Blueback

- เริ่มแต่เช้าเลยเหรอศาสตราจารย์ - ค่ะ

- หวังว่าจะไม่ฝืนกฎนะ - ขอบใจนะกิธูนดู

- โอเค - โทษที

อรุณสวัสดิ์ละกันนะแอ๊บบี้

ไงเจ้าตัวเล็ก

คิดถึงฉันมั้ย

นี่คงไม่ใช่ข่าวดีซักเท่าไหร่

บ้านพวกเธอกำลังจะตาย และฉันไม่รู้จะช่วยยังไง

แอ๊บบี้

- มีคนโทรมา - ขอบคุณ

- สวัสดีค่ะคุณแอ็บบี้ แจ็กสันใช่มั้ยคะ - ค่ะ

ฉันดร.เลวิน จากโรงพยาบาลโลโนโบบุต ในรัฐออสเตรเลียตะวันตก

ขออภัย เรื่องโซนเวลาที่ต่างกัน

แต่ตอนนี้แม่ของคุณอยู่กับเรา เธอเพิ่งรอดชีวิตจากอาการสโตรก

หนักแค่ไหนคะ ทรงตัวรึยัง

ตอนนี้เธอฟื้นแล้วค่ะ อาการปกติ แต่เธอยังไม่สามารถพูดได้

เราหวังว่าคุณจะมาช่วยได้

แน่นอนค่ะฉันจะไป ขอบคุณที่โทรมาหาฉันด้วยตัวเอง

- ยินดีค่ะ - ขอบคุณค่ะ

เช่นกันค่ะ

แอ๊บบี้ มีอะไรรึเปล่า

มีเรื่องน่ะ แม่ของฉันเป็นสโตรก

งั้นคุณต้องกลับบ้าน

แอ๊บบี้

แอ๊บบี้

- ลุกได้แล้วขี้เซา - หนูยังนอนไม่อิ่ม

ยินดีด้วยนะลูกรัก

ลูกตื่นแล้ว

มาเร็ว

- วันนี้วันสำคัญ - วันเกิดหนูเหรอ

- แปดปีแล้ว - ค่ะ

รู้นะว่ามันหมายถึงอะไร

มาสิ

ปีนี้ไม่ต้องก็ได้นะคะ

แม่คะ

มาเลย

นั่นคือเป้าหมายของลูก

หนูทำไม่ได้หรอก มันลึกไป

นี่แค่อุ่นเครื่องนะ

แอ๊บบี้ ลูกโตเป็นสาวแล้ว

และตอนลูกได้ขวบครึ่ง ลูกก็ว่ายน้ำได้เหมือนปลา จำได้มั้ย

แม่คะ อย่าโยนนะ

ไม่นะแม่ ไม่

ลูกต้องลองดู ไม่ลองไม่รู้

มันอยู่ด้านล่าง ตามโซ่ไป

- ไม่ต้องรีบร้อน - ค่ะ

สูดหายใจ

- ได้มามั้ย - ได้ค่ะ

มาเร็ว ขึ้นมาเลย แม่ภูมิใจในตัวลูกมากเลย

เป็นไงบ้าง

แม่ว่าลูกดำน้ำลึกได้แล้วล่ะ

แม่จะพาไปดูอะไรบางอย่าง

มานี่เลย

ที่นี่คือรับเบอร์เฮด

แนวปะการังเกิดขึ้นที่นี่

มีถ้ำใต้น้ำเกิดขึ้นไปทั่ว เข้าใจมั้ยลูกรัก

และมันลึกเกินไปสำหรับเราสองคน

เป็นจุดที่ลึกที่สุดในอ่าว

- พร้อมมั้ย - ค่ะ

มาเลย...

