Train (Teurein / 트레인)

Sub bY VIU

Resynced == ANANG KASWANDI ==

(Drama ini hanyalah fiksyen. Dan, nama, tempat, organisasi,)

(kejadian, entiti dan pekerjaan tiada kaitan dengan hidup sebenar.)

Kami di sini di Stesen Mukyeong, di mana sebuah rangka ditemui.

Setakat ini, mereka sudah temui empat...

Tapi, semasa menahan suspek,

pihak polis menemui mayat mangsa kelima.

Pembunuh itu mencekik mangsa sehingga mati,

kemudian pukul kepala mereka.

Bukan hanya beberapa kali,

tapi cukup untuk sebabkan keretakan di kawasan yang besar.

Ada sebuah kes dengan MO yang serupa.

Pembunuhan di Kawasan Kediaman Mukyeong.

Mungkinkah pembunuhnya adalah orang yang sama?

Semua barang kemas ibu saya telah hilang 12 tahun lepas.

Mangsa Kes Stesen Mukyeong sedang memakainya.

Mereka berlima.

Saya yang lakukannya. Saya yang bunuh mereka.

Dia menaiki kereta api itu, bukan?

Dia tinggalkan mayat itu di sana, bukan?

Awak pernah dengar tentang kereta api hantu?

"Sebuah kereta misteri telah muncul..."

"di trek kosong dalam gelap secara tiba-tiba."

Seo Kyung.

Tarikh yang sama, bandar yang sama.

Tapi, semuanya sedikit berbeza daripada sebelum ini.

Orang yang masih hidup sudah mati. Orang yang sudah mati masih hidup.

Dan, di dunia ini,

ada diri saya yang lain.

Nama saya Seo Do Won.

Mari mulakan semula dari situ.

Tidak. Ini bukan permulaan kita.

Kes Pembunuhan di Kawasan Kediaman Mukyeong...

yang berlaku 12 tahun lepas.

Awak anak lelaki pembunuh dan saya anak perempuan mangsa.

Itu permulaan kita.

Helo?

Ya, ayah saya seorang jurutera penyenggaraan.

Dia tinggalkan telefonnya?

Ya.

Saya akan pergi ambil. Apa alamat awak?

Ya.

Baiklah.

Saya minta maaf.

Terima kasih.

Jalan bercabang menyembunyikan dua dunia.

Hari itu,

dua pilihan berbeza...

telah mengubah takdir kami.

Saya jurutera penyenggaraan tadi.

Nampaknya...

saya tinggalkan telefon di sini.

(Kyeongmu-Dong 528-2, Songin-gu, Bandar Mukyeong)

528-2.

528-2.

Tuan.

Kenapa awak sedang baring?

Tuan.

Tuan.

Awak tidak boleh tidur di sini.

Oh Tuhan. Inilah...

Tidak guna.

Ayah?

Hei.

- Do Won. - Ayah.

Do Won!

Saya sudah tidak boleh maafkan dia kerana awak lagi.

Setiap hari dia timbulkan masalah.

Saya minta maaf. Saya memang minta maaf.

- Berikan. Biar saya bersihkan. - Oh Tuhan, lupakan.

Pergi cari ayah awak.

Dia sudah mabuk teruk.

Siapa tahu jika dia akan timbulkan masalah lagi?

- Saya minta maaf. - Pergi!

Ayah!

Ayah.

Ayah.

Ayah!

Ayah!

- Awak rasa dia sudah mati? - Dia cedera parah.

Maafkan saya.

Apa yang berlaku?

Ayah.

Ayah.

Ayah!

Ayah.

Boleh seseorang telefon 911?

Tolong cepat.

Ayah.

Ayah. Tolong bertahan.

Saya akan balas 10 kali ganda apabila lulus ujian itu...

Tidak, seratus kali ganda atas apa yang awak lakukan untuk saya.

Seo Kyung.

Siapa awak sebenarnya?

Do Won.

Benarkah awak yang lakukannya, ayah?

Saya sudah tua, bukan?

Bukankah awak terlibat dalam kemalangan?

Apa?

"Kemalangan"? Kemalangan apa?

Oh Tuhan, ini bukan apa-apa. Saya cuma cedera semasa bekerja.

Saya berada di penjara selama 10 tahun.

Saya hanya mampu dapatkan kerja manual.

Tapi, saya harus bersyukur kerana saya sihat.

