Bad Surgeon: Love Under the Knife

Chirurdzy przypominają superbohaterów.

Bo gdy coś pójdzie nie tak, a my mamy poważne kłopoty,

mamy nadzieję, że to oni nas uratują.

Komu innemu powierzylibyśmy własne życie?

Odkrycie jak z filmu.

Przeszczep narządu po części wyhodowanego w laboratorium.

- Paolo Macchiarini… - …był jak superbohater.

Ma misję ratowania świata.

Dokonywał cudów.

Próbujemy stworzyć nowe narządy.

Musimy iść naprzód.

Potrzebujemy nowych metod przeprowadzania przeszczepów.

Wierzy, że może uwolnić świat od cierpienia.

Mówiono, że Paolo jest prywatnym chirurgiem

prezydenta Stanów Zjednoczonych i papieża.

Spełniał wszystkie kryteria idealnego mężczyzny.

Co do jednego.

Wiedz, że cię kocham. Każdego dnia coraz bardziej.

Był inteligentny, światowy.

Znał wiele języków.

Kocham cię.

Ale to wszystko było kłamstwem.

Kurwa! Pierdol się!

Ten człowiek wszystkich nabrał.

Byłam zaręczona z potworem.

Paolo był kompletnym oszustem.

Dlatego musieliśmy go powstrzymać.

Paolo Macchiarini traktował ludzi jak króliki doświadczalne.

Wykaszliwała kawałki własnego ciała.

Pierwszy przeszczep wątroby, nerki czy serca…

Czy wszystkie się powiodły? Nie.

Myślę, że to przyszłość.

Z kolejnymi pacjentami pójdzie nam lepiej.

Czy zamęczał ludzi na śmierć?

Największe oszustwo w historii medycyny.

Gość jest albo oszustem,

albo i geniuszem.

Może jest na dobrej drodze, by ocalić ludzkość.

Czy ten facet był superbohaterem, superchirurgiem i miłością mojego życia?

Czy niebezpiecznym oszustem

i mordercą?

ZŁY CHIRURG

POD OSTRZEM SKALPELA

NOWY JORK

W dziennikarstwie obowiązuje pewna święta zasada.

Nie wchodzimy w relacje z bohaterami naszych historii.

Dziennikarze muszą być obiektywni.

Pisząc o kimś, spędzamy dużo czasu z tą osobą

i nierzadko znajdujemy się z nią w sytuacjach intymnych.

Absolutnie nie możemy się z nią wiązać,

bo wtedy moglibyśmy zatracić cały obiektywizm.

Nie bez powodu istnieje ta niewidzialna granica.

Pomaga zachować uczciwość dziennikarską.

Ale niestety stało się inaczej.

Od dziecka chciałam być dziennikarką.

Byłam bardzo nieśmiała.

Do przesady.

Nigdy nie chciałam stać przed kamerą.

Wolałam stać za nią.

Byłam u szczytu kariery.

Uwielbiałam pracę dla NBC.

Samotnie wychowywałam dziecko i związki nie były moim priorytetem.

Miałam nakręcić materiał o medycynie regeneracyjnej,

o której nigdy wcześniej nie słyszałam.

MEDYCYNA REGENERACYJNA

Zaczęliśmy robić research.

To bardzo ekscytująca i obiecująca dziedzina medycyny,

która ma na celu tworzenie zastępczych narządów lub części ciała.

Na poczekaniu.

Gdybyśmy na przykład stracili kończynę lub mieli chory narząd,

dostalibyśmy nowy z laboratorium.

Stale pojawiało się jedno nazwisko.

PRZEKRACZANIE GRANIC

Doktor Paolo Macchiarini.

Uważano go za pioniera w tej dziedzinie.

Z przełomowej operacji

do odkrycia niczym z filmu.

Lekarze świętują dziś przełom w medycynie.

Przeszczep narządu wyhodowanego po części w laboratorium.

Profesor Paolo Macchiarini z pomocą międzynarodowego zespołu

przeprowadził operację w szpitalu Karolinska w Sztokholmie.

Miał pseudonim Superchirurg.

Był uwielbiany i wychwalany.

Traktowano go niemal jak Boga.

Trafił na pierwsze strony światowych gazet

dzięki innowacyjnym zabiegom z użyciem komórek macierzystych.

Chirurdzy ze Szwecji

przeprowadzili pierwszy przeszczep syntetycznego narządu.

Chory na raka 36-letni mężczyzna otrzymał nową tchawicę.

Jego pierwszą reakcją było pytanie: „Jest pan szaleńcem, tak?”.

A ja na to: „Tak, jestem.

Ale również twoją jedyną szansą”.

„A jaki jest stopień skuteczności?”

„Nie wiem”.

„Dlaczego?” „Nigdy tego nie robiłem”.

KOMÓRKI MACIERZYSTE

Wymieniał mu tchawicę na plastikową.

Zamierzano oblewać ją komórkami macierzystymi pacjenta,

aby w ten sposób się z nią zespoliły.

Potem miano ją wszczepić pacjentowi.

We wszystkich artykułach opisywano go jako buntownika.

Był gotów podjąć ryzyko, którego nikt inny nie chciał podjąć.

