Daughter from Danang

Selam.

Selam Jessica.

Jackson dosyasını yollar mısın? E-postalarımda görünmüyor.

Bu akşam bakacağım.

Tamam. Teşekkürler. Yarın görüşürüz.

Burada ne işin var?

Konuşmamız lazım.

Haber vermeden buraya gelemezsin.

Seni kaç kez aradım bilmiyorum. Ama telefonunu açmıyorsun.

Sorun ne?

-Nicholas. -Bir şey mi oldu?

Evet.

Söyle.

Bugün öğleden sonra beni çağırdılar.

Okuldan. Az önce. Müdürle konuşmam için.

Olanları anlatsın diye.

Ben de o zaman öğrendim.

Nicholas neredeyse bir aydır okula gitmiyormuş.

Ne?

Diyorum ya... Haftalardır rol yapıyormuş.

-Her sabah... -Neden bahsediyorsun?

-Sana açıklıyorum. -Bir dakika.

Bir aydır okula gitmiyormuş ama sen hiçbir şey fark etmedin mi?

Çantasını ve o gün için ihtiyacı olan şeyleri alıp çıkıyordu...

...hiçbir sorun yok gibi. Ama oraya gitmiyormuş.

-Peki ya okul, onlar... -Onlar...

Bana bir sürü e-posta gönderdiklerini söylediler ama hiç gelmedi.

Ne yapıyormuş? Yani bütün gün. Nereye gidiyormuş?

Bilmiyorum. Hiçbir fikrim yok.

Artık sorularıma cevap vermiyor bile.

Beth...

Affedersin. Kate, Nicholas hakkında konuşmaya gelmiş.

Neredeyse bir aydır okula gitmiyormuş.

Sadece o değil, Peter.

O iyi değil.

Onunla konuşmalısın. Artık ne yapacağımı bilmiyorum.

Sana ihtiyacı var Peter. Onu öylece terk edemezsin.

Onu terk etmiyorum. Neden böyle şeyler söyleyip duruyorsun?

Tamam.

Bak, geçen gün ben...

Ondan bir şey rica ettim...

Neydi hatırlamıyorum bile, tabağını çıkarmasını falan...

Bana öyle bir baktı ki...

...büyük bir...

...nefretle.

O an sandım ki...

Ne?

Beni korkutuyor, tamam mı?

Tamam, ben...

Yarın onu görmeye gelirim. Akşam uğrarım.

Teşekkürler.

Sürdürülebilirlik kurallarına baktık...

...bu şirketi almanın yeşil stratejimizle uyumlu olacağını düşünüyoruz.

Harika çevresel, sosyal ve yönetsel unsurları var...

...bunlar bize takdir getirecektir.

Bizce birleşmemiz hem onların hem de bizim itibarımız için iyi olur.

Harika. Sanırım şimdilik gereken her şeyi öğrendim.

Jeffrey'yi arayıp başlayabilir miyiz diye sorarım.

-Mükemmel. -Harika.

Teşekkürler.

Buyurun.

Bu iş biter bitmez sizi arayacağım.

-Teşekkürler. -Harika.

Teşekkürler.

Kapı kapanıyor.

Teşekkürler.

Hadi oğlum.

Selam.

Burada ne işin var?

Sorun mu var? Rahatsız mı ediyorum?

Nasılsın?

İyiyim.

Bak, sana şey demek için geldim...

Seninle konuşmak istedim. Birkaç dakikan var mı?

Tabii.

Annen okula gitmediğini söyledi.

Neler oluyor?

Hiçbir şey.

Bak, zor bir dönemden geçtiğini ve bana kızgın olduğunu biliyorum...

...ama bu, birbirimizle konuşmamamız için bir sebep değil.

Okula gitmeyi neden bıraktın?

Bilmiyorum.

Bilmiyor musun?

Birdenbire okula gitmemeye karar veremezsin.

Öyle bir seçenek yok.

Sorunların mı var?

Neden iç çekiyorsun?

Sebebi yok.

Bir sebebi olmalı. Söyle.

Bunu konuşmak istemiyorum.

Nicholas, bana bir şey anlatmazsan sana yardım edemem.

Onca gün ne yapıyordun? Nereye gittin?

