The first 200 lines.
ฉันยอมรับแหวนวงนี้ไม่ได้
จองฮวา..ผมรักคุณ
ยุนซูวาน
ปาร์คดงจู
หายไปจากชีวิตของฉัน
ไม่
ฉันทำแบบนั้นไม่ได้
นายต้องทำ
นายจะต้องทำ
ยุนซูวาน
ซูวาน
เธอมาแล้ว
เกิดอะไรกับเธอเหรอ
เธอเจอพ่อของเธอหรือยัง
แล้วดงจูล่ะ
ฉันได้ยินว่า..
แม่ของเขา..
คือผู้บริจาคของเธอ
ฉันรู้ว่าเธอต้องรู้สึกอย่างไร
มันทำให้ฉันตกใจและเจ็บปวด
มันแตกต่างจากการรู้สึกสำนึกในบุญคุณ
แม่ของปาร์คดงจู..
คิดถึงท่านในฐานะของขวัญต่อชีวิตของเธอ
ฉันคิดว่าแม่ที่ตายไปแล้วของเธอส่งดงจู และครอบครัวของเขามาให้เป็นของขวัญ
มินซู ฉัน..
เลิกกับดงจูแล้ว
ซูวาน
อย่าทำอย่างนั้น
ฉันรู้ว่ามันเจ็บปวดสำหรับเธอ..
แต่เธอรักกัน
ไม่..ฉันไม่มีสิทธิ
ฉันไม่มีสิทธิ..
ที่จะรับของขวัญชิ้นนั้นเพื่อจะเริ่มต้น
แต่มินซู ฉัน..
เจ็บปวดมาก
ฉันรู้สึกเหมือนฉันจะตาย
ฉันจะทำอย่างไร
ฉันจะทำอย่างไร
ซูวานต้องการให้ผมหายตัวไป
ซูวาน
เธอมองตาของผมไม่ได้อีกต่อไป
เธอบอกว่าเธอยิ้ม..
หรือกอดผมไม่ได้อีกต่อไป
คุณรู้ไหมครับว่าอะไรทำให้ผมมาถึงที่นี่
ความผิดของผมกับแม่ของผม..
ความเกลียดชังของผมต่อคุณ ผมกล้ำกลืน ทั้งหมดเพื่อซูวาน..ซูวานเท่านั้น
คนเดียวเท่านั้นในโลก..
ที่ผมต้องการ..
ซูวานเท่านั้น
ทำไม
ทำไมคุณถึงทำ
คุณทำได้อย่างไร
ผมบอกคุณว่าอย่าทำ
ผมบอกคุณว่าอย่าบอกซูวาน
คุณควรปฏิเสธ
ปฏิเสธมัน
ปฏิเสธมัน คุณควรพูดว่ามันเป็นเรื่องโกหก
คุณควรปฏิเสธ
อะไรพาคุณมาที่โรงพยาบาลกระทันหัน ล่ะคะ
เรื่องด่วนครับ
อะไรคะ
ชามินซูรู้แล้ว
หา
รถในอุบัติเหตุ
คุณพูดเรื่องอะไร
พวกเรากำจัดรถคันนั้นทันทีที่ เกิดอุบัติเหตุแล้ว
เธอจะเจอรถที่ถูกทำให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เมื่อ 12 ปีก่อนได้อย่างไร
เอ่อ..เพราะรถแพงมากและมีความเสียหาย น้อยมาก..
เจ้าของสุสานรถโลภและเอารถไปเอง
เขาใช้รถเพื่อจะหลอกเอาเงินประกัน
คุณล้อเล่นใช่ไหม
ผมขอโทษครับ
ผมไม่คิดว่าไอ้พวกวายร้ายพวกนั้น จะยังมีรถคันนั้น
แล้วยังไง
เกิดอะไรขึ้น
ขอบคุณนะครับที่มันถูกซ่อมทันทีและ ถูกดัดแปลงมากกว่าที่จะจำได้
บันทึกจะแสดงให้เห็นว่าคุณอัยการ เป็นเจ้าของแต่มันไม่สามารถถูกใช้ เป็นหลักฐานได้
เรื่องต่างๆ กลายเป็นแบบนี้ แม้ว่าคุณจะรับประกัน
แต่สำคัญไปกว่านั้น..
พวกเขาจะพุ่งเป้าอัยการคัง ในการมองหาหลักฐาน
ถ้าอย่างนั้น..
พวกเราจะทำอย่างไร
ผมต้องการความช่วยเหลือของคุณ
ความช่วยเหลือของฉันน่ะเหรอ
การตอบสนองและความรู้สึกของฉัน ค่อยๆ กลับคืนมา
ถ้าเขาดีขึ้นในสภาพนี้ต่อไป ร่างกายช่วงบน ของเขาจะฟื้นตัว
พวกเราต้องหวังสำหรับเรื่องนั้นครับ
ผมรู้ว่าทำไมคุณทำท่าแบบนี้
ปาร์คดงจูและแม่ของเขา..
และคุณพ่อ..
ผมรู้ทุกอย่าง
คุณจีวุน
ไม่เป็นอะไร
ไม่จำเป็นต้องตกใจหรอกครับ
ผมพูดไม่ได้ว่าผมเข้าใจคุณพ่อ
แต่ผมรู้สึกเสียใจกับท่าน
ท่านจะต้องการมันอย่างมาก..
และรักคุณมากจนทำอะไรบางอย่างแบบนั้น
ผมเดาเท่านั้นนะครับ
อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ
คุณเป็นหมอเหมือนกัน
คุณคิดว่าคุณพ่อช่วยชีวิตคนจำนวนเท่าไหร่ ในชีวิตของท่าน
หลายร้อยคน
ไม่..หลายพัน
แม้กระทั่งคุณหมอที่โดดเด่นอย่างคุณพ่อ สามารถทำผิดพลาดได้
เพราะท่านเป็นคน
เพราะท่านเป็นพ่อคน
ฉันจะเข้าไปข้างในค่ะ
คุณจีวุน..
