See You in My 19th Life (이번 생도 잘 부탁해)

(ลานทดสอบ เอ็มไอโมบิตี้)

ฉันสงสัยมาตลอด

ว่าทำไมฉันถึงจำอดีตชาติได้

ความทรงจำในชาติก่อนๆ ที่ถึงจะอยากลืมแทบตาย

ก็ไม่สามารถลืมได้

แต่ในนั้นก็มีชาติที่ตราตรึงใจฉันที่สุดอยู่

เป็นวันเวลาในฤดูร้อนกับนาย

ที่อบอุ่นและแสนธรรมดา

ผมว่า…

ตอนนี้ผมรู้แล้ว ว่าทำไมแม่ถึงพาพี่

มาหาผม

ซอฮา

ฉันจะอยู่ข้างๆ นาย จนกว่านายจะใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวได้เอง

พี่ แต่งงานกับผมนะ

สัญญา

ชาติที่ 18 ของฉัน ที่ได้มีความสุขเหมือนเด็กคนหนึ่ง

ซอฮา

ซอฮา

ฉันเกิดใหม่ในชาตินี้ เพื่อมาเจอนาย

ผมพอทราบแรงจูงใจในการสมัคร

แต่งานนี้อาจไม่ใช่งานที่คุณต้องการก็ได้ครับ

ถ้าคุณยังไม่แน่ใจ

อยากลองคบกับฉันดูไหมคะ

ขอโทษครับ

พอดีผมหูแว่วไป

คุณฟังไม่ผิดหรอกค่ะ

ฉันจะพูดให้ฟังอีกครั้งนะคะ

มาคบกับฉันไหมคะ

เดี๋ยวนะ

(เว็บตูนออริจินอลซีรีส์ "ชาตินี้ก็ฝากด้วยนะ" โดยอีฮเย)

