The Miracle Worker

Ze redt het wel.

Dat had ik eigenlijk niet verwacht.

Ik heb er al twee. Maar voor m'n vrouw is het de eerste keer.

Ze heeft nog geen littekens opgelopen.

Dokter?

Komt het goed met m'n dochtertje?

Morgenochtend trapt ze het ledikant weer uit elkaar.

Moeten we niets doen?

Een sterker ledikant maken.

Laat haar gewoon aansterken. Dat kan ze het beste zelf.

Dat soort dingen gebeuren nou eenmaal met baby's.

Zomaar 'n maag- en hersenontsteking.

Ik laat u even uit. - Maar de koorts is tenminste weg.

Ik heb nog nooit zo'n levenskrachtige baby gezien.

Huil maar niet.

Je bent al lastig genoeg geweest.

"Zomaar 'n ontsteking."

Het bestaat toch niet dat jou zomaar een ontsteking overkomt?

We laten je vader een artikel in z'n krant zetten.

"De wonderen van de moderne geneeskunde."

Ze weten niet eens wat ze eigenlijk genezen.

Mannen en hun littekens.

Wij vrouwen hebben...

Helen?

Kapitein.

Kom.

Katie, wat is er gebeurd?

Wat is er? - Kijk. Ze ziet niets.

Kijk naar haar ogen. Ze ziet niets.

Helen.

Ze hoort ook niets. Ze vertrok geen spier toen ik schreeuwde.

Ze hoort je niet.

Laat haar toch met rust.

Arthur? We moeten iets doen voor dat kind.

Een verfrissend idee. Wat?

De beroemde Perkins School in Boston. Die schijnen wonderen te verrichten.

De specialisten in Baltimore en Washington konden niet helpen.

De kapitein schrijft vast naar die school.

Hoe vaak kun jij je hart laten breken?

Zo vaak als er een kans bestaat dat zij weer kan zien of horen.

Wat wil je? - Die kans bestaat niet.

Als je het goed vindt, schrijf ik naar die school.

Ik zei nee, Kate. - Laat haar toch schrijven, Arthur.

Misschien kunnen ze helpen.

Dat kunnen ze niet. - Dat weet je pas als je schrijft.

Dat kunnen ze niet.

Het lijkt hier wel een kippenren. - Stuur haar toch weg.

Een inrichting. Dat is beter. - Het is je zus, James.

Half-zus, half geestelijk gestoord.

Ze is vies. Ze vormt geen prettig gezicht.

Durf jij te klagen over wat je kunt zien?

Hou op. Alles ligt overhoop in dit huis door haar.

Ik wil rust. Maakt me niet uit hoe.

Maar we kunnen ons niet van de ene naar de andere kwakzalver haasten.

M'n knopen.

Ogen.

Ze wil de pop ogen geven.

M'n jurk staat open.

Ze weet niet beter, tante Ev. Ik naai ze er wel weer aan.

Dat is wel een paar knopen waard.

Ze heeft meer verstand dan haar vader en broer...

als we haar maar kunnen bereiken.

Helen, dat moet je niet doen. Hoe kan ik je dat nou duidelijk maken?

Katie.

Hoe kan ik dat overbrengen?

Ze moet discipline leren. - Een gehandicapt kind?

Is het haar schuld? - Dat zei ik niet.

Moet ik haar soms bont en blauw slaan?

Het is niet veilig. Ze moet afgeschermd worden.

In een kooi? Ze moet haar ledematen kunnen gebruiken.

Is het eerlijk naar de baby toe?

Wil je haar naar 'n inrichting sturen?

Wat nou weer?

Ze wil praten als...

en zijn zoals wij.

Elke dag glijdt ze verder weg.

Ik weet niet hoe ik 'r terug kan halen.

Ik ben van plan zelf naar Boston te schrijven.

Misschien kunnen ze iemand sturen die haar wel kan helpen.

Ik schrijf wel naar Perkins, Katie.

Trein naar New York.

En het zuiden.

Je krijgt het erg zwaar.

Dit is m'n laatste kans om je raad te geven, Annie. Het ontbreekt je aan...

Tact. Je bent veel te stuurs.

Je mocht op Perkins blijven omdat ze je nergens anders heen konden sturen.

Doen je ogen pijn? - M'n oren, Mr Anagnos.

Je kon alleen naar die school waar je zo grof leerde zijn.

Ik weet hoe ongelukkig je daar was.

Maar die strijd is gestreden. Begraaf het verleden.

God graaft het steeds weer op.

Hij blijft de strijd oprakelen. - Dat mag je niet zeggen.

Wees nederig. Je hebt hun genegenheid nodig als je met hun kind wilt werken.

Een geschenk, met onze genegenheid.

Lieve Mr Anagnos.

Wat kan ik zeggen?

Ik weet niets en ben eigenwijs en ik ben u alles verschuldigd.

