The first 200 lines.
First Reformed (2017) OCR 23.976 fps runtime 01:53:13
(แล้วเสร็จปี 1801 โดยผู้อพยพจากเวสต์ ฟรีสแลนด์)
ผมตัดสินใจจดบันทึก
ไม่ใช้โปรแกรมเวิร์ดหรือไฟล์ดิจิทัล แต่ใช้มือเขียน
เขียนทุกคำออกมา เพื่อให้ทุกกวีศิลป์
ทุกถ้อยคำที่เลือกสรร
ที่เขียนลงไป ที่แก้ใหม่ ถูกบันทึกเอาไว้
เพื่อบันทึกทุกความคิด และเหตุการณ์ธรรมดาๆ ในแต่ละวัน
ตามความจริง โดยไม่มีการปิดบัง
เมื่อเขียนเรื่องตนเอง ต้องโหดกันให้เต็มที่
ผมจะเก็บบันทึกนี้ไว้ 1 ปี 12 เดือน
เมื่อสิ้นสุดช่วงเวลานั้น ผมจะทำลายมัน
ฉีกแล้วเผา
การทดลองจะจบลง
ลุกขึ้น
"ความสุขสบายหนึ่งเดียวของท่าน ในชีวิตและความตายคือสิ่งใด
คือการที่ข้าพเจ้า พร้อมทั้งร่างและวิญญาณ ทั้งในชีวิตและความตาย
ไม่ใช่ของข้าพเจ้าเอง หากแต่เป็นของพระเยซูคริสต์ ผู้มาโปรด
ด้วยโลหิตล้ำค่าของพระองค์..."
ความคิดและการทบทวนความจำก็ไม่ต่าง
กับสิ่งที่ผมพูดกับพระเจ้าอยู่ทุกเช้า
เมื่อผมพูดได้
เมื่อพระองค์ทรงสดับฟัง
อาหารยังชีพ ถ้วยล้างบาป
อาหารยังชีพ ถ้วยล้างบาป
อาหารยังชีพ ถ้วยล้างบาป
บันทึกนี้คือการพูดรูปแบบหนึ่ง
การสื่อสารรูปแบบหนึ่ง จากผู้หนึ่งสู่อีกผู้หนึ่ง
การสื่อสารที่ทำได้โดยง่าย
และโดยสงบ ไม่เหนื่อยยาก ไม่ถูกปฏิเสธ
เป็นการภาวนารูปแบบหนึ่ง
อาหารยังชีพ ถ้วยล้างบาป
ห้องน้ำชายมีน้ำรั่ว
- ไม่นะ ผมซ่อมแล้ว - ไม่ ผมเพิ่งไปมา
มันยังรั่วอยู่ ที่เดิม ใต้ก๊อกน้ำร้อน
- แล้วห้องน้ำหญิงล่ะ - ห้องนั้นปกติดี
- ให้เรียกช่างประปาไหม - ไม่ เดี๋ยวผมไปดูอีกรอบ
ผมไม่ชอบไปเบิกงบกับโบสถ์ ในเรื่องเล็กๆ
ทางโบสถ์ไม่ว่า ท่านยังใช้งบไม่หมด
ผมก็ไม่อยากอยู่ดี
ท่านติดคำเทศน์รึยัง
ครับ เพิ่งติดเมื่อเช้า
- สาธุคุณ - ครับ แมรี่ใช่ไหม
- แมรี่ เมนซาน่า - ครับ ดีใจที่ได้เจอ
ฉันอยากคุยด้วย ได้ไหมคะ
ครับๆ เข้ามาเลย แมรี่ เดี๋ยวผมมา
แมรี่ มีอะไรให้ผมช่วย
ช่วยไปคุยกับสามีฉันได้ไหม ไมเคิล
- ได้สิ - ตอนนี้อย่าเพิ่งค่ะ
เขาต้องไปทำงานที่โฮม ดีโปต์
แมรี่
- มีอะไร - ฉันเป็นห่วงเขา
เขาเข้ากลุ่มโลกสีเขียว มันเป็นกลุ่มเคลื่อนไหว
เขาไปติดคุกที่แคนาดา
เพิ่งจะได้ออกมาเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน
เขานั่งอยู่บ้าน ไม่ออกไปไหน
ฉันให้เขากรอกใบสมัครงานชั่วคราว ที่โฮม ดีโปต์
- โอเค - นั่นก็ดี
ไม่อยากไปโบสถ์ชีพอุดมเหรอ
ที่นั่นมีผู้ให้คำปรึกษาเป็นทีมเลยนะ
เขาไม่อยากไปค่ะ เขาคิดว่ามันเป็นบริษัทมากกว่าโบสถ์