Im bardziej skomplikowana operacja, tym większe ryzyko.

Pierwszy przeszczep wątroby, nerki czy serca…

Czy wszystkie się powiodły?

Nie.

Nie mamy kryształowej kuli, która pokazałaby nam przyszłość.

Myślę, że to przyszłość.

Pomyślałam, że facet jest odważny.

Chciał zrobić coś, czego nie robił nikt inny,

by ratować tych, dla których nie było nadziei.

Powiedziałam w zespole, że to do niego musimy zadzwonić.

Umówiliśmy się z nim na spotkanie.

Czekałam na niego z kolegą.

Uniosłam wzrok i zobaczyłam, jak wchodzi.

Patrzył prosto na mnie.

Nasze spojrzenia się skrzyżowały i…

Uśmiechnął się do mnie wymownie,

a ja poczułam się jak głupiutka nastolatka.

Wszystko wydarzyło się w ułamku sekundy.

Najpierw pomyślałam: „Co to, do licha, było?”.

A zaraz potem: „Cokolwiek to było, nie myśl o tym”.

Zmusiłam się, by wejść w tryb producentki.

Wzięłam się w garść.

Pewnie się zaczerwieniłam, bo coś się wydarzyło.

Nasze spojrzenia się skrzyżowały i między nami zaiskrzyło.

To mnie zbiło z tropu.

A teraz niezwykła historia o tym, jak komórki macierzyste

w przełomowy sposób ratują życie.

Dwuletnia Hannah Warren urodziła się bez tchawicy.

Istniało jedno rozwiązanie.

W tamtym czasie doktor Macchiarini

zajmował się sprawą małej dziewczynki,

Hannah Warren.

Byłaby najmłodszą osobą na świecie,

która otrzymałaby jego nowatorski przeszczep.

Nie mogła jeść,

przełykać ani robić innych rzeczy, które potrafią małe dzieci.

Całe życie spędziła w szpitalu.

Posiadała jednak wspaniałą osobowość.

Miała w sobie coś zaraźliwego.

Hannah była magicznym dzieckiem.

Jak promyk słońca.

Daj tacie buziaka.

Rodzice byli w desperacji.

Nie raz o mały włos jej nie stracili.

Już prawie się poddali.

A potem znaleźli doktora Macchiariniego.

- Witam. - Dziękuję.

To, co było w nim naprawdę ujmujące…

Nie był typowym chirurgiem.

Sprawiał wrażenie, jakby naprawdę mu zależało.

Chcesz, żebyśmy to wzięli?

Wzbudzał zaufanie.

Wydawało się, że działa w naszym najlepszym interesie.

Postanowiliśmy zrobić materiał o Hannah,

a doktor Macchiarini miał stanowić jego istotną część.

Operacja odbywała się w Illinois, a Paolo planował spędzić tam miesiąc.

PEORIA W STANIE ILLINOIS

Musiałam odbyć tam kilka podróży, żeby nakręcić materiał.

Kiedy filmowaliśmy Paola,

zaczęliśmy żartować, że miał w sobie coś z George’a Clooneya,

bo uwielbiał motocykle.

Gdy siedział na motorze,

był bardzo przekonujący.

Wiele kobiet w biurze mdlało na jego widok.

Chcieliśmy nagrać Paola na motorze, więc go dla niego wypożyczyliśmy.

Koledzy kręcili, jak na nim jeździ.

Zostało jeszcze kilka godzin, więc zapytał, czy kogoś nie przewieźć.

Trochę się wahałam.

Spytałam, czy ktoś ma ochotę, ale nie było chętnych.

Gdy zakładał mi kask,

był bardzo delikatny.

Zapinał mi go i dopasowywał, bo nie mogłam sobie z nim poradzić.

Pamiętam, że w tym momencie poczułam to, co za pierwszym razem,

gdy spojrzeliśmy na siebie w restauracji.

Była w tym pewna zażyłość i kokieteria.

Wsiadłam z nim na motocykl.

Poprosił, żebym mocno się trzymała.

Na motorze trzeba się wtulić w kierowcę.

To był piękny dzień. Wiatr smagał nas po twarzy.

Trzymałam go.

Żartowałam później z przyjaciółmi,

że jeździłam na motorze z Clooneyem.

Zaczęliśmy chodzić na kolacje między zdjęciami albo pod koniec dnia.

Byłam oszołomiona, że ten mężczyzna,

ten superchirurg,

jest taki troskliwy i gotowy mnie wysłuchać,

że wykazywał takie zainteresowanie.

Niedługo po naszej przejażdżce wybraliśmy się razem na kolację.

Nocowaliśmy w hotelu w Illinois. Oddzielały nas od siebie dwa piętra.

Byliśmy w windzie sami.

A on miał wysiąść pierwszy.

Drzwi się otworzyły.

Życzył mi dobrej nocy, a potem powoli wycofał się z windy.

Przytrzymał drzwi ręką,

spojrzał na mnie, a ja na niego.

Drzwi zaczęły się zamykać, a on wychodzić.

Pożegnałam się z nim, gdy nagle rozepchnął drzwi rękami,

pochylił się i mnie pocałował.