Doom at Your Service (Eoneu Nal Woori Jib Hyungwaneuro Myeolmangyi Deuleowadda / 어느 날 우리 집 현관으로 멸망이 들어왔다)

"Semua watak, lokasi, organisasi, agama..."

"...dan kejadian dalam drama ini adalah rekaan semata-mata."

"Episod Akhir"

Awak ada payung?

Di luar hujan.

Apa...

Apa masalah awak?

Saya pemegang tangan awak.

Saya tak boleh hentikan hujan lagi.

Saya perlu gunakan payung seperti kamu semua.

Sebab...

...saya dah jadi macam kamu semua.

Saya tak boleh jatuh sakit.

Awak akan sedih jika saya sakit.

Saya rasa saya tak suka hari hujan sebab ia terlalu membebankan.

Ini bukan mimpi, bukan?

Awak memang wujud, bukan?

Saya nak elak basah. Tapi tak apalah.

Saya akan buat pengecualian hari ini.

Jangan renung saya lagi. Nanti awak buat saya berlubang.

Apa yang berlaku?

Awak ke mana selama ini?

Saya pergi ke lubang berapi.

Jangan bergurau.

Taman itu.

Dia hantar awak balik?

Tak. Dia benarkan saya dilahirkan.

Disebabkan awak...

...saya membesar dengan baik dan buat dia gembira dengan saya.

Sebab itulah saya kembali.

Apa maksudnya?

Awak nampak bunga di sana, bukan?

Itu semua awak.

Saya dan dia adalah penjaga taman itu.

Lebih tepat lagi...

...saya ialah rama-rama untuk taman itu.

Tapi? - Tapi saya mekar...

...sebab saya mati untuk awak.

Kalau begitu... - Saya tak lagi bawa malapetaka.

Saya...

...cuma manusia macam awak.

Tak apakah begitu?

Walaupun saya bukan sesiapa sekarang?

Walaupun saya tak boleh buat apa-apa untuk awak?

Saya sangat rindukan awak.

Susah betul hidup tanpa awak.

Kenapa awak cakap begitu?

Okey. Agaknyalah.

Tentu awak habiskan banyak hari...

...fikirkan tentang saya.

Maaf.

Awak lapar, tapi ini saja yang saya ada di rumah.

Tak. Biar saya keluar belikan sesuatu.

Kalau saya tahu, tentu saya beli barang dapur.

Ini hidangan pertama awak sebagai manusia.

Awak tak tahu.

Awak tak tahu kita boleh berjumpa lagi.

Awak tak tahu saya akan kembali sebagai manusia.

Saya sangka ia betul-betul dah berakhir.

Tak sangka betul.

Saya lapar, jadi saya perlu makan.

Saya akan mengantuk, jadi saya perlu tidur.

Saya boleh nampak awak.

Kadangkala saya akan jatuh sakit dan pulih semula.

Saya boleh hidup dengan awak begitu dan mati bersama awak.

Saya pun.

Tak sangka betul.

Sedapnya.

Ini bukan mimpi, bukan?

Tak, bukan.

Ini memang betul, bukan?

Tidak.

Tak mungkin ini mimpi.

Jangan hilangkan diri daripada saya.

Okey. - Tidak sekali-kali.

Okey.

Awak dah bangun.

Awak perlu pergi kerja, bukan?

Kenapa? Awak mimpi buruk?

Saya ingatkan awak dah pergi.

Kenapa bawa teman lelaki ke tempat kerja?

Bukan apa, dia tak ada kawan.

Saya tak boleh tinggalkan dia seorang diri.

Kenapa pula? Dia dah dewasa.

Keadaan mental dia...

Keadaan mental dia macam budak-budak?

Bukan budak-budak, tapi...

...saya saja yang dia ada sekarang.

Kenapa?

Dia tak bergaul mesra dengan orang lain?

Tidak. Mana boleh dia buat begitu?

Memandangkan dia bukan...

Dia bukan apa?

Di sini... Dia bukan dari sini.

Awak ada mesyuarat dengan Dalgona hari ini.

Awak takkan bawa dia bersama, bukan?

Saya akan bawa.

Hei. Awak perlu asingkan hal kerja dan hal peribadi...

Dia ada kereta. Dia juga pandai memandu.

Kehidupan awak akan jadi kerja dan kerja awak jadi kehidupan awak.

Saya suka sikap begitu. Awak macam pengurus sebenar.

