The Specials (Hors Normes)

- Verdomme! - Hierheen, kom.

Emilie, Emilie...

Houd de mensen weg!

Cédric! Mounir!

Achteruit. Geef ze de ruimte.

Emilie, rustig.

Rustig.

Ik ben het, Malik.

- Cédric! Kom helpen. - Aan de kant.

Rustig, rustig. Rustig ademen.

Goed zo. Rustig ademen.

Nu gaan we opstaan. Ik tel tot 3.

Zullen we opstaan? We gaan opstaan.

Luister. We zijn bij je.

Luister naar me.

Goed zo. Kijk.

Kijk, daar is Sadio.

Daar is hij. Het is goed.

Nee, nee. Vooruit.

Ten gevolge van een incident, is er vertraging...

Gaat het, Joseph?

De noodrem was per ongeluk.

Ja. Hebben ze je pijn gedaan?

- Ik ben onschuldig. - Weet ik.

Wees gerust.

Kom je mee? Kom.

- We gaan. - Meneer!

Ja. Sorry?

Wacht even. Dit is niet voor het eerst.

Is dit al eens gebeurd?

Nee, of...

Maar wees gerust,

ik breng hem thuis.

Mag hij alleen reizen?

We zitten midden in een protocol

en hij moet meermaals de lijn nemen om...

Weet u dat anderen 's ochtends ook reizen?

Ja, dat weet ik.

- Het spijt ons echt. - Hij werkte niet mee.

- We waren met vier man. - Hij probeerde te bijten.

Dat zou me verbazen.

- Je wilde hem toch niet bijten? - Ik ben onschuldig.

Ja, dat weet ik.

Hij is helemaal niet gewelddadig.

- Mag ik mijn moeder slaan? - Nee, dat mag niet.

Hij maakt graag zulke grapjes.

Hij doet dat expres om me in verlegenheid te brengen.

Dag, bedankt. We gaan.

Bedankt, heren.

Bij welke halte trok hij aan de noodrem?

Op de brug, voor halte Kennedy.

Bedankt. Prettige dag.

We zijn er bijna. Kennedy is de volgende halte.

- We zijn er bijna. - Ja. Ik ben trots op je.

- Gaat het lukken? - Ja.

Nou en of. Niet treuzelen.

- Mag ik je sokken zien? - Nee.

Mag ik mijn hoofd op je schouder leggen?

- Mag ik mijn moeder slaan? - Nee.

- Niet je moeder slaan. - Nee.

THE SPECIALS

-De gestreepte? -Gestreepte wat?

Je sokken.

Kom, we gaan.

Per ongeluk aan de noodrem getrokken.

Dat heb ik gehoord.

We zijn er bijna.

Vlak bij de halte, op de brug.

Wilt u koffie?

Nee, Hélène, ik heb nog veel te doen.

Vooruit.

Eventjes.

Eventjes dan.

Als je je moeder slaat, zie je Bruno niet meer

Hij kijkt oude reclames. Daar wordt hij rustig van.

Bruno, ik...

Ik heb ananastaart gemaakt.

Nee, bedankt.

Dat is heel lief.

Makkelijk te gebruiken...

Hier, voor u.

Nee, Hélène, dat is te veel.

Als het ananas is...

Praktisch, zuinig

en robuust!

Bedankt. Ik moet echt gaan.

Doe je schoenen uit.

- Waarom hier? - Dan worden ze niet gejat.

- Wat dan? - Dan zijn ze weg.

Jij hebt zin om te gaan schaatsen, hè?

Je kunt niet wachten.

Dan bind ik de mijne onder en dan gaan we.

Niet te strak. Gaat het zo?

Matthieu, kijk me aan.

Cédric, voorzichtig.

Nooit zo. Als hij schopt, word je geraakt.

Niet slaan, Garance.

Schaatsen aan.

Je bent te laat.

Ik kon het niet vinden.

Tweede keer te laat in je proeftijd. Geen derde keer, oké?

Ja.

- Welke maat heb je? - Wat?

Je schoenmaat.

Ik weet niet. 43?

Weet je dat niet?

Sadio!

Haal schaatsen maat 43 voor Dylan.

Nee. Ik wist niet dat we gingen schaatsen.

Dacht je dat we gingen hoepelen?

Als je komt werken, bind je je schaatsen onder.

Oké? Kom.

Kom, we gaan.

Het ijs op!

Hij is nu zes maanden bij ons.

Hij is overal al weggestuurd.

Het ging beter, maar gisteren was hij agressief.

En de diagnose?

Bijzonder ernstig autisme.

- En zijn ouders? - Gescheiden.

Moeder ziek, in het ziekenhuis.

Vader weet het niet meer.

Lastige situatie.

Goedemorgen.

Valentin?

Hallo.

Ik ben Bruno.

Wil je me een hand geven?

Valentin?

Zullen we opstaan?

Even een stukje wandelen?

Ik heb moeite met die helm.

Je zou het niet zeggen, maar dat is een verbetering.

Als Valentin zichzelf slaat, slaat hij hard.

In het vorige centrum bonden ze hem vast.

Hij verwondde zich toch.

Hij moet naar buiten, eens per week.

Hij moet hier weg.

Anders gaat hij achteruit.

Ik bedenk wel iets.

Vast wel.

Nee, Matéo is minderjarig.

Hij zat in een MEI, dat valt niet onder de GGD.

Dat doet Jeugdzorg.

Dag, Menachem. Alles goed?

Ik bel de gehandicaptenhuisvesting, regel de documenten en bel terug.

Goed. Bedankt.

Meneer Haroche, dit is mw. Diabaté,

de moeder van Ibrahim, die nieuw is.

- Hoe gaat het? - Goed.

- Is het goed gegaan? - Ja.

- Mooi. - Dank u.

- Ik zie je straks boven. - Ja.

- Hallo, Mendel. - Hallo, Bruno.

- Is het goed gegaan met Ibrahim? - Ja.

Fabrice.

- Kun je even komen? - Ik kom.

Wie zijn dat?

Dat zijn inspecteurs.

- Oh ja, dat is vandaag. - Ja.

- Kun je het aan? - Ja.

Goedemorgen.

Appeltaart.

Hoe is het, Salimata?

Alles goed?

Niet te veel suiker.

Dat wordt lekker.

- Hallo. - Hoe is het?

- Dag, Mendy. - Dag, Bruno.

Bruno!

Ik heb even rondgebeld.

Ik heb niemand voor dat uitstapje.

Echt niet?

Nee. Ik heb 2 uur gezocht.

Malik misschien?

- Ik bel hem. - En Joseph?

Halverwege de brug.

We zijn er bijna.

Dat zei ik ook.

Dag, mw. Angèle.

Ik bedenk wel iets, zei ik.

Ik bel u terug, goed?

Wat is er?

Een vlek. Meneer Fratti wacht op u.

- Nu? - Dat staat in de agenda.

Die gedeelde agenda is voor afspraken.

- Ja. - Log in op uw telefoon.

En bekijk de agenda.

Dan ziet u dat u een afspraak heeft met dhr. Fratti.

U moet wel in de agenda kijken.

Is Fratti in vorm?

Na 16 koppen koffie is dat zeker.

Geen excuses. Ik wacht pas een uur.

Wil je koffie?

Geen grappen. Ga zitten.

Nee, leg weg en luister.

De inspecteurs zijn er.

Ja, weet ik.

Dat kunnen we aan.

Wat betekent "dat kunnen we aan"?