Saya nampak berita awak di TV dan di surat khabar.

Jadi, saya tahu yang itu tidak benar.

Tapi, saya masih risau. Jadi, saya datang ke sini.

Apa yang mereka cakap itu tidak betul, bukan?

Baiklah. Betul.

Saya boleh nampak awak dalam keadaan baik. Itu yang saya mahu.

Tiada sebab untuk saya datang ke sini.

Saya minta maaf kerana masuk ke sini begini.

Awak sudah tidak perlu jumpa saya.

Apa yang berlaku 12 tahun lepas?

Apa yang berlaku?

Saya sudah dapat balasan. Apa lagi yang awak mahu?

Saya tahu awak bukan dalangnya.

Saya tahu awak tidak lakukannya.

Saya tidak tahu.

Awak tahu...

Awak tahu selama ini...

Beritahu saya.

Beritahu saya apa yang berlaku.

Kenapa awak dituduh lakukannya?

Bagaimana awak boleh jadi dalangnya?

- Ayah. - Saya tidak ingat.

Saya tidak ingat apa-apa.

Kadangkala, saya rasa teraniaya.

Selain itu, saya juga tertanya-tanya jika memang...

telah mabuk dan bunuh seseorang seperti yang orang cakap.

Dan...

setiap hari,

saya kasihan terhadap awak.

Kerana saya ayah awak.

Anggap sahaja awak tiada seorang ayah.

Anggap sahaja saya tidak wujud atau saya sekadar orang asing.

Saya memang hidup di dunia seperti itu.

Saya bencikan awak kerana mati.

Saya beritahu awak yang awak tidak layak mati...

dan awak takkan boleh berehat dengan tenang.

Saya hidup dengan membenci awak.

Jadi, saya...

Mari bercakap semula...

pada waktu pagi.

(Pembunuhan di Kawasan Kediaman Mukyeong)

("Suspek Pembunuhan di Kawasan Kediaman Mukyeong, Seo, Ditangkap")

Ayah.

Ayah!

Ayah.

Hei,

berapa kali saya perlu beritahu awak?

Saya cakap seorang lelaki perlu pastikan kasut mereka bersih...

jika mereka tidak mahu lalui jalan yang bergelora.

Oh Tuhan, disebabkan awak,

saya hanya akan lalui jalan yang lancar.

Apa? Budak nakal.

- Saya akan ke sekolah. - Baiklah.

Jadi, Seo Jae Chul tiada dalam senarai, bukan?

Okey.

Ini Seo Do Won dari Pasukan Jenayah Berat Tiga.

Awak di tempat kerja?

Cik Oh?

Saya mahu bercakap dengan awak.

Boleh awak datang ke pejabat saya?

Walaupun jika awak tangkap dalangnya...

Walaupun jika awak bunuh dalangnya,

Seo Kyung takkan kembali semula.

Masuk.

Saya telefon awak beberapa kali selepas saya dengar awak dibebaskan.

Tapi, awak tidak jawab.

Telefon bimbit saya hilang.

Saya sudah beli baru semalam.

Saya yakin awak telah hadapi kesulitan kerana saya.

- Saya minta maaf. - Saya tunggu...

untuk awak telefon saya.

Semasa awak sedang sibuk dikejar sebagai dalangnya,

Saya harap awak mungkin akan minta bantuan saya.

Saya menunggu,

berharap yang awak mungkin...

minta bantuan saya...

seperti apa yang awak pernah lakukan dahulu.

Saya rasa lega kerana semuanya sudah berakhir dengan baik.

Tidak, ini baru permulaannya.

Jadi sekarang, saya perlukan bantuan awak...

lebih daripada sebelum ini.

Kes pembunuhan yang berlaku 12 tahun lepas.

Kes Pembunuhan di Kawasan Kediaman Mukyeong.

Kita sudah kembali kepada kes itu semula?

Awak akan kata ayah awak diperangkap...

dan yang dalangnya adalah orang lain?

Nampaknya...

diri saya yang lain juga curiga dengan perkara yang sama.

Awak masih ingat barang kemas yang hilang dari tempat kejadian?

Dalangnya orang yang telah mengambilnya malam itu.

Saya melihatnya dengan mata sendiri.

Saya tidak salahkan awak atas apa-apa.

Jika saya berada di tempat awak,

saya juga akan anggap yang ayah saya pembunuhnya.

Semua bukti menuding kepada dia.