Dinner Mate (Would You Like To Have Dinner Together / Jeonyeok Kati Deusilraeyo / 저녁 같이 드실래요)

Sub bY iQIYI

Resynced == ANANG KASWANDI ==

Saya nak telefon awak sebaik saja saya sampai rumah.

[Do-hee, jangan buat apa-apa. Awak tunggu saja...]

Jangan. Keluar dari sana sekarang.

Jae-hyuk?

Kenapa awak...

Do-hee.

Do-hee.

Selamatkan saya, Do-hee.

Selamatkan saya.

Do-hee.

Saya rasa saya akan mati.

Kenapa dengan awak ini?

Awak yang buat semua ini?

- Macam mana awak boleh masuk? - Do-hee.

Awak simpan gambar kita di sini.

Jadi saya datang

untuk ambil gambar itu.

Saya nak balik lepas ambil, tapi gambar itu dah tiada di sini.

Saya rasa nak gila sekarang. Tolonglah saya, Do-hee.

Awak dah hilang akal sekarang.

Sedarlah.

Sedarlah, Jae-hyuk!

Gambar itu tiada di sini. Kenapa tiada di sini?

Kenapa awak tak letak gambar kita? Kenapa?

Do-hee!

Jangan buat apa-apa.

Jangan buat bunyi.

Do-hee.

Awak tak apa-apa?

Maafkan saya. Tentu awak terkejut.

Saya okey. Saya minta maaf sangat.

- Ada orang pecah masuk? - Taklah.

Mak saya yang datang rumah tadi.

Mak awak?

Awak betul-betul okey?

Ya, saya okey.

Awak pasti awak tak apa-apa?

Ya.

Pergilah masuk.

Selamat tinggal.

Apa awak buat di sini?

Jelaskan.

Macam mana awak boleh masuk ke sini?

Saya tunggu awak.

Kata laluannya tak berubah.

Ini satu jenayah!

Sanggup awak buat begini?

Awak guna kod laluan lama.

Jadi saya rasa macam kita bersama semula.

Rasa...

Rasa macam masa sebelum ini semasa saya tunggu awak

dan awak tunggu saya.

Tapi dalam rumah ini,

saya tak jumpa apa-apa yang menunjukkan cinta kita.

Awak dah gilakah?

Sampai hati awak buat saya begini?

Sampai hati awak buat saya begini?

Rasa macam hubungan kita betul-betul tamat.

Jae-hyuk.

Pergi.

Balik semula ke Amerika

secepat mungkin.

Duduk di sini diam-diam macam tiada apa yang berlaku

dan kembali ke sana.

Saya tak boleh beritahu sesiapa

tentang tindakan awak malam ini

demi diri saya, bukan awak.

Kalau awak buat begini lagi,

saya akan

bunuh awak.

Awak tak apa-apa?

Maafkan saya. Tentu awak terkejut.

Do-hee, apa kamu buat di sini pada waktu begini?

Saja.

Kamu ingat mak akan percaya? Kamu selalunya balik bersebab.

Kenapa ini? Ada apa-apa berlakukah?

Biar saya tidur di sini malam ini.

Kamu bergaduh dengan Jae-hyuk?

Mak sanggup masak untuk dia supaya dia

layan kamu dengan baik.

Mak.

Tolong jangan masuk campur.

Kami dah putus. Hubungan kami dah berakhir!

Do-hee.

Saya tak tahu nak buat apa.

Hubungan kami dah tamat.

Tapi keadaan jadi semakin teruk sekarang.

Ia buat saya nampak menyedihkan.

Jae-hyuk pula sangat menakutkan.

Saya takut dia akan tahu.

Jae-hyuk layan kamu dengan teruk?

Apa yang tak kena?

Mak.

Apa salah saya?

Oh, Tuhan. Apa yang berlaku?

[Saya di rumah mak saya, jadi saya tak boleh telefon awak.]

Balik ke rumah.

Saya tak peduli kalau awak sedang memancing

atau berada di rumah perempuan itu.