คุณพูดอะไร…

รู้ใช่ไหมครับว่าคุณมาสัมภาษณ์งาน

ฉันแค่เห็นว่าคุณดูไม่มั่นใจที่จะจ้างฉันในทันที

เลยแนะนำแนวทางที่ดีที่สุดให้ค่ะ

คิดซะว่าเป็นการเชิญชวน ให้ทดลองใช้แบบหนึ่งก็ได้

ถึงงั้นก็เถอะ แต่…

คุณขอคนที่เพิ่งเคยเจอครั้งแรก เป็นแฟนได้ยังไงกันครับ

ถ้าไม่ใช่ครั้งแรกล่ะคะ

คุณจะลองเก็บไปคิดดูเหรอคะ

เราเคยเจอกันมาก่อนเหรอครับ

ไม่แน่ใจสิคะ

กรรมการช่วยลองนึกดูเองนะคะ

ทำไมเด็กสมัยนี้ถึงก๋ากั่นกันจัง

โห อะไรเนี่ย พูดจาเหมือนมนุษย์ลุงเลย

นายหมายถึงคุณบันจีอึมเหรอ

นายเคยเจอคุณบันจีอึมมาก่อนไหม

- ไม่นะ - เนอะ

นายก็เพิ่งเคยเจอเธอใช่ไหม

เป็นอะไรของนาย

เมื่อกี้คุณบันจีอึมก็ทำสีหน้าแปลกๆ ด้วย

ถ้าเล่าให้ฟัง นายคงไม่เชื่อฉันแน่

คุณพระ

จริงๆ เลย อา

อาเป็นพวกชอบพูดอะไรก่อนคิดจริงๆ

- โธ่เอ๊ย - ฉันเองก็อยากค่อยๆ เข้าหาเขานะ

แต่พอได้เห็นหน้า

ฉันก็หลุดไปไม่รู้ตัว

อาใช้ชีวิตมา 19 ชาติแล้ว

แต่ทำไมยังทำตัวเหมือนเด็กแบบนี้

จนวันตายคนเราก็ไม่โตเป็นผู้ใหญ่หรอก แค่แสร้งทำว่าตัวเองโตต่างหาก

เพราะงั้นถึงฉันจะใช้ชีวิตมา 19 ชาติแล้ว ก็ไม่ได้มีความคิดโตเป็นผู้ใหญ่

สาธยายเรื่องบ้าๆ ที่ตัวเองทำลงไป ซะสวยหรูเลยนะอา

รินให้ฉันอีกถ้วยเถอะน่า

เชิญดื่มเลยเจ้าค่ะ

คุณกรรมการ

ซอฮา

หูเขาคงไม่ค่อยได้ยินแน่เลย

ฉันว่าน่าจะเป็นเพราะอุบัติเหตุครั้งนั้น

ทำไมอาไม่บอกเขาไปตรงๆ เลยล่ะ

ว่าอาคือยุนจูวอน

มีเรื่องหนึ่งที่ฉันสัมผัสได้ระหว่างใช้ชีวิตมา

ว่ามีคนที่ฉันสามารถบอกความลับได้

กับคนที่บอกความลับไม่ได้โดยเด็ดขาด

แล้วอาคิดว่าซอฮาเป็นพวกไหน

ไม่รู้เลย

พอเป็นซอฮา ฉันก็พิจารณาในเชิงรูปธรรมไม่ได้

อย่ากลุ้มใจแล้วเดินหน้าต่อไปเถอะ

ยังไงมาขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีอะไรหยุดอาได้แล้วนี่

เดี๋ยวนะ แอกยอง

เธอรู้จักฉันดีจัง

เขาเรียกว่าประสบการณ์หรอก

แหมๆ

โอ๊ย อา

ตอนนี้ฉันอายุ 50 แล้วนะ

เชิญทานกิมจิที่ฉันหมักจากประสบการณ์เถอะค่ะ

อ้อ ได้เลย ฉันจะลองชิมดูสักคำ

แวะกินรามยอนก่อนไหม

อย่ามาตลก

นี่ แต่ว่านายน่ะ ที่เกาหลีก็จะนั่งเบาะข้างคนขับต่อไปเหรอ

คนอื่นจะคิดว่าแปลกเหรอ

พวกเขาก็คงเอาไปลือกัน

ไว้ค่อยๆ ปรับก็ได้

อือ

จะไม่รับเหรอ

นายถ่อไปถึงเยอรมันใต้ เพื่อซื้อของขวัญให้ครอบครัวเธอเลยนี่

ในตอนนี้นายก็ช่วยกันเธอให้หน่อยนะ

เข้าใจแล้ว

ฉันไปนะ

เข้าบ้านเถอะ

หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้…

ผู้ชายพวกนี้นี่นะ

นี่

โชวอน

ฉันบอกว่าเหนื่อยไง

เพราะงั้นฉันถึงถ่อมาหาไง

จะมีใครมาคอยดูแลเธอนอกจากฉัน

เลิกดูแลฉัน แล้วหัดมีไหวพริบบ้างเถอะ

เธอเองก็ชอบนี่

ดีจัง

ว่าแต่เธออยากโทรหาใคร

หรือรอสายใครอยู่กันแน่

เรื่องของฉัน

เธอชอบหยาบคายกับฉันตลอด

ฉันเองก็ทึ่งเหมือนกัน

แปลกจริงๆ ที่พอเห็นหน้าพี่ ฉันก็หัวร้อนขึ้นมาดื้อๆ

ชาติก่อนเป็นศัตรูกันหรือเปล่านะ

รู้หรือยังว่ามุนซอฮากลับมาแล้ว

พี่เป็นคนบอกฉันเองนี่

อ้อ จริงด้วย

ทำไมหมอนั่นถึงเลือกไปโรงแรมนะ

เขาไปทำงานที่โรงแรมเอ็มไอเหรอ

โรงแรมจะเจ๊งอยู่รอมร่อ เขาตั้งใจจะทำอะไรกันแน่

แม่เขาเคยบริหารโรงแรมนั้น เขาก็ต้องรักอยู่แล้ว

แล้วพี่ยุ่งอะไรด้วย

เธอยังชอบมุนซอฮาอยู่เหรอ

ให้ตายเถอะ ไม่ตอบด้วยแฮะ

โชวอน

แล้วฉันล่ะ

- พี่ - หือ

ทายสิว่าฉันตั้งชื่อดอกไม้นี้ว่าอะไร

"ตกแต่งภายในเฟอร์นิเจอร์โบราณ"