Dat is maar voor de helft waar. - Welke helft?

Tot ziens en veel succes.

Ik zal me zo netjes gedragen dat ze niet eens beseffen dat ik er ben.

Waar gaan we heen, Annie?

Jimmy... - Waar gaan we heen?

Ik zorg wel voor je. - Waar gaan we heen?

Annie Sullivan, negen, praktisch blind. James Sullivan, zeven.

Wat is er met je been? - Hij is met die heup geboren.

Kan hij niet zonder kruk lopen?

Zij gaat naar de vrouwen en hij naar de mannen.

Ik wil bij jou blijven.

Tuscumbia.

Miss Sullivan? - Hier.

Eindelijk. Het leek wel of we stiekem terugreden als ik sliep.

Ik ben James Keller. - James? M'n broertje heette Jimmy.

Bent u de broer van Helen? - Maar voor de helft.

Gaat u haar lesgeven? - Ik ga het proberen.

U ziet er maar half zo uit.

Hebt u een koffer, Miss Sullivan?

Mrs Keller.

We wachten al twee dagen.

Ik had gehoopt dat u Helen zou meebrengen.

Ze is thuis.

Waar woont u? - Anderhalve kilometer verderop.

Dat kan er nog wel bij.

Maar ik ben in staat om het paard vooruit te duwen.

Welkom op Ivy Green. - Mijn man, kapitein Keller.

Hoe maakt u het? - Daar bent u dan.

Hebt u een goede reis gehad? - Wel meer dan een.

En de koffer? - Waar Miss Sullivan erbij kan.

Waar is Helen? - En de tas.

Ik heb iets voor Helen. Wanneer kan ik haar zien?

Daar staat ze.

Ze is niet verfijnd. - Ik mag haar wel.

Hoe oud is ze?

Ze is geen tiener meer.

Waarom heeft ze die bril op? Ik kan haar ogen niet zien.

Tegen de zon. Ze was vroeger blind.

Ze heeft negen operaties aan haar ogen achter de rug.

Verwachten ze dat het ene blinde kind het andere lesgeeft?

Hoe lang heeft ze daar lesgegeven?

Ze was een van de leerlingen.

Is dit haar eerste betrekking?

Ze was de beste van haar klas.

Een huis vol volwassenen kan haar niet aan. En dit halfblinde meisje wel?

Geweldig. Nu hebben we er twee.

Hou je mond. - Ik stemde met u in.

Je praat te veel.

Alles wat ik zeg is verkeerd. - Zeg dan maar niets.

Ik me uitsloven en dan zie ik er zo uit?

Niet het ondergoed.

Goed, Miss O'Sullivan, we beginnen.

Met "pop".

P...

O...

P...

"Pop."

U spelt vrij goed.

Kijkt u of ze niet tegen kietelen kan? Dat klopt.

Is dat een spel? - Een alfabet.

Voor de doven.

Wat is ze slim. - Denkt u dat ze weet wat ze doet?

Ze is 'n aapje dat alles nadoet. - Een slim klein aapje.

Ze wil haar pop terug.

Als ze 't spelt. - Ze weet niet dat 't een naam heeft.

Dat kan ook niet. Maar haar vingers moeten de letters leren.

Daar snapt ze niets van.

Ze houdt niet van dat alfabet. Is dat van u?

Van Spaanse monniken met een zwijggelofte. Nam jij die ook maar.

Ja.

C...

A...

K...

E.

Doe m'n vingers maar na. Laat de betekenis maar zitten.

Nu...

P...

O...

P...

Denk maar na.

L.

Doe eerst maar na, je snapt het later wel. Dat was de eerste les.

Gemeen kreng. Niemand heeft je manieren bijgebracht.

Helen, doe open.

Ze komen je nog wel zoeken. Je raakt niet kwijt.

Alleen je tanden.

Waar is Miss Sullivan? - Opgesloten in haar kamer.

Helen heeft haar opgesloten. - En jij zegt niets?

Ik moest toch m'n mond houden?

Viney, ga Helen halen. - Ze zit bij de pomp.

Ik ga kijken.

Miss Sullivan. - Ja, kapitein Keller.

Hebt u geen sleutel?

Dan zou ik hier niet zitten. Helen heeft de sleutel. Ik wacht.

U bent hier nog geen tien minuten. Hoe krijgt u het voor elkaar.

Ik vind het knap van haar.

Viney. - Ja, kapitein Keller?

Zet het vlees weer in de oven.

Ze heeft de sleutel niet. - Heb je in haar zakken gekeken?

Ja, daar zit ie niet. - Ze moet hem wel hebben.

Breng die ladder terug. - Zoals u wilt.

Ze kan hem overal wel verstopt hebben. Onder een steen of zo.

Ik kan de tuin niet omspitten voor een sleutel.