Pada waktu begini, awak nampak macam CEO.

Bila itu berlaku?

Bila awak ubah nada berdasarkan apa yang menguntungkan.

Saya boleh diharap, bukan?

Macam saya akan bangunkan syarikat dengan baik, bukan?

Saya tak tahu tentang itu, tapi saya tak rasa ia akan bankrap.

Ia takkan bankrap jika awak pergi dan kontrak ditandatangani.

Saya akan cuba.

Mari.

Kalau awak tak suka CEO awak, patutkah saya bunuh dia?

Awak tak boleh bunuh orang lagi.

Betul.

Tapi ada sesuatu yang awak boleh buat untuk saya.

Pandu saya ke mana-mana.

Jumpa nanti.

Jangan datang lagi. Baliklah ke rumah selepas mesyuarat.

Baiklah.

Majlis pertemuan semula?

Majlis pertemuan semula apa?

Seronok bukan dapat selalu berjumpa begini?

Kali ini, Eun Bi, Da Young dan Jung Hwa betul-betul akan datang.

Saya beritahu Ji Na juga, tapi dia tak balas.

Awak akan datang, bukan?

Tengoklah macam mana. - Jangan cakap begitu. Mari.

Hei, saya sibuk sekarang. Saya akan telefon awak nanti.

Letak dulu.

Kenapa awak bawa itu ke sini?

Ia jelas untuk majlis pelancaran.

Awak patut berikannya kepada perniagaan yang baru dibuka.

Ada nama awak.

Joo Ik yang menghantarnya.

Anggap ini sebagai saya dan jagalah ia.

Dia suruh kita jaga pokok ini.

Bukankah awak patut menjaganya sendiri?

Sebab itulah saya membawanya.

Biar betul. Saya beritahu dia saya perlukan dia...

...tapi dia hantar pokok ini dengan namanya pada pokok ini.

Tentu dia mahu saya bayar balik kerana menjaga saya.

Letak di atas sana.

Di sana? - Ya.

Hai, kakak.

Saya? Saya di cawangan pertama. Kenapa?

Mungkin ini bukan wajah yang Sun Kyung kenal.

Cakaplah awak ada teman lelaki baru.

Tak guna. Entah apa mereka anggap saya nanti.

Macam gadis popular.

Gadis yang popular hanya bersama lelaki yang ada kereta ini.

Saya tak terfikir pun tentang kereta ini.

Saya memang terperinci begini.

Di sini. Mari sini.

Hei. Jadi... Apa yang berlaku ialah...

Dia... Jadi... - Abang!

Abang!

Abang! Awak tahu betapa rindunya saya pada awak?

Saya sangat rindukan abang.

Saya juga.

Pertemuan mengharukan ini memang menyeronokkan...

...tapi tengoklah dia. Dia nampak lain, bukan?

Tak. Dia nampak sama saja.

Tahi lalat pun ada di sini.

Dia nampak sama?

Tak mungkin.

Tengoklah. Dia nampak sama.

Tidak? Berat badan dia dah naikkah?

Apa... Macam mana...

Tidak?

Dia nampak sama.

"Kim Ji Eun"

Saya memang baik begitu.

Ji Eun! Ayuh!

Okey. Nanti saya ke sana!

Apa yang awak buat?

Apa ini? - Apa?

Sesuatu yang baru yang saya jaga.

Apa dia?

Entahlah. Saya takkan tahu sehingga ia mekar.

Awak perlu beritahu kami sebaik saja ia mekar.

Mari. Restoran dah nak tutup.

Okey. - Mari.

Jadi...

Dia yang buat?

Apa lagi yang boleh menjelaskannya?

Dia yang lakukannya.

Mengagumkan.

Taklah mengagumkan sangat.

Bukankah saya bersama awak itu yang mengagumkan?

Tentulah.

Awak tak nampak begitu kagum.

Awak selalu menyentuh hati dan bukan mengagumkan.

Amboi.

Siapa sangka awak boleh jadi seromantis ini?

Saya boleh jadi lebih romantis.

Apa pun...

...awak cakap awak ada mesyuarat, tapi awak pergi jumpa adik awak.

Tak apakah menipu semasa bekerja?

Tak apa.

Lelaki tak guna itu selalu kata dia pergi mesyuarat...

...dan pergi ke rumah Ji Na. Saya tahu semuanya.

Saya cuma biarkan saja.