เขาบอกว่าจะคุยกับท่าน
ก็ได้ พรุ่งนี้นะ
หลังมื้อเที่ยง
เยี่ยม ผมขอที่อยู่ด้วย
ช่วยเล่าละเอียดกว่านี้ที
พอเขารู้เรื่อง เขาก็ยื่นขอความเห็นใจปล่อยตัว
เขาติดคุกที่ฟอร์ต โพรวิเดนซ์ ได้ปล่อยตัวก่อน
- เดี๋ยวนะ รู้เรื่องอะไร - รู้ว่าฉันท้อง
- ยินดีด้วยนะ - ขอบคุณค่ะ
เขาคิดว่าการคลอดเด็กมาสู่โลกมันผิด
เขาอยากจะฆ่าลูกค่ะ
ผมไปช่วยกลุ่มเยาวชน ที่โบสถ์ชีพอุดมวันอาทิตย์
คนหนุ่มสาวช่างตื่นเต้น มีชีวิตชีวา
พวกเขาเปิดใจ พวกเขายินดีพูดคุย
ผมคงไม่ควรใส่ใจ ว่าใครจะชอบหรือไม่
พระเยซูกังวลว่าจะถูกฆ่าไหม
ผมมองประโยคท้ายๆ ที่เขียน ด้วยความหยามเหยียด
เวลา 12 เดือน ผมจะทำได้นานขนาดนั้นไหม
เมื่ออ่านถ้อยคำเหล่านี้ ผมไม่เห็นความจริง แต่เห็นความโอหัง
ผมไม่อยากใช้คำว่า "โอหัง" เลย
แต่ผมก็ขีดทิ้งไม่ได้
ถ้าหากผมภาวนาได้
- สวัสดีค่ะ สาธุคุณ - สวัสดี
- ไมเคิลอยู่ไหม - ค่ะ เชิญเลย
โอเค
- สวัสดีครับ ดีใจที่ได้เจอ - ดีใจที่ได้เจอ
- กาแฟไหม - ครับ แต่...
เราน่าจะมีชานะคะ
ครับ แบบนั้นดีกว่า ขอบคุณ
ผมเอาเสื้อโค้ตไปเก็บให้นะ
ไม่เป็นไร ผมเก็บได้
เชิญครับ
- ครับ ผมไม่รู้ทำไมแมรี่... - ไม่ต้องขอโทษหรอก
เธอบอกผมว่าคุณไปแคนาดา
ครับ ฟอร์ต โพรวิเดนซ์
ที่แมคเคนซี่ เดลต้า ทางเหนือเลย
- ที่นั่นคงสวยนะ ผมว่า - ใช่ครับ
แมรี่บอกว่าช่วงนี้คุณซึมๆ หลายเรื่อง
ครับ หลายเรื่อง จะว่างั้นก็ได้
ขอบคุณมากครับ
- ร้อนนะคะ - ดีเลย
ขอบคุณ
แมรี่ท้อง
- นานแค่ไหนแล้ว - 20 อาทิตย์ครับ
- ยินดีด้วย - ขอบคุณครับ
ท่านสาธุคุณอายุเท่าไหร่
46 แล้ว
นั่นคืออายุลูกเราเมื่อถึงปี 2050
ซึ่งก็แก่กว่าผมตอนนี้ 2 ปี
- ท่านจะอายุ 81 - ใช่
ท่านรู้ไหมว่าปี 2050 โลกจะเป็นยังไง
- จินตนาการยากนะ - ใช่ไหมล่ะ
ท่านสาธุคุณ
โลกมันเปลี่ยนเร็วมาก อยู่ต่อหน้าเราเลย
1 ใน 3 ของโลกตามธรรมชาติ
ถูกทำลายไปในช่วงชีวิตเรา
อุณหภูมิโลกสูงขึ้น 3 องศาเซนติเกรด
ขีดจำกัดคือ 4 องศา
ก็จะเกิดการลุกลามรุนแรง ผลกระทบที่แก้ไม่ได้
เวลานักวิทยาศาสตร์ พูดเรื่องแบบนี้
ศูนย์วิจัยชั้นบรรยากาศแห่งชาติ
ลอว์เรนซ์ ลิเวอร์มอร์ สถาบันพอตสดัม ท่านสาธุคุณ
เขาพล่ามเรื่องนั้นอยู่นาน
กว่าจะถึงปี 2050 ระดับน้ำทะเล ที่อีสต์โคสต์จะสูงขึ้น 2 ฟุต
แผ่นดินต่ำทั่วโลก จะอยู่ใต้น้ำ
บังคลาเทศจะเสียแผ่นดิน 20 เปอร์เซ็นต์
แอฟริกากลางจะเสียพืชผล 50 เปอร์เซ็นต์จากภัยแล้ง
เขื่อนตะวันตกแห้ง
ภูมิอากาศเปลี่ยน ผู้คนอพยพ โรคระบาด อากาศรุนแรง
คือ...