ขอบคุณนะคะ..
ที่พูดถึงคุณพ่อแบบนั้น
จินโม
จินโม
จินโม
จินโมไม่สบายจริงๆ น่ะเหรอ
มันมีเชื้อไวรัสแถวโรงเรียนค่ะ
พวกเราไปหาหมอแล้ว แต่เขากำลังลำบาก
เขากินยาแล้วและเพิ่งนอนหลับ
เฮ้อ..พวกเราจะทำอย่างไรล่ะครับ
ขอบคุณนะครับ
คุณควรกลับบ้านได้แล้วล่ะ..คุณฮเยจู
อย่าไปนะครับพี่
อย่าไป
ไม่ต้องห่วง
พี่จะไม่ไป
พี่จะอยู่ข้างเธอ
คุณพ่อ..
จินโม..ทำไมลูกลุกขึ้นมาล่ะ ลูกรู้สึกอย่างไร
ผมรู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อวานครับ
เฮ้อ
ค่อยยังชั่ว
ผมรู้
พี่ฮเยจูออกไปแล้วเหรอ
ไม่ครับ พี่สาวนอนในห้องของผม
จริงเหรอ
เธอต้องอยู่ทั้งคืน
เธอควรกินอาหารก่อนนอน
ผมจะไปปลุกเธอนะครับ
อืม
จินโม..
โอ้..ไม่นะ
คุณแอลลี่..คุณแอลลี่..เกิดอะไรน่ะ ตื่น..ไม่นะ
ทำไมเหรอ
คุณฮเยจู
คุณฮเยจู
คุณฮเยจู
คุณฮเยจู
อดทนไว้น่ะ..คุณฮเยจู
ขึ้นรถครับ คุณวิ่งไปจนถึงโรงพยาบาลไม่ได้นะครับ
อ้อ
พวกเราให้ยาลดไข้กับเธอแล้ว เธอคงจะไม่เป็นอะไรทันทีที่เธอได้รับยา
เธอติดเชื้อไวรัสจากลูกของผมใช่ไหมครับ
ไม่ใช่ครับ
เธอเพลียและไม่แข็งแรงตั้งแต่แรก
ประวัติทางการแพทย์ของเธอแสดงให้เห็นว่า เธอเป็นลูคีเมียและมีการปลูกถ่ายไขกระดูก ในเลือดตอนเด็ก
เธอดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรแต่ระบบภูมิคุ้มกัน โรคของเธออ่อนแอ ดังนั้นเธอต้องระวังตัวเสมอ
คุณคะ
คุณฮเยจู
คุณเป็นอะไรไหม
ผมกลัวมาก
ฉันขอโทษค่ะ
ไม่ใช่เรื่องใหญ่ มันเกิดขึ้นบางครั้งน่ะค่ะ
ฉันจะไม่เป็นอะไรแล้ว
คุณอ่อนแอตั้งแต่แรก คุณหักโหมไม่ได้
แม้ว่ามันเพื่อจินโม
ผมรู้ว่ามันหมายถึงอะไร ในตอนที่พวกเขาพูดว่าคุณใจหายใจคว่ำ
คุณหัวเราะในเวลาแบบนี้ได้อย่างไร
ผมกลัวมากกว่าตอนที่ผมตกจากสะพาน ข้ามแม่น้ำฮันในตอนทำงาน
คุณหัวเราะอีกแล้วน่ะเหรอ
คุณพ่อของหนูจำเป็นต้องโกนหนวด
คุณพ่อมีรอยเหี่ยวเยอะแยะเมื่อไหร่คะ
คุณพ่อมักจะเกลียดการดูร่างกายของคุณพ่อ
หนูคิดว่าเพราะคุณพ่ออยากจะรีบไปหา คุณแม่
เพราะคุณพ่อคิดถึงท่าน
12 ปี..
การอยู่ที่นี่ทุกวัน..
มันต้องเหมือนนรกกับคุณพ่อนะคะ
มันต้องลำบากมากนะคะคุณพ่อ
หนูคิดว่าหนูโง่
มันมีหลายอย่างที่หนูเข้าใจในที่สุด
เมื่อหนูได้มองเห็นอีกครั้ง..
คุณพ่อไม่ได้มองดวงตาของหนู..
หรือยิ้มบ่อยๆ..
หนูคิดว่าคุณพ่อยังไม่พอใจหนู
หนูคิดอย่างนั้น
เพราะคุณพ่อเอาแต่คิดถึงคุณแม่
เพราะมันลำบากมากใช่ไหมคะ
คุณพ่อรู้สึกถูกลงโทษทุกครั้งที่ คุณพ่อมองดูดวงตาของหนู
แต่คุณพ่อคะ..
คุณพ่อไม่ควรทำ
คุณพ่อไม่ควรทำแบบนั้น
ไม่ว่าคุณพ่อรู้สึกเสียใจกับหนูแค่ไหนก็ตาม..
คุณพ่อไม่ควรทำ
แม้ว่าหนูรู้สึกเสียใจกับคุณพ่อ..
หนูไม่สามารถพูดว่าขอบคุณได้หรอกค่ะ
แต่คุณพ่อคะ..
หนูจะทำให้คุณพ่อว้าเหว่น้อยลง
เราอยู่ด้วยกันนะคะ
คุณพ่อจะไม่อยู่ในคุกหรือนรกตามลำพัง
พวกเราจะอยู่..
No comments yet. Be the first to leave one.