"ย่านอินซา" เหรอ

หนีเร็วค่ะ

คุณบันจีอึมเหรอ

วิ่งเร็วค่ะ

ทำไมคุณถึงมาอยู่นี่…

- เดี๋ยวครับ - วิ่งค่ะ

มีเรื่องอะไรครับ

เราหนีทำไมครับ หือ

ถ้าโดนจับได้เราจบเห่แน่ค่ะ ไว้ค่อยอธิบายทีหลัง

ทางนี้

กรรมการคะ

ฉันไม่ได้วิ่งนาน เล่นเอาหายใจไม่ทันเลยนะคะ

ว่าแต่มีเรื่องอะไรกันแน่ครับ

ฉันแค่กลัวว่ากรรมการจะเบื่อ

อะไรนะครับ

ไม่มีอะไรค่ะ แต่ก็สนุกดีนี่คะ

กรรมการ คุณคอแห้งใช่ไหมคะ

เมื่อกี้ฉันเห็นร้านสะดวกซื้ออยู่ รอแป๊บหนึ่งนะคะ

สดชื่นจังเลย

รู้สึกดีขึ้นไหมคะ

เมื่อกี้กรรมการเกือบ โรคตื่นตระหนกกำเริบใช่ไหมคะ

ฉันก็เข้าใจความรู้สึก ที่เหมือนโรคตื่นตระหนกจะกำเริบดีค่ะ

เวลาเป็นแบบนั้น แค่วิ่งไปเรื่อยๆ

แล้วสมาธิของเรา จะไปจดจ่อที่เสียงลมหายใจตัวเองค่ะ

เรื่องนี้น่ะ

ขอคิดดูก่อนนะ เป็นช่วงยุคญี่ปุ่นยึดครองเกาหลีหรือเปล่านะ

เป็นตอนที่รอดชีวิตอยู่คนเดียว

ตรงนี้ ตรงนี้มีใครไหมขอรับ

ช่วยด้วยขอรับ

มันให้ความรู้สึกเหมือนตกอยู่ในนรก

มีศพตายเกลื่อนกลาดไปหมด

และเสียงกรีดร้อง เสียงครวญคราง จากการถูกไฟคลอก

ทำเอาตั้งสติไม่ได้เลยค่ะ

เจ็บปวดตรงหัวใจเหมือนกำลังจะตาย

และหายใจไม่ออกด้วย

ไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งเพราะตกใจหรือวิ่งเพื่อให้รอด

แต่ก็เริ่มวิ่งออกไป

แล้วความทรงจำที่แสนเศร้าและฝังลึกในหัวใจ

ก็หายไปราวกับสายลม ในระหว่างที่วิ่ง

แล้วหลังจากนั้นก็มีชีวิตอยู่ต่อได้ค่ะ

ฉันมารู้ช่วงยุคญี่ปุ่นยึดครองเกาหลีค่ะ

ว่าถ้าวิ่ง ฉันก็มีชีวิตอยู่ได้

ยุคญี่ปุ่นยึดครองเกาหลีเหรอครับ

ฉันอ่านเจอในหนังสือ

การพรรณนาของหนังสือเล่มนั้นละเอียด จนเหมือนฉันประสบด้วยตัวเองเลยค่ะ

ชื่อเรื่องอะไรครับ

"ทุ่งดอกบัควีทสีขาว" หรือเปล่านะ

แต่มันเป็นหนังสือร่างของคนที่ฉันเคยรู้จัก

คงหาอ่านไม่ได้หรอกค่ะ

น่าเสียดายจริงๆ

คุณบันจีอึม

พูดมาตามตรง

คุณชอบโกหกตัวเองใช่ไหมครับ

มีบ้างใช่ไหมครับ

ผมไม่เอาไปเล่าใครต่อหรอก

คุณบอกกับผมตามตรงได้นะครับ

เร็วครับ

เร็วสิครับ

แต่งงานกับผมนะ หือ

แต่งงานกันนะ

เดี๋ยวนะ ทำไมอยู่ๆ ก็มาขอแต่งงานกันครับ

นี่เป็นคำใบ้ค่ะ

คุณอยากรู้ว่าเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนนี่คะ

- คำใบ้เหรอครับ - ค่ะ

ฉันใบ้สุดๆ เลยนะคะเนี่ย

ลองคิดดูดีๆ นะคะ

ไปกันไหมคะ

- อุ๊ย มีของพวกนี้ด้วยแฮะ - คำใบ้เหรอ

ตายแล้ว