Balik dan makan sarapan di rumah esok.

Do-hee ada di sini.

Aduhai. Bila kali terakhir kamu makan dengan mak dan ayah?

Tahun lepas semasa hari jadi ayah.

Saya sangat sibuk, jadi saya berjaga sepanjang malam.

Tapi mak kata saya kena makan sarapan dengan ayah.

Ini sarapan terakhir yang kita akan makan sebagai satu keluarga.

Sebab sayakah?

Tak. Itu keputusan mak.

Aduhai, Do-hee ada di sini. Kenapa awak ungkit hal ini sekarang?

Ayah, saya sayang ayah.

Ayah seorang ayah yang baik.

Tapi ayah kejam terhadap mak.

Saya akan sokong apa saja pilihan mak.

Do-hee.

Mak dah ayah perlu selesaikan masalah ini sendiri.

Saya kena pergi dulu sebab kena singgah rumah dulu.

Sebenarnya, dia curang dengan saya.

- Putuskan saja hubungan. - Dia janji dia takkan buat lagi.

Hei, macam mana awak boleh percayakan penipu?

Dia boleh tahan buang air besar, tapi takkan boleh berhenti menipu.

Manusia tak pernah berubah.

Oh, Tuhan. Perbandingan awak sangat tepat.

Nak saya cakap dalam bahasa Inggeris? Katakan tidak kepada penipu.

Tapi kami bercinta selama tiga tahun sejak sekolah menengah lagi.

Itulah maksud saya. Okey?

Awak dah berusia 18 tahun. Kenapa awak masih terlalu naif?

Jangan terima dia semula walaupun dia menangis dan merayu.

- Keadaan akan lebih teruk nanti. - Ya.

Okey. Baiklah. Saya takkan terima dia semula.

- Saya takkan terima dia semula. - Hati-hati, okey?

- Okey. - Beri saya satu lagi.

[Saya ingatkan kesakitan saya tak begitu istimewa]

[Sebab itulah saya terlalu malu untuk jumpa dia.]

[Tapi melihat dia buat saya gembira semula.]

Awak sampai tepat pada masanya.

Saya gembira dapat jumpa awak.

Walaupun kita hanya berjauhan selama 12 jam.

Awak dah sarapan?

Sarapan yang sangat tak menyelesakan sebab saya tidur rumah mak saya.

Apa kata kita minum kopi?

Boleh. Ada kafe di sini.

Okey.

Tapi

awak cakap bersahaja dengan saya?

Okey tak?

Ini...

Awak nak cakap bersahaja dengan saya?

Awak cubalah juga. Ya, buatlah.

Tak bolehkah awak bersederhana dulu?

Aduhai.

Macam mana nak bersederhana dalam percakapan formal

dan bersahaja? Cuba beritahu saya.

Sejujurnya, saya rasa agak kekok sekarang.

Tengok muka awak saja saya dah tahu.

Awak mesti pandai berbohong di depan pesakit awak.

Aduhai, menarik betul pagi ini.

Awak ketawa dengan kuat sebab ia sangat kelakar, bukan?

Ya, sangat kelakar.

Aduhai.

Saya selalu suruh pesakit saya bertahan

dengan semangat yang kuat.

Tapi untuk cuba bercakap secara bersahaja pun saya rasa susah.

Saya perlu muhasabah diri.

Sebab itulah pengalaman sangat penting.

Aduhai.

Saya masih patut cuba yang terbaik, bukan?

Semoga berjaya.

Mari, Do-hee. Ayuh.

- Apa? - Kenapa tak jawab panggilan saya?

Semalam, mak cik...

Kenapa dengan suara awak?

Jae-hyuk.

Helo? Jae-hyuk?

Apa yang berlaku?

Okey.

Untuk apa? Itu peralatan hari ini?

Untuk saya?

Kenapa?

Apa itu?

- Skrip awak. - Baiklah.

Penerbit Park beri kopi kepada awak?

Teman lelaki saya belikannya pagi tadi.

Okey, mari mulakan.