Double Patty (Deobeulpaeti / 더블패티)

Nama saya Lee Hyunji.

Saya dilahirkan di Daegu.

Ibu meninggal ketika saya masih kecil,

jadi saya hanya ada gambar bersama Ayah di zaman persekolahan saya.

Nama saya Kang Wooram.

Saya anak bongsu dari lima beradik

lahir di Yeongam, Jeollanam-do.

Katanya, kakak sulung saya yang membesarkan saya...

Ayah saya di sebelah kiri itu.

Dan kawannya Pak cik Gucheol...

Maksud saya En. Choi dan Seyoung.

Saya membesar dengan makanan yang sihat,

dan saya menyertai sukan.

Ini ialah mentor saya, Sungmin.

Tidak seperti En. Choi, calon presiden yang berpengaruh...

...Ayah kekal senyap dengan caranya sendiri.

Senyap sepanjang masa.

Saya sudah tamat persekolahan, jadi saya sudah bersedia

untuk menempuh alam nyata.

Kawan dan saingan seumur hidup saya, Han Sangwook.

Kami berlatih tidak kira masa

dan di mana jua kami berada.

Tiga, empat, lima, enam.

Dia masuk lima kali.

Lima kali? - Ya.

Baiklah, sedikit lagi.

Saya sertai gusti Korea.

Sedia!

Jaga diri.

Selamat tinggal. Jangan cedera.

Sangwook yang ringan tidak pernah kalah, naik ranking dengan cepat

dan pindah ke pasukan lain.

Saya beri dia menang.

Bagus.

Kemudian pada suatu hari, Sungmin juga pergi.

Ke pintu syurga.

Selamat pagi.

Ini ialah 'The Morning Show.'

Saya Moon Heejung.

Hari ini, kami bawakan ahli gusti

kelas ringan terbaik Korea.

Heejung? - Ya.

Awak ada menonton siaran langsung perlawanan akhir pada Tahun Baru?

Tidak.

Apa?

Tidak sempat.

Kerana saya menonton 'National Debate.'

Baiklah! Mari bawa dia masuk.

Juara kelas ringan Tahun Baru,

Han Sangwook!

Gembira bertemu awak, En. Han.

Cik?

Boleh alihkan itu...

Hei!

Cik! - Oh, ya...

Hyunji, awak di mana? Awak sudah makan?

Ayah,

perlukah buat panggilan video?

Ayah nak lihat muka awak.

Tak nak...

Bagaimana dengan tuisyen?

Bolehlah.

Makan sambil membaca surat khabar lagi?

Walaupun setelah melihat kehidupan Ayah, awak masih...

Awak belajar dengan Seyoung, betul?

Atau bukan?

Patutkah Ayah hubungi ayah dia?

Ayah.

Ayah boleh hubungi En. Choi. - Ayah!

Janganlah begitu.

- Saya tak nak jadi macam Ayah... - Apa? Sayang?

Tak mengapalah, saya akan hubunginya sendiri.

Okey.

Kerja Ayah sukar? - Kita sambung nanti.

Selamat menjamu selera!

Awak pulang ke Seoul?

Ya. - Awak pergi tanpa beritahu.

Saya minta maaf.

Wooram sudah pulang ke Seoul.

Berikannya kepada saya.

Mari pergi.

Apa? Budak tak guna ini mengeluh di depan orang yang lebih tua?

Tak guna betul.

Awak memang tak guna.

Saya dah berikan pelanggan,

tapi awak masih tak dapat jual Absolut?

Hah? - Apa? Awak 'hah' pada saya?

Memang minta disebat.

Memang minta disebat. - Cukup!

Saya akan buatkan awak tutup kedai hari ini.

Apa? - Apa!

Apa? - Awak akan tutup kedai hari ini!

Kenapa? - Kenapa!

Mari sini. - Apa awak nak buat?

Mari sini sekarang!

Mari sini!

Tak guna.

Mari sini! - Sikit lagi nak kena.

Tak guna betul.

Sudahlah, tak mengapa.

Bertenang.

Mari makan makanan pemulih mabuk!

Bangunlah, kawan!

Mi kacang hitam!

Ekstra-besar!

Macam lembu. Terus bangun bila dengar makanan.

Bangun!

Saya tak kata saya nak belanja minuman.

Awak tak beri minuman percuma.

Saya takkan suruh awak ke Seoul

jika saya tahu awak akan jadi begini.

Tapi awak dah suruh.

Alkohol tak beri kesan kepada belakang awak?

Teruk sangatkah ia?

Rehabilitasi tak membantu?

Mari minum.

Saya patut laporkan saja mengenai awak kepada kakak awak.

Lupakanlah.

Dengar sini, Wooram.

Mari pergi bekerja.

Beri saya ladu itu dahulu.

Awak perlu makan untuk kerja.

Makan banyak-banyak.

Kerja bagaimana?

Kerja yang mudah.

Sangat mudah.

Pergi ke sana dan berdiri sahaja. Okey?

Awak semakin kurus sejak awak ukur badan dahulu.

Saya tiada masa untuk bersenam.

Baik saya ketatkan belakangnya.

Ya, bagus idea itu. - Sedikit saja.

Okey.

Selamat datang!

Helo.

Ya? - Saya ingin ambil pesanan.

Yang mana satu?

Dialah yang saya ceritakan itu.

Oh. Masuklah.

Mari sini.

Wah, tubuh awak memang hebat.

Jadi awak bekas atlet? - Ya.

Gusti Korea?

Bukan di situ. Di tepinya.

Sini! Di sini.

Sungguh keras.

Pergi tukar pakaian.

Baik.

Saya belikan untuk awak pakaian yang dijahit khas.

Sejoon! - Awak ada di sini?

Pergi nyalakan lampu!

Kosnya tak banyak pun.

Kita perlu berjimat.

Saya cuma tak mahu awak kehilangan penglihatan.

Bos, apa saya perlu buat?

Awak okey?

Awak patut beritahu...

Ya, memang saya nak beritahu.

Tapi...

tak semua orang boleh buat kerja ini.

Tak mahu teruskan?

Tak, ia tak sesuai dengan...

Ahli gusti saya ada di sini.

Nah, kerja awak bagus.

Terima kasih, bos.

Tapi saya ingin beritahu bos sesuatu.

Itu tak cukup?

Awak minum macam ikan paus.

Terima kasih.

Makan perlahan-lahan. Sedap tak?

Sangat sedap.

Ada apa-apa berlaku?

Tiada apa-apa. Makanlah.

Kerja awak bagus, bukan?

Teruskanlah sepanjang musim panas ini kemudian kembali ke gusti.

Kembali?

Tak mahu bergusti?

Entahlah.

Apa pasukan awak kata?

Tak mahu jawab?

Jurulatih awak baik.

Awak tak patut buat begitu.

Hubungi saya.

Kerja awak baik hari ini.

Biasa-biasa saja.

Abang dah kata kerja itu bagus, bukan?

Awak lebih muda daripada saya.

Panggil saya abang.

Tak guna betul.

Abang.

Disebabkan awak abang, awak kena dukung saya.

Seronoknya!

Hei, saya tahu lagu itu.

Bersama dengan saya Bersama dengan awak

Bersinar

Terang

Mari rebutnya daripada saya. Cepat.

Macamlah awak pandai main.

Cubalah rebut. Cepat. - Okey. Tengok.

Rebut bila saya kata mula.

Okey. - Beri semula.