Amazonia (Schiave bianche - Violenza in Amazzonia)

Deze film is een reconstructie van een waargebeurd verhaal.

De getoonde plaatsen en evenementen zijn hetzelfde

waar tien jaar geleden Catherine Miles Armstrong

haar angstaanjagende avontuur beleefde.

Tegenwoordig woont Catherine in London.

Uiteindelijk vertelde ze haar zorgvuldig bewaarde geheim aan een Britse journalist,

en gaf hem toestemming om deze film te maken.

Mevrouw Armstrong, hoe zit het met Umukai?

Wat is hij nu voor u? Bent u hem vergeten?

Is hij alleen nog een vage herinnering voor u? Nee.

U zei dat er een tijd was dat u verliefd op hem was...

was dat omdat hij u gered heeft? Het was meer dan dat.

Waarom is hij weggegaan en heeft hij u verlaten?

Deze wereld is anders. U zegt dus dat hij een Indiër was en dit de wereld is van de blanke man?

Omdat deze wereld gevaarlijker dan die van hem was.

Ik denk dat hij wel gelijk heeft.

En nu over uw proces?

Het was verschrikkelijk. Ik voelde me verlaten in de rechtzaal.

Blanke Slavin Geweld in het Amazonegebied

De rechtbank is nu in sessie, Opstaan.

Gaat u zitten, alsjeblieft.

Klerk, lees de beschuldigingen tegen de beklaagde.

De Staat Amazonas tegen Catherine Miles,

beschuldigd van de met voorbedachte rade op de moorden op Jose en Mary De Vega

onder artikelen 25 en 91 van het wetboek van strafrecht.

Hoe luid het vonnis. Niet schuldig.

Mijn Cliënt verkeerde in noodlottige omstandigheden, Edelachtbare.

Goed. Catherine Miles, vertel ons aljeblieft hoe u hier bent gekomen.

U was een student in London, toch? Ja, Edelachtbare.

Ik had net vrij van school en wilde terug naar mijn familie

in het Amazonegebied om daar de zomervakantie door te brengen.

Mijn vader en moeder beheerden daar een aantal rubber plantages

vlabij de Fuentes rivier, waar ik geboren ben.

Toen ik de leeftijd had om naar school te gaan

werd ik eerst naar de Staten gestuurd en daarna naar London.

Maar iedere zomer wilde ik terug om hun te bezoeken

en om al die prachtige plekken weer te zien die ik nog kon als kind.

Ik heb het altijd gezien als een immens groen paradijs,

waar ik kon rennen en vrij zijn dan op welke plek dan maar ook.

Was u zich toen ervan bewust dat de jungle

vol stammen zit met Kannibalen en Koppensnellers?

Ja, maar die vormde toen geen gevaar voor mij.

Vertelt u verder.

En toen... was er een feest

voor mijn verjaardag, toen ik arriveerde.

Ik was die dag 18 geworden.

We hadden een hele leuke tijd en ik ben nog nooit zou blij geweest.

Gefeliciteed, lieverd.

je moet me en je oom excuseren, Catherine.

Wij zijn de arme familie en konden ons geen geschenk veroorloven.

Dat moet u niet zeggen. Oh, maar het is toch zo.

Maar we hebben één ding, je nu bij ons bent

en in onze hart. Oh, dank u wel.

En julie in de mijne.

En met al deze prachtige liefde kunnen we dit leukste meisje

van de Amazone de hand kussen

Welkom terug, Catherine. Dank u wel.

Vervolgens hadden mijn oom en tante iets geplant voor de volgende dag.

Op mijn vaders boot. We gingen picknicken.

Het leek een perfecte dag te worden

en ik was nieuwschierig naar de boot die mijn vader nodig had.

Het is een mooie dag voor een picknick!

Julie moeten de andere boot nemen, ik volg julie met de deze

ik moet nog iets checken. Zoals je wilt.

Denk je dat er genoeg benzine in zit? Dat heb ik al laten checken.

Hoelang duurt het voor er hulp komt? Die helicopter gaat met julie mee.

Wat doet die helicopter hier, papa?

Dat is de nieuwe onze postdienst, die is gestart nadat jij was geland.

Als hun op het water landen dan pikken wij het op.

Kan hij niet dichterbij komen? Nee dat mag niet van de overheid hier.

Hallo, meneer Miles. We hebben een hoop post voor u vandaag.

