อีกด้วย ไม่เห็นหรือ?

ใช่

นั่นแหละ แล้วเราจะรออะไรกันล่ะ?

เฮงซวยเอ๊ย! ทำงานจนได้

เฮ้ รัสนี่ฉันเองเดซี่ ฉันรู้ว่าเราพูดอะไร

แต่.พวกเราเปลี่ยนใจและ ทดทวนข้อเสนอเราคิดว่า..เราตกลงรับงาน

และแน่นที่สุดเราคิดว่า สามารถทำงานนั้นได้เพราะ..

เจอกัน วันที่คุณนัดเพื่อคุยเกี่ยวกับงาน

ลึก อีกทีรัก.ลึกๆ

โอ๊ว ขยะแขยง คุณคงไม่ได้ชอบมันหรอกนะ!

เหมือนผมเสร็จสิ้นในสิ่งดีๆ ที่ได้ทำ เจ้าหญิง

รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้หรือยัง?

โอเค โดยทั่วไปผู้ชายคนนี้ ขโมยของบ้าบางสิ่งจาก Chet

-อะไรที่ชายคนนั้นขโมยมาจากเขา? -รถบรรทุกโคโลจน์

ตอนนี้ในรถบรรทุกมีบางสิ่ง อื่นนอกจากโคโลจน์

-บางสิ่ง คล้ายอะไร? -ถุงที่เต็มไปด้วยเงิน

ส่วนที่แปลกคือ ผู้ชายคนนี้โทรหาพวกเราเอง

และมีหลุมศพคล้ายเสียดสีจะพวกเรา หลังจากสิ่งที่เขาทำ

หลุมฝังศพ.. หรือเขาปรารถนาจะตาย

เพราะเขาให้ชื่อที่อยู่กับเราเอง

ชื่อเขาและเบอร์โทร วันไหนที่เขาอยู่บ้าน

ช่วงเวลาไหนที่เขาพาอีตัวมานอน กับพวกเรา

"Culpepper" อาศัยอยู่ใกล้ๆ สามบล็อกห่างจากเพื่อนของเรา

หล่อนสืบเรื่องเขาด้วยตัวเอง

หล่อนพูดว่า เขาออกจากบ้านตอนเช้า กลับมาหลังบ่าย

เมื่อเขาถึงบ้าน เธอต้องรอเขา

และนั่นคือทั้งหมด

เจ้าของบ้านในทีมเราใช้รหัส "ไม่ควรล็อคประตู"

นั้นดีนะ -ผ่อนคลาย "ไม่ควรล็อคประตู"

และฉันไม่ต้องกังวล เกี่ยวกับเสียงรบกวนหรอ

ทำไมล่ะ? -อาคารนั้นเกือบไม่มีคนอยู่แล้ว

สวิตช์อยู่เหนือคอนโดหรือบางแห่ง การปรับพื้นที่สวะนั่น

คุณแน่ใจนะว่าผู้ชายคนนี้ ทำงานเดียว รัส?

ยิ่งกว่าแน่ใจ Landlord พูด ผู้ชายคนนี้ตัวคนเดียว

เรื่องนี้ต้องเกิดพรุ่งนี้

พวกเธอรับมือไหวไหม? -แน่นอนเรารับมือมันได้

คุณมีรายระเอียดไหม?

ทั้งหมดใช่ไหม?

ใช่ ทั้งหมดที่เรามี

ไปเถอะ ยัยซื่อบื่อ

เฮ้ พวกเธอได้ยินเกี่ยวกับ ชุดใหม่ของ บาร์บี้ ซันเดย์ไหม?

ใช่ เรารู้ -ฉันพึ่งรู้

ยัยซื่อบื้อ

ว่าไง?

สุขสันต์วันเกิด

ขอบคุณ รัส

ถ้าเธอจับตาดูคู่หูเธอให้ดี บางทีคนต่อไปอาจเป็นเธอ

ไปตายซะ รัส!

ถามเธอเกี่ยวกับ โรส

ฉันพูดว่าไปตายซะ รัส!

ใครคือโรส?

คู่หูเก่าฉัน

-ฉันนึกว่ามีฉันคนเดียว -ฉันเสียใจยัยซื้อบื้อ

เอาล่ะ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?

