Hometown (홈타운)

(Semua watak, organisasi, lokasi, dan kejadian...)

Hyung In, awak mahu balik rumah?

Ya, tuan. Saya mahu balik.

Hei, bawa ini sekali.

Apa itu?

Air maple. Isteri saya suruh berikan kepada awak.

Isteri awak sedang lalui fasa sukar dalam kehamilan.

Mungkin seluruh badan dia rasa sakit.

Fasa awal kehamilan adalah fasa paling memenatkan.

- Terima kasih, tuan. - Ketua skuad juga menyuruh...

saya menjaga awak dengan baik.

Adakah awak kenal orang berjawatan tinggi di CIA?

Saya bergurau saja.

Ini. Oh Tuhan, beratnya.

Oh Tuhan. Hati-hati.

Hei.

Awak sudah balik.

Apa awak buat dengan semua lampu dimatikan ini?

Hei.

Kenapa? Ada sesuatu berlaku?

- Ketua skuad... - Sayang.

Boleh awak duduk sebentar?

Ada apa?

Ada orang datang berjumpa saya hari ini.

Siapa? Kita baru saja berpindah di sini.

Dulu,

saya pernah rapat dengan dua adik beradik...

yang dijaga oleh Pusat Kebajikan Satu keluarga.

Abang dia datang berjumpa saya.

Oh, benarkah?

Itu bermakna, awak berdua berjumpa setelah sekian lama.

- Ya. - Kenapa dia berjumpa awak?

Dia beritahu saya, sudah lama dia ingin tahu keadaan saya.

Dia juga cakap dia tahu saya sudah berkahwin...

dan saya pernah tinggal di Seoul...

sebelum berpindah ke sini baru-baru ini.

Dan,

dia beritahu saya...

yang dia tahu...

betapa saya...

membenci ayah saya.

Dia tahu saya cuba melarikan diri...

dari semua benda yang ayah lakukan...

di pusat kebajikan.

Benarkah?

Saya tak tahu hendak cakap apa.

Tapi kenapa tiba-tiba dia muncul dan beritahu awak semua itu?

Tak, ini bukan tiba-tiba.

Sayang.

Boleh saya tanya awak sesuatu?

Janji kepada saya...

yang awak tak akan menipu.

Saya janji.

Cakaplah.

Selepas kemalangan kereta itu,

ingatan awak benar-benar hilang, bukan?

Apa?

Apa awak cakap ini?

Awak cakap awak tak ingat apa awak lakukan di Seoul.

Boleh saya percayakannya?

Jadi, dia...

tidak mati dengan sia-sia.

Dia tinggalkan sebiji benih...

untuk saya...

dan permulaan baru.

Awak sudah faham?

Saya orangnya, bukan awak.

Saya lelaki terakhirnya.

Apa ini...

Pasti saya tertidur.

Sudah lewat. Awak tak mahu tidur?

Awak pergilah tidur dulu.

Jadi, saya tidur dulu.

Hidupkan lampu. Mata awak rosak nanti.

Siapa itu?

Tak guna.

Sayang! Duduk di dalam...

Helo, tuan.

Saya boleh bercakap. Saya sudah bangun.

Apa?

Apa maksud awak?

Tunggu sekejap.

- Itu pun dia! - Mari keluar!

Keluar dan jawab beberapa soalan.

- Mari keluar. - Kami nampak awak di dalam.

Boleh awak keluar?

Kim Hwan Kyu beritahu semua kisahnya.

Gambar parut dia ini palsu.

Bukan kami yang lakukannya.

Media belum menentang kita sepenuhnya,

tapi kalau awak tanya jika kita akan terselamat,

jawapannya ialah tidak.

Saya buat begini kerana sudah tahu akibatnya.

Kalau tahu lebih awal, kita boleh lengahkan masa beberapa hari.

Hakikat yang kita tak tahu...

bermakna Kim Hwan Kyu bukan lakukan seorang diri.

Pasti ada orang di sebalik dia.

Mari kita berehat dan bertenang selama dua minggu.

Itu pilihan terbaik untuk kita.

Boleh berikan saya beberapa hari lagi?

Saya sudah berjumpa Cho Kyung Ho.