Ze vervoeren onze post en patrouilleren tegelijkertijd.

Is Catherine back? She must be a real lady now!

U heeft een groot pakket uit Duitsland, we brengen het over een paar dagen.

Breng het op de terugweg! Ze kunnen u niet horen, papa?

We hoorde dat u vakantie viert met uw famile, meneer Miles?

Uw mooie dochter is overgekomen vanuit Engeland, toch?

De volgende keer moet u uw dochter meenemen want zij is echt een prachtige jong vrouw nu.

En we hebben niet vaak de kans om mooie blondjes te zien hier.

Nou, tot ziens. Wij gaan weer terug naar de basis.

Ik zie u over twee dagen weer.

Het is echt een mooi cadeau, papa.

Ik vind het een beetje triest, maar je weet wat je moeder mooi vind.

Je hebt niet veel keuze in Ciudad Rodaz

en ik vind het mooi. Ja, het is echt prachtig.

ja zoals dat verondersteld wordt... het doet mij aan de dood denken.

Het leven is alleen waar we ons zorgen om moeten maken.

dat is leuk om te vertellen.

Dat is een les die ze heeft om te leren.

Ze moet ook om haar ziel denken. Luister naar mij mijn kleine meisje.

Wat je ook doet, geniet ervan.

Goede of slechte tijden... geef het leven nooit op, wat de prijs ook is.

Leef, Cathy. Dat is het enige wat telt. Wat er ook op je af komt.

Sinds mijn zus en haar man voor ons zijn komen werken

hebben zij altijd een knecht bij hun.

Ik zei nog stuur ze naar thuis, maar ze namen ze toch mee voor de picknick.

Waarom heb jij het niet gedaan dan, jij was bij ze in het dok.

Hoe dan ook, wat maakt het uit, ze worden er blij van.

Hun kunnen de plek niet beter dan mij. Maar hij is altijd daar geweest.

Ja, maar toen beheerde hij het alleen.

En ik denk dat hij niet veel verstand van zaken heeft.

Toen iedereen op gaf zag hij toekomst in de doodskisten.

En nu werkt hij voor ons. Ik weet zeker dat hij weet hoe

hij een plantage moet beheren. Geloof me.

Hij kan dat makkelijk zonder ons. nee, er is geen twijfel over mogelijk.

Oh, ja? en waar gaan we dan niet weg?

Ik weet zeker dat jouw zus en haar man dat leuk zullen vinden.

Daarom werken we zij hard.

Er zijn daar mensen in de jungle. Hoe kan je dat nu zeggen.

Dat zou mijn zus leuk vinden.

De baas zijn van 6000 hectare land?

Ze weten niet eens hoeveel mijl water hier is.

Ik zal het ze later vragen, kijken wat ze zeggen.

Ging u ver de rivier over die dag? Ja, dat gingen we.

Er is daar een groot deel van de jungle dat nog steeds nooit ontdekt is.

Hoe kan je praten om deze plek te verlaten.

Het is immoreel hier.

Ik denk dat ik de grote stad wel heel lang zou kunnen verlaten.

Oh, ik dacht dat jij een mode ontwerpster of musicus wilde worden?

Trouwens, heb jij je fluit bij je? Haar fluit? oh, nee!

Mischien wil ik hier bij julie blijven.

Ik wil niet terug naar Engeland en en julie achterlaten als twee stukken ijs.

Met ijs bedoel je zeker mijn zus en haar man.

Oh, ik heb een idee. Waarom gaan we samen niet naar Londen met Cathy.

Geweldig, dat is fantastisch.

Hé, luister naar mij, julie twee.

Hé, ik heb goed nieuws. Pap en mam gaan met mij mee naar London in september

we gaan allemaal samen wonen. en nu hebben we genoeg tijd

om samen door te brengen en ik heb mijn eigen kamer.

Heeft u ooit geweld gepleegd voor deze dubbele moord

tegen de indianen van uw plantage? Ik maak bezaar, Edelachtbare!

De vraag is tendinitis en om mijn cliënt te hervatten.

Bezwaar. Het bezwaar blijft staan.

Hé, dat wil ik horen.

Zet hem wat zachter, wil je. Oké.

Wil je een spiegel hebben. Dank je.

Je ziet er prachtig uit, lieverd.

Ik denk dat ik hier ga stoppen, deze plek ziet er goed uit.

