Best Medicine

...آنچه در «بهترین درمان» گذشت

‫جراح قلب مشهور اهل بوستون.

‫در مورد مهارت‌ های ارتباطیت کنجکاوم.

‫من آدم‌ های مریض رو تحویل میگیرم ‫و اونا رو درمان میکنم.

‫من هیچ وقت، هیچ وقت همچین کاری نمیکنم!

‫واقعاً آدم شیرین زبونی هستی، مگه نه؟

‫این شهر و همه مردمش برای من خیلی عزیزن.

‫- حواسم بهت هست. ‫- از اینجا برو. برو.

‫عمه سارا.

‫برگشتن به اینجا بعد از این همه سال چه حسی داره؟

‫به نظر من مردم اینجا غیر منطقی هستن.

‫دارم تبدیل به یه ستاره‌ یوتیوب میشم.

‫بیش از حد پرحرفن.

‫لوئیزا دو هفته قبل از عروسی‌مون منو ول کرد.

‫و پر توقع...

‫خون حالت رو بد میکنه؟

‫- اوهوم. ‫- ولی تو که دکتری!

‫اینجا نمیذاره خودت رو مخفی کنی، ‫و این چیز خوبیه.

‫برو بیرون!

‫الین، اولین بیمارم رو ویزیت میکنم.

‫الین، اونجایی؟

‫کی میتونه قاشق رو بیشتر روی دماغش نگه داره.

‫توی بخش نظرات حدس بزنید تا برنده ‫یه قهوه مجانی توی «سالتی بریز» بشید.

‫الین، داری چیکار میکنی؟

‫هیس. دارم مسابقه اجرا میکنم، توی پخش زنده‌ایم.

‫ببخشید؟

‫مردم پیشنهاد های بازی خودشون رو برام میفرستن...

‫منم از هر کسی که اینجا باشه استفاده میکنم.

‫الین، این کارت اصلاً درست نیست.

‫میدونی اسمش چیه؟ صبرم رو امتحان کن.

‫نظرت در مورد سعی کن کارت رو انجام بدی، چیه؟

‫- اون زیاد جالب نیست. ‫- قاشق‌ ها رو بذارید کنار.

‫همین الان.

‫اشکالی نداره بدون نوبت بیام؟

‫باید برم سر کار. فقط یه دقیقه طول میکشه.

‫باشه.

‫خب، مشکل چیه؟

‫هیچی. سالم و سر حالم.

‫چه سریع. خداحافظ.

‫اوه. خب، یه لحظه صبر کن. ‫واقعاً به کمکت نیاز دارم.

‫یه نسخه برای ویتامین وی میخوام.

‫میدونی، از اون آبنبات‌ های سفت.

‫آهان. سیلدنافیل.

‫- ویاگرا. ‫- دقیقاً.

‫- هوم. ‫- نه اینکه بهش نیاز داشته باشم.

‫میدونی، فقط گفتم محض احتیاط دم دستم باشه.

‫از وقتی که رابطه‌ من و لوئیزا تموم شده...

‫تصمیم گرفتم خیلی فعال باشم.

‫یه پسر بد. خانوم‌ ها، ازم شماره بگیرید.

‫پس باید پنی ‌سیلین رو آماده کنم.

‫از عوارض جانبی احتمالی خبر داری؟

‫مثل خوش‌ گذرونی، عشق به زندگی و جذاب بودن؟

‫نه.

‫سردرد، حالت تهوع و پریاپیسم؟

‫یعنی نعوظ دردناک و طولانی.

‫عالیه.

‫فقط محض احتیاطه، اگه یه موقع، ‫میدونی، استرسِ انجام دادنش رو داشتم،

‫لوئیزا تنها کسیه که باهاش بودم...

‫اونم برای هشت سال، ولی...

‫بذار بهت بگم، اونجا هیچ مشکلی نبود.

‫درسته. فهمیدم. زندگی جنسی سالم.

‫سابقه بیماری قلبی، سکته...

‫فشار خون پایین یا بیماری چشمی داری؟

‫نه. یعنی، خیلی سالمم.

‫- مثلاً، زندگی جنسی‌ ما مثل... ‫- بسه دیگه.

‫الین، نفر بعدی.

