Dickinson

เอมิลี ดิกคินสันเกิดปี 1830 ในเมืองแอมเฮิร์สต์ รัฐแมสซาชูเซตส์

เธออาศัยอยู่ที่บ้านของบิดา ตลอดทั้งชีวิต

ในช่วงบั้นปลายชีวิตของเธอนั้น เธอแทบไม่ออกจากห้อง

เธอไม่เคยตีพิมพ์ผลงานใดๆ นอกจากบทกวีนิรนามไม่กี่ชิ้น

เมื่อเธอเสียชีวิต มีคนค้นพบบทกวีของเธอ

เป็นบทกวีที่แปลกและน่าสนใจที่สุด ที่เคยมีการประพันธ์ขึ้นมา

ผลงานเกือบ 2,000 ชิ้น ถูกเก็บซ่อนไว้ในหีบเก็บของ

[เครื่องฉายคลิกเร็วขึ้น และแผ่วหายไป]

เอิ่ม...

- เอมิลี! -

- เอมิลี ตื่นสิ! -

โอ๊ย!

พี่ต้องไปตักน้ำ

นี่มันตีสี่นะ ลาวิเนีย

ฉันกำลังเขียนอยู่

แม่บอกให้พี่ไป ฉันไปแล้วเมื่อวาน

ทำไมไม่ให้ออสตินทำล่ะ

ออสตินเป็นผู้ชาย

นี่มันเหลวไหลชะมัด

โลกของเอมิลี ดิกคินสัน

เพราะฉันมิอาจหยุดยั้ง

เพราะฉันมิอาจหยุดยั้งความตาย

หยุดยั้ง...

บอกให้ไปเอาน้ำตั้งหนึ่งชั่วโมงแล้ว

หายไปไหนมา

โธ่ เอมิลี ถังพวกนี้มีน้ำแค่ครึ่งเดียว

ลูกทำหกหมด

ช่างไร้ประโยชน์อะไรเช่นนี้ ไร้ประโยชน์

เราจ้างคนรับใช้ไม่ได้เหรอคะ

ข้ามศพแม่ไปก่อนเถอะ

เรามีม้าหกตัวนะคะ แม่ หนูคิดว่าเราจ้างคนรับใช้ได้

นี่จ้ะ วินนี่ ดอกไม้

ให้ฉันเหรอ

ตอนที่พ่อของลูกแต่งงานกับแม่

แม่บอกว่าเขากำลังจะได้ศรีภรรยา ที่ดีที่สุดในแฮมป์เชียร์เคาน์ตี

ไม่สิ ในนิวอิงแลนด์เลยต่างหาก

แม่ยอมมือไม้ถลอก ดีกว่าจ้างคนรับใช้

และแม่จะเลี้ยงลูกๆ ให้เป็นเหมือนแม่

แต่หนูไม่อยาก...

ลูกจะเป็นศรีภรรยาที่ดีสักวันหนึ่ง เอมิลี ดิกคินสัน

ทีนี้ก็ไปแต่งตัวได้แล้ว

แขกสุภาพบุรุษอีกคนจะมาหาลูก

สุภาพบุรุษเหรอคะ

แม่คะ ไม่!

