Inside Pixar

سلام،من کریستال آلانزو هستم

ممکنه صدای من رو از ماشین های 3 با صدای کروز رامیرز یادتون بیاد

من شماره دارم؟

بودن توی فیلم پیکسار یکی از آرزوهای بچگیم رو برآورده کرد،

چون وقتی بچه بودم،

فیلم ها یجورایی یه پنجره به دنیای دیگه بودن.

و هر چیزیکه روی صفحه ی تلویزیون میدیم انگار واقعی بود

میدونستم که صحنه سازیه و بازیگرن و یه سری دود و آیینه هست

و با اینحال باورش میکردم

مثلا دارث ویدر،میدونم که اون یه بازیگر با ماسکه

ولی اینکه مثل غواصا نفس میکشید،

و اینکه همش سعی میکرد با ذهنش مردم رو خفه کنه ترسناک بود

و من باورش کردم

و برای من انیمیشن هم همینطوریه

میتونم داستان اسباب بازی ها رو بارها و بارها ببینم،

و ته ذهنم،

استرس دارم که اینبار آدمها اسباب بازی ها رو میبینن

از لحاظ منطقی فکر اینکه اسباب بازی ها زنده بشن دیوونگیه،

و با اینحال من هر دفعه باورم میشه.ولی چرا؟

اینجوری نیست که اسباب بازی های خودم تاحالا زنده شدن

حداقل فکر نکنم

خیلی راحت بوسیله ی جادوی ادیت کردن

یه سری کارکنان پیکسار اینجان تا همه اش رو توضیح بدن

من حس میکنم که همه ی سناریو های پیکسار چیزایین که هیچوقت اتفاق نمیوفتن

آشپزی کردن یه موش،زنده شدن اسباب بازی و پشت سرت برنامه ریختن

یه رباتی که حرف نمیزنه و عاشق یه ربات دیگه میشه

یه پیرمرد که سگایی داره که حرف میزنن و خونه ای که پرواز میکنه

اصلش،با عقل جور در نمیاد

یه سری چیزهای برنامه ریزی شده ی فانتزی،

و بعد اینهمه دنیای جذاب

این داستانها تقریبا غیر قابل باور بنظر میرسن،

پس چجوری اینکارو میکنید؟

چجوری باعث میشید که انقدر به شخصیت های کارتونی اهمیت بدم؟

چون همه دارن یه کاری میکنن که باورش کنید،درسته؟

حتی این.دوربین رو ببرید عقب و این رو نشون بدید.درسته؟

این فقط یه صحنه با

دوربین ومیکرفون و اینجور چیزاست،

و این تقریبا چیزیه که ما داریم سعی میکنیم توی پیکسار بسازیم

سعی میکنیم فیلمها رو جوری درست کنیم که بیننده رو بکشونیم توی اون دنیا

و یکاری کنیم باور پذیر باشه،

و اونها رو با شخصیتها و داستانها مرتبط کنیم

برای من،داستان گفتن اینجوریه،

و برای همین میرید سینما تا یه چیز غیر منتظره رو ببینید

ولی این ایده ها از کجا میان؟

همشون یجورایی از ایده ی کارگردان میان.

یه مشاهده ی شخصی،

که داستانی که دنبالشن و میخوان پیگیریش کنن

خیلی از داستان ها برای هر کارگردانی شخصی ان

خیلی هاشون بازتاب زندگی کارگردانان،

و وقتی تماشاش میکنی میفهمی.

من نمیدونستم این داستانها چقدر شخصی ان

پس مارو توی فرایند شریک کنید.همه اینا چجوری شروع میشه؟

درست کردن یه فیلم مثل کیک پختنه

ایول،من عاشق استعاره های دسری ام.

فیلمنامه یجورایی مثل دستور پخته

یه سری دستور العمل ها داره که چه موادی رو باید اضافه کنید

و اینکه چیکار کنید و همه ی قدم ها رو بر اساس تاریخش داره

و بعد کار ما اینه که ماساژش بدیم،دوباره روش کار کنیم،بازنویسیش کنیم و اینجور چیزا

تا وقتیکه حس اون داستانی رو که میخوایم بگیم داشته باشه

من این رو بعنوان یه کیک اسفنجی که داره توی گاز میپزه میبینم

همینجوری که همه چی پیشرفت میکنه،

یه تیم داستان نویسی هست که داستان رو تصویری میکشن

و داستان تصویری یعنی چی؟

یجورایی نسخه ی کاریکاتوری فیلمه

اساسا همه ی صحنه های فیلم

و همه ی دیالوگ هایی رو که داره توی فیلمنامه اتفاق میوفته میکشی

تا بتونیم بهش نگاه کنیم

و یجورایی مثل فیلم تصورش کنیم

پس برای مثال اگر فیلمنامه بگه،بیرون خونه ی اندی،

وودی میدوه توی چمنا و پشت سطل آشغال قایم میشه"

اول من بیرون خونه رو میکشم،

و بعد اون رو میکشم که داره توی حیاط میدوه،

و بعدش یه سطل آشغال میکشم

و اساسا اینطوری یه بخش داستان فیلمنامه رو به تصویر میکشی

داستان بارها و بارها بازگویی میشه،

که صادقانه بگم،سالها، تقریبا سه سال طول میکشه

چی؟!سه سال؟یعنی 1095 روز!

خیلی طول میکشه تا یکی از این فیلم ها ساخته بشن

شاید سریع ترینش سه سال باشه

و طولانی ترینش شیش سال یه چیزی تو این مایه ها

پس حالا شد شیش سال؟

شما خیلی صبورین.بعدش چی میشه؟

تدوینگرا میان و همش رو بهم میچسبونن