Re:ZERO -Starting Life in Another World- (Re:ゼロから始める異世界生活)

Wróciłem.

Subaru?

Wszystko ok? Możesz wstać?

Możesz mówić?

Emilio.

Nie tylko Emilia się o ciebie martwiła, no i właśnie!

O co chodzi z tym spojrzeniem?

Jakbyś nie mógł uwierzyć, że urocza Betty stoi przed tob..

Beatrice! Beatrice! Beatrice!

Co?

To zbyt nagłe, no i właśnie!

Ty... Ty...

Twój widok tak bardzo mnie uspokaja!

Jesteś tak słodka, że czuję się jak w domu!

Mógłbym się zakochać!

Doprawdy nie chcę wierzyć, że miał to być komplement!

Daj spokój, Subaru. Nie drocz się z nami od razu po przebudzeniu.

Wciąż nawet nie wiemy, dlaczego zemglałeś...

Subaru?

Co się stało, no i właśnie?

Wszystko w porządku. Betty tu jest.

Nie płacz, Subaru.

Weź po prostu spokojny, głęboki oddech.

Uspokój się.

Zarówno Beatrice, jak i ja jesteśmy tu przy tobie.

Więc, no...

Wygląda na to, że straciłem pamięć w tym archiwum.

Może to wam przynieść sporo kłopotów,

ale byłbym wdzięczny za wyrozumiałość.

Wiem, że wszyscy bardzo martwicie się o Subaru.

Ale musimy trzymać się razem w garści,

bo nikt nie czuje teraz większego niepokoju niż on sam.

Mnie to tak nie wygląda.

Chciałabym wiedzieć, co to za głupia szopka, Barusu?

To nie szopka.

Mówię wam całkowicie poważnie i wyjawiam całą prawdę.

Serce mi zaraz peknie z tego stresu.

Bardzo gładko.

Mówisz tym lekkomyślnym tonem i oczekujesz, że uwierzymy...

Subaru nie ma powodu, żeby opowiadać tak obrzydliwe kłamstwa.

Powinnaś o tym wiedzieć, no i właśnie.

Szczerze mówiąc, starszy braciszku, jesteś po prostu beznadziejny, co?

O co chodzi z tą reakcją?

Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.

To dość niegrzeczne.

Meili...

O proszę. Czyli pamiętasz moje imię?

Więc o czym właściwie zapomniałeś?

Straciłem coś, co nazywają pamięcią epizodyczną.

Pamiętam imiona większości ludzi i nazwy rzeczy,

ale moje wspomnienia z przeżyć z innymi są zatarte.

Czy to obejmuje na przykład to, co wydarzyło się wczoraj?

Tak.

Wczoraj, co?

Cóż... tak, chyba na to wygląda.

Naprawdę, mistrzu? Znowu?

Ile razy zamierzasz o mnie zapomnieć?

Szczerze mówiąc, wciąż trochę trudno to zaakceptować...

ale to prawdopodobne, że w tej wieży tkwi pułapka, która wywołuje taki stan.

Uważam, że powinniśmy się z tym pogodzić.

Archiwum jest najbardziej podejrzane,

skoro to tam Emilia i Beatrice mnie znalazły.

To miejsce od samego początku było dość mroczne.

„Moja droga"...

W każdym razie przepraszam, że tak was nastraszyłem.

Potrzebujemy czasu, by to przetrawić,

więc zróbmy sobie przerwę.

Pójdę w tym czasie z Ram przynieść trochę wody.

Idziemy, Ram.

I tak wyglądałaś, jakbyś miała mnie poprosić, żebym poszedł z tobą.

Aż niesmaczne.

Więc jaki cel miała ta niedorzeczna farsa przed chwilą?

Ram, to prawda, że straciłem pamięć.

To nie kłamstwo, szwindel ani żaden nikczemny spisek.

Moja pamięć zniknęła.

Nie pamiętam nic prócz waszych imion i łączących nas relacji.

Przestań.

Wiem, że przybyliśmy do tej wieży, by odzyskać masę utraconych rzeczy,

i że próbujemy przejść tutejsze egzaminy.

- Ale to wszystko. - Moim motywem jest...

- Przestań, Barusu. - Dość tego.

No i Rem też... Ja...

Barusu!

W co ty grasz?

Co to za...

co to za niedorzeczne kłamstwa?

To nie są kłamstwa.

Więc każesz mi sobie wierzyć?

Uwierzyć w coś tak głupiego jak...

jak to, że zapomniałeś o Rem?

Zamierzam odzyskać Rem.

Za kogo ty się uważasz?

Odzyskać ją? Przecież nawet jej nie pamiętasz, prawda?

Barusu... Zapomniałeś o Rem!