ชายคนนี้อาจเป็นสามีลูกก็ได้

ฟังดูโรแมนติกมาก

ห้ามเล่นพิเรนทร์ๆ อย่างคราวที่แล้ว

หนูแค่มีของบรรณาการให้เขา

ลูกทิ้งหนูตาย บนตักของชายที่น่าสงสารคนนั้น

ใช่ค่ะ

เหมือนแมวไง

ลูกไม่ใช่แมว เอมิลี

ไม่ค่ะ

เวรกรรมแท้ๆ ที่เกิดมาเป็นผู้หญิง

สโคนนั่นสำหรับหนุ่มที่มาดูตัว

ทำไมไม่มีใครมาดูตัวหนูบ้าง

เพราะแม่ไม่อยากให้ลูกแต่งงานไงจ๊ะ ลูกทำงานบ้านเก่งมาก

แปลว่าหนูจะต้องตายอยู่บนคาน เพราะหนูตักน้ำได้งั้นเหรอ

ชีวิตมันไม่ยุติธรรมหรอก ลาวิเนีย

สวัสดี

เอมิลี อย่าทำอย่างนั้น

ไง เอมิลี

โอ้ ไม่เอาน่า

จอร์จ

ไง

เธอสนิทสนมกับลูกสาวฉันแล้วเหรอ

แม่คะ นี่จอร์จ เขาอยู่ชมรมวรรณกรรมกับออสติน

เราใช้เวลาด้วยกันตลอดเวลา

- แม่กำลังบอกจอร์จว่า... -

ลูกจะเป็นภรรยาที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน

มีความมัธยัสถ์และละเอียดลออ ในหน้าที่ทุกอย่าง

อ้อ ใช่ค่ะ หนูน่ะสุดยอด

นั่งให้สมเป็นกุลสตรี

จอร์จ ขอคุยด้วยข้างนอก สักเดี๋ยวได้มั้ย

- ได้สิ - เยี่ยมเลย

แม่คะ เราจะอยู่ที่เฉลียง อย่าแอบดูเรานะคะ

อ้อ ได้จ้ะ

เธอรู้ว่า ฉันจะไม่แต่งงานกับเธอใช่มั้ย

อย่ายื่นคำขาดแบบนั้นสิ เอมิลี

ก็อย่างที่เธอเขียนไว้ในกลอนของเธอไง "ฉันอยู่กับความเป็นไปได้"

แจ๋ว

ชอบจังเวลามีคนยกคำพูดของฉัน

ทำไมเธอจะไม่แต่งกับฉันล่ะ

เธอไม่เข้าใจ ฉันจะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น

แต่แม่เธอไม่ได้พูดอย่างนั้น

ฉันมีเป้าหมายเดียวบนโลกใบนี้

นั่นคือการเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่

สามีจะเป็นอุปสรรคในเรื่องนั้น

- ฉันไม่ขวางหรอก - อื้อ

ตอนนี้ก็ทำเป็นพูดดีไป

แต่อีกหน่อยเธอจะขวาง

ฉันหลงรักเธอหัวปักหัวปำ

- แย่หน่อยนะ - เธอมีคนอื่นรึเปล่า

ใช่ ฉันมี

เขาเป็นใคร ฉันจะฆ่าเขา

เธอฆ่าเขาไม่ได้หรอก

เขาคือความตาย

อะไรนะ

ฉันหลงรักความตาย

เขาพาฉันนั่งรถม้า ท่องเที่ยวไปทุกราตรี

เขาช่างเป็นสุภาพบุรุษ

โคตรเซ็กซี่เลย

เธอนี่พิลึกชะมัด

ฉันชอบเธอได้ไงก็ไม่รู้

ฉันจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ

มีอย่างหนึ่งที่เธอทำได้

บอกมาเลย

เธอยังเป็นบก.วารสารวรรณกรรมใช่มั้ย

เป็นบก.ร่วมน่ะ

แต่ก็ใช่

ฉันอยากให้เธอตีพิมพ์กลอนบทนี้

โห

ได้เลย ในที่สุดเธอก็ยอมให้ฉัน ตีพิมพ์กลอนของเธอแล้วเหรอ

ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อม แต่ก็ใช่ ฉัน...