Mama! Ethel!

Ren, Catherine, ren!

Waarom probeerde je niet te ontsnappen toen je alleen aan je arm gewond was?

Dat kon ik niet. Ik was verlamd door de pijlen van de Curare-indianen.

Het gif dood je niet meteen namelijk.

En ik kon alle vreselijke dingen horen en zien wat de Curare deden.

Maar ik kon zelfs geen vinger bewegen en kon nauwelijks ademen.

Waarom probeerde je niet te ontsnappen toen het effect van het Carare gif verdwenen was?

Het was niet alleen het gif dat mij verlamde, Edelachtbare.

Ik was ook in een shocktoestand.

Hij herinnerde zich dat ik zag hoe ze het hoofd van mijn vader en moeder afsneden.

Ik was gespannen zonder wil.

En dat bleef ik een lange tijd.

Ik gedroeg me als een machine. Ik overleefde door instincten

Ik had niet het gevoel dat ik het grootste deel van de tijd in leven was.

Mevrouw Miles, kunt u het Hof vertellen wat er is gebeurd toen u aangevallen werd door de Tamuri-stam?

Ja. Het duurde niet lang voor we werden aangevallen door de Tamuri.

Dat betekent geesten met wit geverfde gezichten en gebruiken het geluid van de bomen.

Het zijn Cannibalen, en vijanden van de Guaimira.

Nog steeds niets? Nee, we hebben nog steeds geen teken van leven gevonde.

Het is al een week geleden, er moet toch ergens een spoor zijn.

Ze moeten de woonboot hebben meegenomen.

Ik zag het niet liggen toen ik ze dat pakketje op woensdag bracht.

Helicopter aan de basis. We hebben de woonboot gevonden. Het zit vast aan de rand van de rivier.

Het ziet er verlaten uit.

We zien twee lichamen op het dek. Er is geen teken van leven.

Wat is je positie. 20 mijl ten Westen van de watervallen op de Orinoco-rivier.

Ga naar beneden en controlleer het, over.

Helicopter aan de basis. Ik zie twee lichamen, het is verschrikkelijk.

Ze zijn afgeslacht. Stuur de Politie en de Lijkschouwer.

Ok, kom op. God, wat een stank.

Roep het hoofdkwartier op.

Doe het snel, julie kunnen zelf in gevaar zijn.

Kom hier, Dokter.

Dit zijn het Miles echtpaar, toch?

Kom met die brancard.

Ik vraag mij af waar hun dochter is Die zal vroeg of laat wel komen opduiken.

Als ze haar nog niet hebben opgegeten. Hou dat vast.

Wist je hoeveel dagen je in de jungle liep? Nee, Edelachtbare.

De tijd leek voor mij stil te staan... mijn voeten zullen door geen van hun bloeden.

Op een ochtend bereikten we het Guaimira dorp die bestond uit één grote ronde hut die ze samen gebruikten.

Ze noemden het de Shapun.

Was je een Umukai's prooi toen je zijn dorp bereikte.

Nee, het was Rumuani, de chef, die besloot wie wat kreeg

volgens de geschenken die ze hem aanboden.

Umukai was jong en arm, maar hij was de sterkste en beste jager van de stam.

Zelfs Rumuani respecteerde hem.

Ik denk dat hij daarom het leven van mijn vader liet houden.

De Rumuani zagen mij als een vreemd dier, met mijn haar zo geel als maïs

en mijn huid zo wit als die van een pasgeboren tapir.

Ik rook ook anders dan hun vrouwen, dus ik werd gewassen en besmeurd met walgelijke dingen die hun gebruikten.

Ik schaamde me toen ze mijn naakte lichaam overal aanraakten,

maar ik deed het of ik in trance was.

Hebben ze je pijn gedaan die dag?

Nee, niet meteen. Niet fysiek.

Ze namen me naakt als een dier mee naar het centrum van de Shapun

Waar het Opperhoofd en de hele stam samen waren.

Fameteri, de rijkste man van het dorp, en niemand anders kon aan het Opperhoofd alles aanbieden.

Ik begon me te realiseren in welke val ik terechtkwam.

Ik herriner me dat ik geruild werd voor een gans...

een klein soort varken dat hun een waterhond noemen en een schildpad.

Maar heb je de Mukaia geen aanleiding gegeven om jou te helpen?