ครั้งนี้ต้องคาดเข็มขัด

และจำไว้ว่า เราจะเอาหอยเป๋าฮื้อแค่หนึ่งในสามตัว

ด้วยวิธีนี้ พวกมันจะมีอยู่ ให้ลูกหลานของเราได้กิน

จะมารึยัง

- หนูเกือบโดนกินไปแล้วเมื่อกี้ - ใจเย็น ๆ ลูก

- หนูเกือบโดนกิน - โอเค แอ๊บบี้ ฟังแม่นะ

- แม่คะ หนูกลัว... - แอ๊บบี้ ๆ ๆ ฟังก่อน

- หนูนึกว่ามันเป็นฉลาม - ไม่ลูก มันคือปลาเก๋า

มาเร็ว นี่เป็นเรื่องดีนะ

ไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ

โดนกัดทีเดียวคงมือขาดแน่

มันอาจจะแก่แล้วก็ได้

นั่นสินะ

ปลาเก๋ามีอายุได้ถึงเจ็ดสิบปี

แก่และฉลาด

มันรู้สึกปลอดภัยตอนอยู่ใกล้ลูก

มันจะปลอดภัยถ้าหนูอยู่ใกล้ ๆ

ทางเดียวที่จะทำให้มันปลอดภัย...

...ลูกต้องเก็บที่นี่เป็นความลับ

มันจะอยู่ในที่ที่เดียวตลอดชีวิต

จนกว่ามันจะตาย

เจ้าหลังน้ำเงิน

หนูจะเรียกมันว่าเจ้าหลังน้ำเงิน

หนูจะเก็บเรื่องมันเป็นความลับ หนูสัญญา

เจ้าหลังน้ำเงิน

เป็นชื่อที่ดีนะ

- ขอบคุณค่ะ - ยินดีครับ

มาทำอะไรที่นี่

บริกส์ นายบ้าไปแล้ว

ศาสตราจารย์ ก็ยังมีคนอาศัยอยู่ที่นี่นะ

ไม่ต้องเรียกฉันศาสตราจารย์เลย

- สบายดีมั้ย - สบายดี ขอบคุณ

ไปกัน

สโตรกครั้งแรกก็ไม่รุนแรงเท่าไหร่ เธอก็รู้จักดอร่าดี

เธอบอกว่าเธอรู้สึกแปลก ๆ หลังจากดำน้ำ

เธอบอกว่าจะไปหาหมอในตอนเช้า ตอนนั้นเดือนเมษายน

จากนั้น..เธอก็ไปที่รับเบอร์เฮด และ...

- เธอไปทำอะไรที่นั่น - ผมไม่รู้

ไปดูปลาวาฬอีกล่ะมั้ง

แม่เธอมีความลับเยอะ

เป็นพวกแจ็คสันจอมเจ้าเล่ห์

จะว่าไป...

มันดูไม่ค่อยดีแอ๊บบี้

เธออาจไม่พูดอีกเลยก็ได้

เดี๋ยวก็รู้

เอาไงดีสาวน้อย อยากไปดูเรือลำนั้นมั้ย

คอมเพรสเซอร์เปิดอยู่ เขาน่าจะกำลังดำน้ำ

แม่คะ ขึ้นเรือโดยไม่ขอแบบนั้นไม่ได้นะ

เขาเอาเยอะเกินไป

เหมือนแอบปีนเข้าบ้านคนอื่น

ใช่ เขามีใบอนุญาต เขารู้กฎ

แม็กก้า

ขึ้นมาเลยนะ ไอ้หมาแก่

แม็กก้า

ดอร่า เธอทำบ้าอะไรเนี่ย

- เป็นไรงั้นเหรอ - เธอจะทำฉันหัวใจวายน่ะสิ

ขอโทษที่มาแบบไม่ได้รับเชิญนะแม็กก้า

น้ำเสียงไม่ใช่เลยนะ

นายเอาเยอะเกินไป

ก็รู้นี่ว่าพวกมันใช้เวลาขยายพันธุ์นานแค่ไหน

ถ้าทำแบบนี้ต่อเดี๋ยวพวกมันก็ไม่เหลือหรอก

- ไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอก - มันก็แค่เรื่องง่าย ๆ นะ

ก็ฉันเป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง อีกไม่นานฉันก็คงจะตาย

