Let Me Be Your Knight (너의 밤이 되어줄게)

Saya tidak menyedihkan! Saya bukan orang yang gagal!

En. Yoon.

Tolonglah!

En. Yoon.

Jangan panggil saya orang yang gagal!

Pergi!

Bangun!

En. Yoon. Bangunlah!

Jangan panggil saya orang yang gagal.

Tolonglah.

Pergi sajalah.

Jangan

panggil saya orang yang gagal.

Betul.

Awak tak gagal.

Tak apa.

Tak apa, Tae-in.

Tak apa.

Tak apa, Tae-in.

Tak apa.

Awak siapa?

En. Yoon.

Apa?

Kenapa awak di sini?

Ini bilik saya.

Apa ini?

Apa awak buat di sini?

Syukurlah, awak nampak baik-baik saja.

Apa ini?

Apa maksud awak?

Ini. Tiada apa-apa yang serius.

Awak cakap itu tak serius?

En. Yoon. Biar saya jelaskan.

Apa yang awak nak daripada saya?

- Apa awak cakap? - Awak ingat awak boleh tipu saya?

Saya dah jumpa ramai orang macam awak.

Awak pura-pura dekati saya kononnya nak buat baik dan buat saya jadi cuai.

Tapi akhirnya, awak akan guna kelemahan saya untuk khianati saya.

Jadi, jangan buang masa dan beritahu saya

apa yang awak nak daripada saya.

Tunggu. Biar saya cuba fahamkan.

Awak fikir saya akan gunakan ini untuk ugut awak.

Awak fikir saya akan buat begitu?

Kalau bukan, apa?

Awak menangis dan dalam kesakitan.

Sebab itu saya nak biar saja awak buat apa awak buat.

Aduhai. Tak sangka betul.

Sekarang saya nak buat macam apa yang awak tuduh saya tadi.

Berapa banyak duit yang awak perlukan?

Apa?

En. Yoon.

Tak ada adab betul.

Awak patut minta maaf dulu sebaik saja awak tahu apa yang berlaku.

"Maafkan saya. Saya tak sengaja."

"Sakitkah?" Awak boleh saja cakap begitu.

Kenapa awak buat begini?

- Kenapa awak… - Sebab saya tahu awak dalam kesakitan.

Sebab saya tahu awak tak sengaja melakukannya.

Jangan risau.

Saya tak sejahat itu untuk gunakan penderitaan awak dan mengugut awak.

Kalau awak rasa bersalah atas apa yang berlaku,

awak boleh tunaikan permintaan saya.

Apa-apa saja.

Saya akan tebus kesalahan saya.

Tak kira apa pun.

Selamat pagi, Woo-yeon.

Sedapnya bau kopi.

- Awak nak kopi? - Boleh juga.

Aduhai.

- Ini dia. - Terima kasih.

Awak tidur di dalam khemah lagi semalam?

Tak. Dalam bilik En. Yoon.

Bilik Tae-in?

Tak. Di depan bilik En. Yoon.

Begitu rupanya.

Saya tak dapat tidur lena, jadi, saya rasa tak tentu arah.

Begitu rupanya.

Apa? Awak tercedera? Leher awak…

Leher saya?

Leher saya rasa kejang semalam, jadi, saya mengurutnya dengan kasar.

Ia membengkak.

Terima kasih untuk kopi ini.

Jangan jadi bahan bualan orang dengan benda yang menjelikkan.

Kalau kamu tak mampu jadi sempurna, berputus asa sajalah, faham?

Bodoh betul.

In Yoon-ju. Sekarang awak risaukan tentang dia?

Kawal diri awak.

Sama macam sebelum ini, saya takkan beri dia masa untuk berfikir

dan menghabiskan tenaganya.

En. Woo.

Awak nak ke mana?

Ke gim.

Oh, begitu. Baguslah.

Boleh awak tolong saya?

Kenapa pula?

Bukan untuk saya. Ini untuk En. Yoon.

Aduhai. Hebatnya!

[ Pastikan tubuh badan dan minda anda gembira. ]

En. Woo. Hebatnya. Awak macam atlet profesional.

Judo adalah sukan yang hebat untuk melatih minda dan tubuh badan.

Kita akan santai-santai saja hari ini dan awak akan belajar teknik lontaran bahu.

Teknik lontaran bahu? Biar betul?

Saya tak nak! Tidak akan!