เหมาะเหม็งเลย เราเหลือที่เล็กๆ ในฉบับล่าสุดของเรา

- จริงเหรอ - ฉันใส่กลอนนี่เข้าไปได้

จะส่งเข้าโรงพิมพ์วันพรุ่งนี้

- พรุ่งนี้ จริงเหรอ - พรุ่งนี้

ทุกคนจะรู้จักชื่อเอมิลี ดิกคินสัน

โอเค แต่เดี๋ยวก่อน

มีอะไร

เธอพิมพ์ชื่อฉันไม่ได้

ทำไมล่ะ

เพราะพ่อของฉันไม่เห็นด้วย ที่ผู้หญิงจะตีพิมพ์ผลงาน

โอ้ ไม่เอาน่า

นั่นมันโง่มากเลยนะ

เธอเก่งจะตาย เอมิลี เขาต้องยอมรับสิ

เธอใส่ชื่อย่อของฉัน หรือ "นิรนาม" หรืออะไรไปได้มั้ย

ไม่ ไม่มีทาง

เธอควรได้หน้า

และเธอควรยืนหยัดสู้กับพ่อ

รู้อะไรมั้ย

ลงไปเลย ลงไปได้เลย

ตีพิมพ์โดยใช้ชื่อฉัน ใส่ไปให้หมด

ขอบคุณนะ จอร์จ

ยินดีเสมอ คุณดิกคินสัน

นั่นมันพินาศมาก

จ้ะ เอมิลี

ลูกทำพังอีกแล้ว

เธอไม่ได้ทำพังค่ะ พวกเขาจูบกัน หนูเห็น

จูบกันเหรอ

พระเจ้า ลูกเป็นบ้าอะไรเนี่ย

แม่เองไม่ใช่เหรอ ที่ขว้างปาหนูให้ผู้ชายพวกนี้

แม่ไม่ได้ขว้างปาลูก

แม่ทำค่ะ มันน่าอายมาก

แม่ยินดียกหนูให้พ่อม่าย ชายพิการ ใครก็ตามที่ยอมรับหนู

คนทั้งแอมเฮิร์สต์รู้กันหมดแล้ว ว่าแม่อยากกำจัดหนูแค่ไหน

โวยวายอะไรกัน

แม่พยายามกำจัดหนูอีกแล้ว

แม่แต่งงานตอนอายุ 18 เอมิลี ถึงเวลาที่ลูกจะมีสามีได้แล้ว

และย้ายออกไปใช่มั้ยคะ

ใช่สิ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น เวลาหญิงสาวแต่งงาน

ทำไมไม่มีใครสนใจบ้าง ว่าหนูจะมีสามีรึเปล่า

เอมิลีไม่ต้องแต่งงานกับใครทั้งนั้น ในความคิดผมนะ

- ขอบคุณค่ะ พ่อ - อื้อ

พระเจ้า อย่างน้อยก็มีคนหนึ่งล่ะ ที่ไม่พยายามเตะหนูออกจากบ้าน

คุณจะให้เธออยู่ที่บ้านเรา ไปจนแก่จนเฒ่าเลยเหรอคะ

- นั่งงอมืองอเท้าทั้งวัน - หนูทำอะไรตั้งเยอะ

เหรอ เช่นอะไรล่ะ

หนูคือคนที่เจอรังนกพวกนั้น

เอาละ สาวๆ ได้เวลาออกไปกันแล้ว

ผมจะได้สูบไปป์ และอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสงบ

ได้ค่ะ

ถึงเวลาที่เราจะกลับเข้าครัวพอดี

- - สาวๆ ตามแม่มา

ต้องไปด้วยเหรอคะ

ลูกมีทัศนคติที่แย่มากนะ สาวน้อย

หนูแค่ไม่อยากทำงานบ้าน 24 ชม.

ไม่งั้นลูกจะทำอะไร

หนูก็แค่จะ... คิด

- - ปล่อยๆ ลูกบ้างเถอะ แม่

ไม่เป็นไรหรอก

ขอบคุณค่ะ พ่อ

พ่อเป็นฮีโร่ของหนู

ชอบเข้าข้างลูกนักใช่มั้ย

แล้วคุณจะเสียใจ เธอแก่นแก้วนัก

เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไร ให้สมกับเป็นกุลสตรี

และเธอจะเป็นความพินาศ ของครอบครัวนี้

[เพลง "Praise the Lord (Da Shine)" บรรเลง]

ว่าไง น้องสาว

ไม่มีอะไร พี่ชาย แค่นั่งเล่น

ได้ข่าวว่าเธอปฏิเสธผู้ชายอีกคนแล้ว

ใช่ ใจมันไม่อยาก

ไหนๆ ก็พูดเรื่องการแต่งงาน ฉันมีข่าวจะบอก

ข่าวอะไร

ฉันขอซูแต่งงาน

และเธอตอบเยส!

- - เยส!

เยส!

ว่าไงนะ

พี่แต่งกับซูไม่ได้!

- ทำไมล่ะ - ออสติน เธอเป็นเพื่อนรักของฉัน

นี่ เอมิลี อย่าอาละวาดตอนนี้

มันไม่เหมาะ

แมรี่ พี่สาวของซูตายแล้ว

อะไรนะ

แต่... เธอแข็งแรงสุดในบ้าน

ฉันรู้ แต่เธอติดโรคไข้รากสาดใหญ่ ก็เลยตายเหมือนคนอื่นๆ

คุณพระ ซูช่างน่าสงสาร

ใช่ ดังนั้นเพื่อแสดงความเคารพ ต่อสถานการณ์ของเธอ โอเคมั้ย