บอกหน่อยสิ เธอเป็นผู้ช่วยรึเป็นนายอำเภอ

น่าจะเป็นผู้ช่วยค่ะ

จริง ๆ แล้วมันดูเหมือนเยอะ แต่ฉันก็ไม่ได้เอาอะไรมากขนาดนั้น

เอามาจากอ่าวเฮนรี่บ้าง และพวกนี้ก็เอามาจากทางหน้าผา

- ฉันหาทั้งวันนะ ให้ตายเถอะ - ไม่แช่น้ำแข็งหน่อยเหรอคะ

ใช่ก็ควรจะแช่

เราทุกคนต้องแช่น้ำแข็ง มันเริ่มร้อนแล้วว่ามั้ยแอ๊บบี้

- ในสภาพอากาศแบบนี้ - ใช่

แล้วน้ำเป็นยังไง

ก็อุ่นขึ้นซักครึ่งองศา

- พระเจ้า... - อุณภูมิอุ่นปกติ

ขอให้โชคดี

พวกเธอสองคนคงเสร็จหน้าที่ตรวจสอบแล้วสินะ

ฉันต้องไปเก็บจากที่อื่นอีก

และแน่นอน ฉันเล่นตามกฎที่กำหนดไว้

- หนูชอบเขา เขาไม่น่ากลัวเท่าไหร่ - โอเค

คุณแจคสัน

ผมเท็ด คอสเตลโล

ที่นี่วิวสวยมากเลย

คุณคอสเตลโล ฉันแน่ใจว่าวิวจากหน้าต่างรถ ตอนคุณขับกลับก็คงจะสวยไม่แพ้กัน

ผมเอาข้อเสนอวางไว้ที่โต๊ะในครัว

ประตูเปิดอยู่

เรียกแล้วไม่ตอบ

ปกติที่แถวนี้ก็ไม่ล๊อคบ้านกัน

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า คุณจะเข้าบ้านฉันไปดื้อ ๆ

คุณน่าจะลองอ่านดู

แต่ไม่ต้องรีบ

เราไม่หายไปไหนหรอก

คนแถวนี้น่าคบดี

ถึงแล้วล่ะแอ็บบี้

- ให้ฉันไปด้วยมั้ย - ขอบคุณ

ไม่หรอก..ฉันไปเองได้

และถ้าพวกเขาไม่ให้เอาตัวเธอไปล่ะ

ฉันคงสงสารคนที่ปฏิเสธเธอแน่

มาเถอะขี้เซา หนูจะพาแม่กลับบ้าน

แม่คะ

นี่หนูเอง

ฉันคิดว่าเธอคงต้องการเสบียง

ขอบคุณ

ฉันควรปล่อยให้พวกเธออยู่ด้วยกัน

โอเค

"มาสร้างที่อยู่อาศัยด้วยกันเถอะ"

"ลองกาบอตเบย์ - ที่สำหรับใช้ชีวิต"

แม่คะ

จำภาพนี้ได้รึเปล่า

มันเป็นภาพแรกที่หนูวาด

แม่คะ

เจอกันค่ะ

มาซะที สายเจ็ดนาที สถิติใหม่เลย

โดดขึ้นเลย เราต้องรีบแล้ว

เคยได้ปลาบ้างมั้ย

ค่ะ ได้ตรงนั้นที ตรงนี้ที

บอกหน่อยสิว่าที่ไหน

ที่ที่มันมีปลาไง

ก็ใช่...

นี่แหละพวกแจคสัน...

ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริง ๆ พูดแล้วนึกถึงดอร่า

- อรุณสวัสดิ์ - หวัดดีเมิร์ฟ

- สวัสดีบริกส์ - ดีครับ

ไปกันเลย

- นี่ต้นอะไร - ต้นแบงค์ซี่ค่ะ

หนูเห็นมันที่ถนนไวล์เดอร์ส

มันมีหลายสีมาก แดง น้ำเงิน เหลือง

มันคือต้นแบงค์เซียเอเทนูอัลต้า

หรือเคียร่า ตามที่คนพื้นเมืองเรียกกัน

เธอลองวาดสิ

บริกส์

แอ๊บบี้

รอนี่ก่อนนะ

เกิดอะไรขึ้น

ทางเข้าอ่าวตื้นเกินไป

เราจำเป็นต้องเอาแนวปะการังออกบางส่วน เพื่อให้เรือสามารถเข้ามาได้มากขึ้น

แม่บอกว่า ต้องได้รับอนุญาตจากระบบนิเวศวิทยา

พวกเขาคงไม่เห็นด้วย

ฉันคิดว่าพวกเขาไม่สนอะไรหรอก

- จะไปไหนนะ แอ๊บบี้ - ไว้เจอกันเมิร์ฟ

เฮ้ จะให้ฉันบอกแม่เธอว่าไง