[ Pastikan tubuh badan dan minda anda gembira. ]

Hei, dengar sini. Kenapa saya mesti belajar sekarang?

[ Pastikan tubuh badan dan minda anda gembira. ]

Ia sukan untuk melatih minda dan tubuh awak.

Ini yang terbaik buat awak.

Mari kita mulakan, tuan guru.

Jangan sentuh saya.

Jangan keraskan badan. Awak akan tercedera.

Tae-in. Agak susah, bukan?

Ini sukan yang bodoh.

Taklah. Judo adalah sukan kelas tinggi.

Dengar sini. Dalam judo, awak tak perlu menyerang pihak lawan secara langsung.

Awak campak saja dia, terbalikkan dia, tekan dan putarkannya.

Itulah seni sukan ini.

Tak sangka betul.

Saya tak pernah tengok awak cakap sebanyak ini.

Dah berapa lama awak belajar judo?

Sudah tiga tahun.

Ketika fikiran saya bercelaru,

senaman ialah penawar yang mujarab.

Tapi kenapa judo?

Ada kendo, hapkido dan tae kwan do.

Kenapa judo dalam banyak-banyak?

Awak pernah dengar ungkapan ini, "Yesiyejong yuneungjegang?"

Itu adalah teras kepercayaan judo.

"Ia bermula dan berakhir dengan hormat."

"Yang lemah dengan mudah mengalahkan yang kuat."

Saya suka itu.

Saya mahukan sesuatu yang lebih daripada sekadar kekuatan fizikal.

"Sesuatu yang lebih daripada sekadar kekuatan fizikal?"

Kamu dah selesai? Kamu tak haus?

Lihatlah kamu berdua berpeluh-peluh.

Saya terfikir untuk masuk kelas judo yang sebenar lain kali.

Hebat sekali.

Daripada cara awak menendang tadi, awak tak perlu masuk kelas pun.

Itu lain.

Boleh awak ajar saya lain kali? Tolonglah.

Okey? Janji dengan saya.

- Saya nak ke tandas. - Baiklah.

Benar. Orang akan bersinar-sinar apabila mereka buat benda yang disukai.

Patutkah saya mencubanya?

Beginikah caranya?

- Apa ini? Jangan sentuh saya. - Saya rasa dia mulakan macam ini.

Sudahlah, saya tak suka. Cukup. Sudahlah.

Biar saya cuba sekali lagi. Ya?

[ Ga-on, ini Sang-hoon. No Sang-hoon. Awak ingat saya? ]

[ Saya rindu awak. Saya nak tahu khabar berita awak. ]

Baiklah. Macam inilah.

Satu.

Kenapa tak boleh? Tiga!

Sudahlah!

Saya dah suruh awak berhenti, bukan?

Saya akan kalahkan awak lain kali.

Mari pergi.

Tak boleh berhenti fikir pula.

Awak datang nak beli skarf?

Ya. Apa yang popular kebelakangan ini?

Awak nak berikannya sebagai hadiah?

Untuk teman wanita awak?

Tidak sama sekali.

Kenapa dia teman wanita saya pula?

Ia hadiah untuk pekerja sebab ada perkara istimewa.

Begitu rupanya.

Sekarang ini,

ini yang paling popular.

Ia elegan, berkelas dan feminin.

Dia tak feminin langsung.

Kalau begitu, boleh awak beritahu saya umur dan gaya dia?

Dia berusia lewat 20-an.

Gayanya…

Ia agak mengelirukan.

Tapi dia cukup cantik.

Secara objektifnya.

Begitu rupanya.

Macam mana dengan yang ini?

Ia kasual dan anggun.

Saya rasa yang ini sesuai dengan dia.

Saya akan beli yang ini.

Bagus.

Apa ini?

Bukalah.

- Ini hadiah. - Aduhai.

Awak dah salah faham. Leher saya…

Saya cuma fikir ia perlukan sesuatu.

Apa?

Saya fikir awak boleh pakai sesuatu di leher awak.

Tapi rantai leher agak keterlaluan.

Saya fikir skarf tentu lebih sesuai. Jadi, saya beli sehelai.

Apa pendapat awak?

Betul.

Saya perlu pakai sesuatu di leher saya.

Aduhai. Cantiknya.

Saya sukakannya.

Tapi, bukankah ini sangat mahal?

Sebenarnya, skarf ini sangat

murah.

Jadi, kenapa awak beli sehelai saja?