The Andy Cohen Diaries

‫من اندی کوهن هستم، ‫و اینا داستان های واقعی از دفترچه خاطرات منه.

‫۲۳ فوریه ۲۰۲۰.

‫من توی قطار توی راه خونه از بوستونم،

‫جایی که سارا جسیکا و متیو رو ‫توی پلازا سوئیت دیدم.

‫ماه‌ ها پیش، جان هیکی، که کارگردان اوناست...

‫من رو به خونه‌شون دعوت کرد، ‫جایی که کل نمایشنامه رو با صدای بلند خوندیم،

‫توی حیاط پشتی خونه‌شون.

‫هیکی میدونه که من مثل لوسی ریکاردو یه خودنمام...

‫و به من ماموریت داده بود که ‫همه نقش‌ های اضافی رو بازی کنم.

‫سال‌ ها پیش، من از سارا جسیکا التماس میکردم...

‫که اجازه بده دیالوگ‌ های سریال ‫"سکس و شهر" رو باهاش تمرین کنم.

‫حتی برای نقش یه برنامه‌ ریز مهمونی توی سریال ‫"سکس و شهر" یه تست بازیگری دست و پا کردم،

‫و هیچ وقت نگاه‌ های وحشت زده ‫سارا جسیکا و هیکی رو فراموش نمیکنم،

‫وقتی سعی کردم صحنه‌ ای رو براشون بازی کنم.

‫من این نقش رو نگرفتم.

‫من نقش مرد بی‌ پیراهن کنار کری رو توی یه بار ‫همجنسگرایان توی فصل چهارم بازی کردم،

‫و فروشنده کفش بارنیز توی فصل ششم.

‫و هنوزم چیزهای فوق العاده ای ‫درباره کارم از هیچکس نمیشنوم.

‫فیلمنامه رو ورق زدم و متوجه شدم ‫که نقش های دیگه چقدر کوچیکن.

‫خیلی عصبانی شدم.

‫چطور میتونم برای بازی کردن نقش ‫یه پادو یا یه منشی برنده جایزه تونی بشم؟

‫بدتر از همه، به سختی میتونستم بخونم، ‫چون توی نور شمع بودیم.

‫و من به عینک مطالعه نیاز دارم، ‫ولی اعتراف نمیکنم.

‫اس.جی. یه ترفند ذهنی جدی زد ‫و من رو وادار کرد عینک اون رو قرض بگیرم.

‫و وقتی شروع کردیم، ‫من هر نقشی رو که بازی کردم، گند زدم.

‫بهترین من، پسر سرویس اتاق بود که من اون رو ‫به عنوان یه پورتوریکویی پر زرق و برق بازی کردم.

‫حتی اگه همه فکر میکنن ‫من بازیگر وحشتناکی ام،

‫میدونم که انتخاب هایی کردم.

‫دیروز درباره بوستون خیلی چیزها میدونستم،

‫وقتی که همه پاتوق های قدیمی ‫بی یو رو به هیکی نشون دادم.

‫چند سال بعد از فارغ التحصیلی با هم آشنا شدیم، ‫پس منصفانه‌ست که بگیم سابقه داریم.

‫این یه نکته حرفه ایه، وقتی یه مرد همجنسگرا ‫بهتون میگه که سابقه دارن، این یعنی با هم خوابیدن.

‫من و هیکی در واقع یه جورایی ‫با یه دیدار بامزه آشنا شدیم،

‫به ابتدایی‌ ترین شکل ممکن دهه ۹۰، ‫توی یه چت‌ روم همجنسگرایان.