I tak ją odzyskam!

Rem oraz moje wspomnienia! Wszystko!

Zrobię każdą rzecz, jaka jest do zrobienia a potem wszyscy wrócimy do domu!

Zasługujemy przynajmniej na to.

Biorąc pod uwagę wszystko, przez co przyszło nam przejść...

Barusu?

Ram, zamierzam odzyskać Rem oraz moją pamięć.

Potrzebuję twojej pomocy, by to zrobić.

Potrzebuję pomocy was wszystkich!

Rozumiem, że możesz mi nigdy nie wybaczyć tego, że zapomniałem o Rem.

Ale obiecuję ci jedno.

Co takiego?

Doprowadzę to do końca.

Jeśli się poddam, możecie zrobić ze mną, co tylko chcecie.

To będzie moja pokuta za to, że byłem na tyle nieostrożny, by stracić pamięć

i doprowadzić cię do płaczu.

Nie płaczę. Nie bądź głupi.

Przecież zebranie się na takie słowa wymagało ode mnie odwagi!

Która część wymagała odwagi?

Po prostu sam się niepotrzebnie nakręciłeś.

Poza tym obietnica od ciebie? nie rozśmieszaj mnie.

Ile to obietnic złamałem do wczorajszego dnia?

A ile dotrzymałeś?

To akurat łatwiej zliczyć?

Rany, ten Subaru Natsuki naprawdę jest bezwartościowy, co?

Po co w ogóle zabraliście mnie do tej wieży?

Sam się wprosiłeś.

Poza tym miałeś przynajmniej talent do kłapania jadaczką.

Można było na ciebie liczyć w różnych sytuacjach.

Co jeszcze?

Mam krótkie nogi, słabą pamięć,

jestem wybredny przy jedzeniu i nie potrafię się poddać.

Miałeś krótkie nogi, słabą pamięć, byłeś wybredny przy jedzeniu

i nie potrafiłeś się poddać.

Tak, oczywiście.

I...

zależało ci na Rem.

Barusu, naprawdę zapomniałeś o Rem, prawda?

Tak.

Barusu, naprawdę zamierzasz o niej sobie przypomnieć, prawda?

Tak. Przypomnę sobie.

Nie tylko o Rem, ale też o całej reszcie.

Przychylam się do tego. Tym razem przymknę oko.

Dalej na nogi, Barusu.

Ja byłem...

Subaru Natsuki na pewno tutaj był, prawda?

Głuptas. Stał się po prostu chwilowo niewidzialny.

Niczym kwiat pogrzebany pod mroźnym śniegiem,

ujawni się, gdy tylko śnieżna pora dobiegnie końca.

Jestem pewna, że tylko o to chodzi.

Ostatnim razem...

i jeszcze poprzednim...

to miejsce było kompletną ruiną.

To wydarzy się znowu i to niedługo.

Muszę to powstrzymać.

Więc... na początek...

Niech to!

Czekaj! Czekaj! Czekaj! Czekaj! Czekaj!

Opa, ostrożnie!

Nie spadaj stąd zamiast mnie.

A teraz porozmawiajmy.

Będziesz musiała wziąć odpowiedzialność za zabicie mnie.

Odpowiedzialność za zabicie ciebie?

Znowu zachowujesz się dziwnie, starszy braciszku.

W końcu, gdybym naprawdę chciała cię zabić,

czy nie byłoby o wiele łatwiej zrobić tego na zewnątrz?

Tak, na pewno miałaś ku temu mnóstwo okazji,

ale tego nie zrobiłaś.

Prawda? Więc...

A co? Jeśli twój zamiar zabicia mnie, nie istniał aż do dzisiejszego poranka.

A może raczej jakoś po tej całej reakcji łańcuchowej z zeszłej nocy?

Tylko mi nie mów...

Kłamałeś o utracie pamięci tylko po to, żeby mnie podejść?

Nie zrozum mnie źle, Meili.

To nie kłamstwo, że straciłem pamięć. To prawda, dlatego sprawa jest poważna.

To samo w sobie rodzi pewne pytania, ale...

Jak w takim razie zamierzasz ze mną skończyć?

Zepchniesz mnie z tych schodów w ramach zemsty?

Moich kochanych bestii nie ma teraz przy mnie, więc...

Nie mam najmniejszego zamiaru cię zabijać ani ranić.

Zamierzam traktować cię tak samo, jak robiłem to przez cały ten czas.

Słucham?

Na szczęście powstrzymałem twoją zbrodnię, zanim zdołałaś ją popełnić,

więc dopóki nikomu nie powiem, możemy udawać, że to nigdy się nie stało.

Co ty...

Ale teraz już rozumiesz, prawda?