‫زن ها میگن که یه مرد مهربون میخوان، ‫ولی واقعاً نمیخوان.

‫اونا مردهای مهربون رو ول میکنن.

‫آخرش هم اون مرد مهربون مجبور میشه ‫مامانش رو برای ماه‌ عسل ببره کانکون.

‫دیگه هیچ وقت قرار نیست اون آدم قبلی باشم.

‫حالا دیگه یه رئیس پلیس جدید توی شهره.

‫خوبه. از قبلی هم خیلی خوشم نمیومد.

‫آره!

‫- تیکه‌ خوبی بود دکتر. ‫ - الین.

‫اوم، این حساسیت به خاطر بیدِ دم ‌قهوه‌ ایه.

‫هر سال همینجوریه.

‫فقط یه نسخه برای کرم هیدروکورتیزون میخوام.

‫برای اینکه فارغ ‌التحصیل پزشکی باشی، خیلی جوونی.

‫من همه چی رو در موردش میدونم.

‫به خاطر پرز های بید اینجوری میشه. اونا سمی هستن.

‫میرن زیر پوست و باعث حساسیت پوستی میشن.

‫الان فصلشه.

‫حق با اونه. نصف شهر اینجوری میشن.

‫- فقط کرم رو میخواد. ‫- خب، چه جالب.

‫دوست داری بعداً توی یه جراحی قلب باز کمک کنی؟

‫فقط باید برم سر کار.

‫من... اگه نسخه رو بگیرم...

‫بعدش دیگه میریم.

‫سرفه ‌های غیر قابل کنترل هم ‫به خاطر حساسیت به بید دم‌ قهوه‌ ایه؟

‫احتمالاً فقط اتفاقیه.

‫هوم. چقدر علمی.

‫خب، ترجیح میدم واقعاً اون رو معاینه‌ کنم.

‫باشه.

‫ازت میخوام فقط یه نفس عمیق بکشی.

‫باید یه نمونه پوست بگیرم.

‫جواب آزمایشگاه رو سریع پیگیری کن...

‫ولی فعلاً پیتر رو مدرسه نفرست.

‫به نظر میاد واگیردار باشه.

‫- چی؟ ‫- مدرسه نره؟

‫برای بید دم ‌قهوه‌ ای؟

‫- من کار دارم! ‫- منم همینطور.

‫و طبق نظر تخصصی پزشکی من...

‫علائمش با یه آلرژی معمولی به حشرات فرق داره.

‫نصف شهر دارن به این مبتلا میشن ‫و تو میخوای همشون رو بفرستی خونه؟

‫دیوونه شدی؟ بیا بریم.

‫عجب وقت هدر دادنی.

‫این دیوونه کننده‌ست، دکتر.

‫آماده باش که دشمن شماره یک بشی.

‫وای. رو دور افتادی ها!

SANDS Movie

‫خیلی خب. نفر بعدی کیه؟

‫فقط کار کردن خیلی خسته ‌کننده‌ست.

‫هریت.

‫دستم رو با یه لوله شکسته بریدم، چیزِ مزخرفی بود.

‫خب، پس بیا تو.

‫هی، کمک نمیخوای، دکتر؟

‫اصلاً و ابداً.

‫خب، بذار یه نگاهی به زخم بندازیم و ببینیم چی شده.

‫اوه، اوم...

‫خواهش میکنم، میتونم کمک کنم؟

‫اگه اصرار میکنی.

‫بیا جمع و جورش کنیم.

‫دکتر ریس همیشه میذاشت کمکش کنم.

‫- مگه نه، برت؟ ‫- آره.

‫درست مثل یه فلورانس نایتینگلِ واقعی.

‫چیزی هم هست که بلد نباشی؟

‫اینجا پاتوق لاس زدن مجرد ها نیست. برو بیرون.

‫خب دکتر، زخم کاملاً تمیز شد.

‫اوهوم.

‫اوهوم.

‫خب، به نظر میاد سه تا چسب پروانه‌ ای کافی باشه

‫فقط، اوم، زخم رو تمیز و خشک نگه دار.

‫اوهوم.

‫هی، میخوای با من بیای جشن شام لوبیا پخته؟

‫نه. مگه دیوونه شدی؟ اونجا خیلی توی چشمه

‫اونجوری انگار داریم نامزدیمون رو اعلام میکنیم.