-เธอตาย -ยังไง?

-ถูกยิง -ยังไง?

มันซับซ้อน

ใครบางกันเล็งปืนไปที่เธอ และเหนี่ยวไกยิง

-ใคร? -เรื่องสลับซับซ้อน

ดีล่ะ มันทำให้รู้สึกเข้าใจ -ทำไมล่ะ?

เธอพูดเกี่ยวกับหล่อนใน ฝันของเธอบางครั้ง

ฉันทำหรือ?

ใช่

-ไวโอเล็ต? -อืม ว่าไง

ฉันอดใจไม่ไหวในวันที่เราจะสวมชุดนั้น

ทุกอย่างจะเปลี่ยนหลังเราสวมชุดนั้น

ให้ตายซิ ใช่!

-เราต้องการสัญญากันนะ? -นะ ทำอย่านี้

-โอเคไหม? -ได้สิ

"นี้เป็นสิ่งสุดท้าย ที่ฉันจะได้พูดกับคุณ"

"เข้าใจมั้ยหรือสิ่งใดอื่น"

"ฉันไม่อยากให้คุณส่งอะไรให้ฉัน ไม่อีกต่อไป

"ฉันโยนดอกไม้ของคุณ"

"และไม่สามารถแก้ไขมันได้"

"และฉันอยาก....ให้มันจบลง"

"ไม่อยากคุยอะไรอีก ฉันไม่อยากฟังเสียงคุณ"

"ฉันต้องการทิ้งให้คุณโดดเดี่ยว"

"ได้โปรด เข้าใจไหม? ฉันไม่อยากเป็นเหมือนเดิม"

"คุณแก้ไขมันไม่ได้"

"คุณไม่รู้อะไรเลย"

"เพียง..ทิ้งฉันไว้ลำพัง"

"ฉันไม่เคยต้องการฟังเสียงจากคุณ"

ปลุกฉันนะ เมื่อได้ยินเสียงประตู

แต่ถ้าพลาด

นี่ไม่ใช่ที่พักอาศัย ของพวกมาเฟียแน่ ยัยซื่อทึ่ม

แต่...

จับตาดูเอาไว้ ฉันจะฝันเกี่ยวกับเสื้อผ้าชุดของฉัน

โอ พระเจ้า! ใช่ผู้ชายคนนั้นไหม?

-เกิดบ้าอะไรขึ้น? -ฉันไม่รู้.

-ทำไมเขาไม่ถือปืนเราไว้หรือ..? -ฉันไม่รู้

-เราควรปลุกเขาตื่นหรือยิงเขา? -ฉันไม่รู้ ยัยทึ่ม

เฮ้ สาวน้อย

มีอะไรหลายอย่างในครัว ถ้าเธอหิว

-คุณรู้ใหมทำไมพวกเราถึงอยู่ที่นี่? -รู้สิ ผมหวังว่าพวกเธอจะมา

ฉันคิดว่าเสื้อที่ใส่ ทำให้เข้าใจผิด

พวกเราไม่ใช่คนทำความสะอาด ห้องน้ำของคุณ

จัดตู้เสื้อผ้า หรือทำให้คุณมีความสุข

อย่างนั้นหรือ?

ใช่แล้ว

พวกเรามาที่นี่เพื่อฆ่าคุณ

ดังนั้นจึงไม่มีความเข้าใจผิดใดๆ

จะเป็นไรใหมถ้าฉันจะขอตัว คุยกับคู่หูฉัน?

รอสักครู่ ค้นตัวเขา ยัยทึ่ม

เขาไม่มีอะไร ไว

มากับฉัน

-นี่ไม่เหมือนกับที่เราคิด ไวโอเล็ต -ใช่ฉันรู้แล้ว

ฉันเพียงทำให้ดูเหมือนปกติ

มันแปลกมาก

ฉันไม่เคยพูดกับคนที่ต้องฆ่ามาก่อน

นี่อาจจะเป็นการทดสอบ

ทุกอย่างคือการทดสอบ เมื่อเธอคืองานของผู้หญิง

ฉันไม่เถียงหรอก

และเสื้อผ้าเหล่านั้นมันไม่ใช่ สิ่งที่พวกเขาทำขึ้น