Sudah cukup.

Kalau teruskan, mungkin pisau akan ditujukan ke leher kita.

Awak pun pasti tahu.

Kalau dibiarkan, semakin ramai orang menjadi mangsa.

Kenapa awak sangat degil?

Kenapa dengan awak ini? Ini adalah kerja.

Kenapa awak sangat beremosi?

Kenapa tak berfikir dengan waras?

Tak guna.

Awak tahu apa perlu dilakukan.

Saya mahu keluar beli kopi.

Saya mahu semuanya selesai bila saya balik nanti.

(Hyung In, Unit 704 Blok 103 Apartmen Saju. Cepat.)

Tuan. Awak ada pelawat.

Oh Tuhan. Awak dapat jumpa jalan ke sini?

Ia diambil semasa hendak keluar selepas majlis penutupan.

Awak tak ingat, bukan?

Semua cikgu menangis.

Awak patut tengok.

Mereka sangat sedih.

Jangan mengarut.

Apa?

Awak tahu apa makna Pusat Kebajikan Satu Keluarga itu...

kepada budak-budak itu.

Awak sangat sinis.

Tapi, ada banyak pemalsuan...

berkenaan pusat kebajikan itu.

Bagaimana saya dan si jahat itu...

boleh tinggalkan tempat itu?

Awak tak boleh pergi hanya kerana awak mahu.

Di kalangan pekerja kafe pada waktu itu,

ada seorang pasangan yang sangat baik.

Sayangnya, mereka tidak ada anak.

Mereka sangat menyukai awak.

Kemudian mereka cakap mahu mengambil awak sebagai anak angkat.

Mereka ialah Jung Kyung Sook dan suaminya.

Apa pun,

awak dapat bersama ibu awak sekarang...

disebabkan pusat kebajikan yang besarkan awak bersama.

Tidak.

Saya tanya sebab sebenar...

saya dan abang saya dapat melarikan diri dari tempat itu.

Oh Tuhan. Saya tak faham...

kenapa perbualan boleh bertukar begini.

Saya jemput awak ke sini.

Kenapa soalan awak lebih banyak dari saya?

Ini tak betul.

Tak adil.

Kami ini orang yang sibuk. Jangan cakap benda bukan-bukan...

dan pendekkan cerita.

Permintaan saya senang saja.

Tolong hentikannya.

Berhenti bercakap tentang majalah sekolah tahun 1987...

dan menyiasat kisah yang sudah lepas.

Saya tak boleh buat begitu sehingga saya jumpa Jae Young.

Benarkah?

Saya sudah agak awak akan cakap begitu.

Sebab itu saya rasa...

mungkin kita boleh lakukannya.

Saya akan bantu awak cari anak saudara awak.

Apa maksud awak?

Tapi...

awak salah seorang dari mereka.

Oh Tuhan.

Hidup ini tidak mudah sangat.

Sebab itu kita duduk bersama begini...

dan berbincang tentang peluang baru.

Apa yang berlaku?

- Nenek. Mari sini. - Apa yang berlaku?

Apa yang berlaku?

Apa dia?

Boleh saya bantu awak?

Awak dari mana?

Saya...

Helo, Detektif Choi.

Saya dengar MIU baru saja bergerak.

Cepat awak sampai.

Ya. Saya sudah berada di kawasan ini.

- Boleh saya tengok di dalam? - Ya, silakan.

- Masuk. - Bagaimana perkara ini berlaku?

Oh Tuhan.

Adakah pasukan lagi satu sudah sampai?

Tak. Kami baru saja sampai.

Lokasi jenayah dijaga dengan baik.

Oh Tuhan.

Oh Tuhan.

Bagaimana boleh jadi begini?

Oh Tuhan.

Oh Tuhan.

Bagaimana boleh jadi begini?

Oh Tuhan.

Oh Tuhan.

Kenapa agaknya perkara ini berlaku.

Saya juga fikir begitu.

Ada satu kejadian akan berlaku tak lama lagi.

Mereka semua ini orang yang pelik,

jadi saya pasti akan timbulkan kekecohan besar.

Kejadian jenis apa?

Saya tak boleh beritahu awak selanjutnya. Awak faham, bukan?