‫- مهم نیست. ‫- برو بیرون.

‫نه، منظورم اون نبود...

‫فقط، مـ....من وقت ندارم، ‫بذارم پای اینجور کارها، در حال حاضر.

‫دارم روی شغلم تمرکز میکنم

‫و روی رفتن از پورت ون.

‫تـ....تو میخوای از پورت ون بری؟

‫معلومه. اینجا چیزی برای من نیست.

‫- تموم شد! ‫- من بانداژش میکنم!

‫یعنی، یعنی برای همیشه از پورت ون بری؟

‫لازمه به پلیس زنگ بزنم؟

‫خب تموم شد.

‫- بفرمایید. ‫- خیلی خب. ممنون دکتر.

‫- ممنون، الین. ‫- آره.

‫من خیلی کمک کردم.

‫میشه گفت، تقریباً مهره حیاتی بودم.

‫- برو بیرون. ‫- بله.

‫- برو بیرون. ‫- بله. چشم.

‫یه شام تنهای دیگه، دکتر ورست؟

‫این غم‌ انگیزترین اتفاق ممکنه.

‫این منم ۶۰ سال دیگه، فقط من رو بکشید.

‫دکتر بست؟

‫- سلام. ‫- سلام.

‫اِم، فقط اومدم یه شام بیرون بر بگیرم. ‫اگه میخوای...

‫- منم همینطور. آره. ‫- اوه.

‫- خب، روزت چطور بود؟ ‫- خوب نبود.

‫مثل این میمونه که دیوونه ‌ها بخوان ‫تیمارستان رو اداره کنن.

‫خب... در مورد پیتر کرانک شنیدم.

‫باشه. شاید این رو ندونی...

‫ولی بید دم ‌قهوه‌ ای یه حشره خیلی رایجه...

‫لوئیزا، مارتین، شامتون الان حاضر میشه.

‫دکتر، خوشحالم که اینجایی.

‫هنوز جواب دعوت نامه رو ندادی.

‫- برای چی؟ ‫- مهمونی شام خوراک لوبیا!

‫درسته. چون قرار نیست بیام.

‫به نظرم خیلی بامزه‌ ای.

‫- اوه، وایسا، وایسا. ‫- اوه، جدی میگی.

‫جدی میگی، نه، نه، نه. تو متوجه نیستی.

‫همه به مراسم شام خوراک لوبیا میرن...

‫مگه اینکه مرده باشی یا توی بیمارستان، ‫تازه اون موقع هم میان.

‫مثل لورین با کپسول اکسیژنش.

‫- شاید. هی. ‫- نه، نه.

‫این موقعیه که کینه و ناراحتی ها کنار گذاشته میشه.

‫و گوشی‌ ها رو کنار میذاریم و ‫همه کمتر احساس تنهایی میکنیم.

‫این یه فرصت واقعاً عالیه، ‫تا واقعا با مردم ارتباط بگیریم.

‫منظورم اینه که حتی بعد از این همه سال...

‫من... من هنوز می‌بینم که، ‫یه چیز جدید در مورد یه نفر میفهمم.

‫خب، به عنوان دکتر این شهر...

‫حس میکنم همه کارم شده ‫فهمیدن چیزهای جدید در مورد بقیه.

‫خب، منظورم این نیست، در واقع اینجوری...

‫آه، جورج، چرا اینجوری وایسادی؟

‫ببخشید عزیزم، فقط به تراس نگاه نکن.

‫هی. چی؟

‫جورج، تو داری...

‫اوه.

‫جینی.

‫اون، اوم، اون دستیار آموزشی منه.

‫اوم، من... من دیگه...

‫سلام. ما زود میریم.

‫فقط یکم پماد کورتیزون میخوایم.

‫به خاطرِ، اوم، حساسیتِ بید دُم‌ قهوه‌ ایه.

‫- واقعاً؟ ‫- خب...

‫میدونی، فکر کنم برم یه چرتی بزنم.

‫گوشی پزشکی و دفترچه نسخه‌ خودم رو...

‫با یه کاسه قرصِ پرکوسِت بذارم دمِ در...