ช่วงเวลาที่ย่ำแย่จะบังเกิด
จากนั้น ทุกอย่างจะเกิดขึ้นเร็วมาก
โครงสร้างสังคมเรา รับวิกฤตหลายอย่างไม่ไหว
โรคที่มากับโอกาส อนาธิปไตย กฎอัยการศึก ถึงจุดเปลี่ยน
แล้วนี่ก็ไม่ใช่อนาคตที่ห่างไกลอะไร
คุณจะได้อยู่เห็นมัน
ลูกๆ ผมจะได้สัมผัสสภาพที่อยู่ไม่ได้
ให้ตายสิ ผมขอโทษ แค่...
ผมคิดว่าอะไรๆ มันเปลี่ยนได้
ผมคิดว่าคนจะฟัง
คุณคิดทำร้ายตัวเองไหม
ไม่ ทำไมเหรอ แมรี่พูดแบบนั้นเหรอ
เปล่าๆ
ไม่ ผมไม่ห่วงตัวเอง
โลกจะเป็นอย่างที่มันเป็น
ผมขอถามหน่อยสิ ท่านสาธุคุณ
ท่านจะยอมรับ การให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ เกิดมา...
แค่ถกประเด็นนะ
สมมติว่าลูกผมกับแมรี่เป็นผู้หญิง
เด็กที่เปี่ยมความหวัง
กับความเชื่อไร้เดียงสา
ให้เกิดมาในโลกที่เด็กหญิงตัวเล็กๆ
ได้เติบโตมาเป็นหญิงสาว เธอมองตาเรา
แล้วบอกว่า "พ่อรู้มาตลอดใช่ไหม"
มันจะ...
ท่านจะตอบลูกยังไง
ชีวิตกำลังเติบโตในตัวแมรี่
ชีวิตไม่ต่างกับต้นไม้ แน่ล่ะ
เป็นสายพันธุ์ที่ใกล้สูญพันธุ์
ชีวิตที่เปี่ยมความงามและปริศนาธรรมชาติ
คุณบอกว่ายอมรับเหรอ
คิดว่าแมรี่ควรทำแท้งรึไง
เด็กคนนี้ คุณมีสิทธิ์เหรอ คุณตัดสินใจได้เหรอ
ถามแมรี่รึยังว่าคิดยังไง
ฟังนะ นี่มันไม่เกี่ยวกับลูกคุณ
ไม่เกี่ยวกับแมรี่
แต่เป็นเรื่องคุณกับความสิ้นหวัง คุณไม่มีความหวัง
ในประวัติศาสตร์ คนเรา...
ตื่นขึ้นมากลางดึก ท่ามกลางความมืด
ด้วยความคิดที่ว่าชีวิตไม่มีความหมาย
- ความสิ้นหวังคือโรคร้าย - แต่นี่มันไม่เหมือนกัน
ไม่ใช่ ความก้าวหน้าของมนุษย์ได้พาไป...
ถึงจุดที่ชีวิตที่เราคุ้นเคยกำลังจะจบลง
ใช่ มันแปลกใหม่
แต่ความสิ้นหวังเนี่ย
มันไม่ใช่ เราเชื่อวิทยาศาสตร์ เราอยากแก้ปัญหา
เราอยากได้คำตอบที่มีเหตุผล ใช่ไหม
ถ้ามนุษย์เอาชนะความต้องการ เบื้องหน้าของตัวเองไม่ได้
จนทำให้เผ่าพันธุ์อยู่ไม่รอด คุณก็คิดถูก
คำตอบที่สมเหตุสมผลก็คือสิ้นหวัง
แต่คุณคิดไหมว่ามันมีชีวิตแบบอื่นนอกจากนี้
- ที่นี่ ตอนนี้ - ครับ
- ใช่ ก่อนยุคเรา หลังยุคเรา - ครับ
- ครับ - เดี๋ยวนะ
ท่านจะพูดถึงชาติหน้าเหรอ
ท่านแค่...
ผมรู้สึกเหมือนเป็นเจคอบสู้กับเทวทูตทั้งคืน
ต่อสู้ในกำมือเทวทูต
ทุกประโยค ทุกคำถาม ทุกคำตอบ คือการดิ้นรนเอาชีวิตรอด
มันสำราญเหลือเกิน
- ท่านเชื่อในการเสียสละไหม สาธุคุณ - คุณหมายความว่ายังไง
เหล่านักบุญแห่งพระเจ้า
ชาวคริสต์ยุคแรกที่ยึดมั่นในศรัทธา
มิชชันนารีที่ถูกทำร้ายในสนามของพระเจ้า
เชื่อไหมว่าพวกเขาตายเพื่อจุดประสงค์
เชื่อสิ
ทุกสัปดาห์มีนักเคลื่อนไหวถูกฆ่า เพราะปกป้องสิ่งแวดล้อม
ปีที่แล้วมีคนถูกฆ่าเพราะความเชื่อ 117คน
ตรงนั้น
No comments yet. Be the first to leave one.