Yürüdüm.

Yürüdün mü? Tek başına mı?

Evet.

Ama neden Nicholas?

Sence bu kabul edilebilir mi? SAT sınavların da yaklaşıyor.

Okulun seni okuldan atmaktan bahsettiğinin farkında mısın?

Hey.

Annen sabrın sınırında, biliyor musun?

Seni yatılı okula göndermek istiyor.

-İstediğin bu mu? -Hayır.

Öyleyse bir şey yapmalısın. Böyle devam edemezsin.

Hiçbiriyle uğraşamam.

Neden öyle dedin? Okulda bir şey mi oldu?

Hayır.

Ya da okulun dışında?

Birbirimizle konuşabiliriz. Sadece...

Ondan değil.

Bu...

Evet?

Nasıl tarif edeceğimi bilmiyorum.

Kendi kelimelerinle anlat.

Hayat.

Beni çok yoruyor.

Sana uymayan ne?

Bilmiyorum.

Bir şeylerin değişmesini istiyorum ama ne olduğunu bilmiyorum.

Bu yüzden bazen kendime diyorum ki, belki...

Söyle.

Seninle yaşamak istiyorum.

-Benimle mi? -Annemle ben...

Biz anlaşamıyoruz.

Artık bana katlanamıyor. Bunu biliyorum.

Buradayken...

...aklıma çok fazla karanlık fikir geliyor.

Küçük kardeşimle yaşamak istiyorum.

Evet...

Beni yatılı okula gönderirsen deliririm.

-Tabii ki delirmezsin. -Evet, deliririm, sana söylüyorum.

Başım patlayacak gibi oluyor.

Gel buraya.

Bazen delirecek gibi oluyorum baba.

Neden bahsediyorsun?

Sana söylüyorum. Bana ne olduğunu bilmiyorum.

Hadi. Merak etme hayatım.

Çözeceğiz.

Güven bana.

Selam, Kate'i aradınız. Mesaj bırakın.

Merhaba, benim. Az önce onunla konuştum.

Bu mesajı alınca beni arar mısın? Teşekkürler.

Neden böyle yapıyorsun?

Nasıl yapıyorum?

Arkadaki odada kalabilir.

Okul ne olacak?

Bir yolunu buluruz.

Dönem ortasında onu alacak bir okul vardır, değil mi?

Evet, eminim. Eminim vardır.

Onu sadece iki yıldır tanıyorsun.

Ve görüyorum ki...

Biliyorum, olanlardan sonra...

...hakkında olumsuz bir izlenimin var ama hep böyle değildi.

Küçükken o kadar şeydi ki...

Şimdi onu görmeye gittiğimde...

Vücudunda izler vardı.

İz mi? Şey gibi mi...

Yara izleri, kolunda.

Beni o kadar üzdü ki...

O benim küçük oğlum.

Hey.

Doğru, haklısın.

Suçlu hissediyorum.

Bu durumun sorumlusu ben değilmişim gibi davranamam.

Ben gittim Beth.

-Gittim. -Ama iyi olmaması senin suçun değil.

Zor bir dönemden geçiyor.

Neyse, başka seçeneğim yok.

Ondan vazgeçemem.

Tamam, anlıyorum.

Merak etme. Anlıyorum.

O yaralar hakkında da bir doktorla konuşmalısın.

Biliyorum.

Hazır mısın?

Evet.

-Şey istemez misin... -Hayır, sağ ol.

-Yani... -Evet.

Unutma, yani, her zaman...

Biliyorum. Sağ ol anne.

Ne zaman istersen çünkü...

Ama şey sanma...

Biliyorum.

Seni anlıyorum. Merak etme.

Pekâlâ.

Baksana...

Ara beni.

Dur.

-Neredeyse unutuyordum. -Neyi?

Muzlu kek.

Sağ ol anne.

Seni seviyorum.

Her şeyin tamam mı?

Evet.

Beth'in koyduğu havluyu buldun mu?

Evet.

Tamam. Seni yalnız bırakayım.

Ben yatıyorum.

İyi ki geldin.

Seninle olmayı özledim.

Peki ya Beth? Buraya taşınmamı sorun etmiyor mu?

Tabii ki hayır.