Scream VI

Sekejap.

Hasta El Fuego. Sila tunggu.

Okey.

Ikut sini.

- Jumpa lagi. - Ya, jumpa lagi.

Ini meja awak. Pelayan akan datang nanti.

- Hei, Jason. - Hei.

Hai. Awak dah tahu nak pesan apa?

Ya. Terima kasih.

- Macam mana? - Seronok.

Hai!

Hai!

Saya malu nak beritahu awak…

Saya sesat

Boleh saya telefon?

- Satu syot lagi? - Ya, okey.

Reggie menghubungi…

- Hai, Reggie. Helo. - Laura, hai.

Gembira dapat bercakap dalam telefon dalam cara yang memalukan ini.

Tiada masalah. Jangan risau.

Salah saya sebab pilih restoran popular yang tiada papan tanda nama.

Kenapa orang sini buat begitu?

Entahlah. Baru beberapa bulan saya di bandar ini.

Saya juga! Biar betul! Ya.

Restoran ini sangat hebat.

- Di Jalan Hudson? - Ya.

- Saya di Jalan Hudson? - Saya tak tahu.

Saya bukan di Jalan Hudson. Aduhai.

Saya berjalan ke arah Jalan Hudson.

- Okey. - Maafkan saya.

Ini bukan tanggapan pertama yang saya nak beri kepada profesor universiti.

Profesor Madya dan ini cuma Pengajian Filem.

Jangan risau.

Pengajian Filem? Hebat.

Awak cakap begitu, tapi cuba ajar slasher abad ke-20

kepada pelajar 19 tahun yang pening sebab mabuk.

Slasher? Apa filem seram kesukaan awak?

Bukan yang itu.

Kenapa slasher?

Saya rasa genre itu menarik.

Kita boleh kaji budaya abad itu dengan melihat trop filem ketika itu.

Contohnya, pembunuh bertopeng, gadis terakhir, peraturan berbeza.

Jangan berpecah. Jangan berasmara.

- Jangan jawab panggilan. - Betul.

Itu semua klise.

Tapi daripada klise itu, ada peluang untuk seni pihak luar.

Wakil orang tertindas.

Aduhai.

Sebenarnya, saya lebih suka filem romantik komedi.

- Okey, saya rasa saya di Jalan Hudson. - Okey.

Apa warna bahagian luar restoran itu?

Saya rasa merah.

Saya tak nampak warna merah.

Mungkin saya tersilap. Biar saya…

Saya nak tengok dulu.

Okey. Terima kasih.

Ya, memang betul merah.

Saya tak nampak restoran merah di sini.

Betulkah awak di Hudson?

Alamak, masih ada satu blok.

Mungkin saya boleh ikut lorong ini.

Ada lorong berdekatan restoran itu?

Ya! Ada satu lorong.

Bagus. Saya akan lalu sekarang.

Saya tak nampak awak.

Tunggu. Betulkah? Awak pasti?

Ada tong sampah di tengah lorong.

Saya nampak, tapi saya tak nampak awak.

Ya, saya juga tak nampak awak.

Menyeramkan, bukan?

Sedikit.

Slasher abad ke-20, ya?

Ya. Betulkah awak berjalan ke arah Jalan Hudson?

Betul.

Tunggu, saya rasa saya nampak awak. Boleh awak melambai?

Awak nampak saya?

Orang yang saya tengok tak melambai. Mereka merenung saja saya.

Betulkah?

Okey, peliknya.

Mereka berjalan ke arah saya.

Awak okey?

Tak guna. Dia ekori saya.

Saya tak nampak sesiapa.

Alamak, dia kejar saya!

Awak di mana?

- Dia ada pisau! - Apa?

Itu bukan yang paling teruk.

Yang paling teruk adalah…

awak mengajar tentang slasher,

tapi awak masih berjalan di lorong gelap. Bersendirian.

Tak kelakarlah.

Betul.

Tak kelakar.

Sekarang, baru saya nampak warna merah.

UNIVERSITI BLACKMORE

Hei. Tara!

Jason.

Awak dan Greg nak pergi ke parti OKB?

Ya, kalau dia sempat siapkan projek Bahasa Sepanyol dia.

Kakak awak nak pergi?

Tak, Sam takkan pergi ke parti fraterniti.

Belum cuba, belum tahu.

Bukan malam ini.

- Awak tak boleh pujuk dia? - Itu masalah awak, bukan saya.

- Simpan minuman untuk saya! - Okey. Jumpa nanti.

Sayang, saya dah balik!

Greg?

Greg?

Panggilan daripada Greg

Maafkan saya, okey?

Saya dah tak tahan dan saya perlu berlatih.

Tolong jangan marah. Awak marah?

Saya tak marah, Jason.

Hei. Kita dah janji takkan guna suara itu sesama kita.

Kita janji banyak perkara.

Ini Greg, bukan?

Siapa lagi?

Awak di mana? Saya nak ceritakan kepada awak.

Oh, ya…

kita patut ke parti fraterniti itu. Tara juga pergi.

- Apa perasaan awak? - Bukan dalam telefon.

Matikan modulator suara awak!

Saya cuma nak dapatkan suara yang betul.

Awak dah berlatih, saya juga nak berlatih.

Lantaklah.

Beritahu saya apa perasaan awak.

Mungkin saya akan keluar.

Saya tahu awak tiada di sini.

Cakap sajalah.

Okey, baiklah.

Jauh lebih baik daripada sangkaan kita.

Semasa pisau itu menusuk dia,

dia tak macam manusia lagi.

Dia macam haiwan.

Semakin saya tikam dia,

semakin dia tak macam manusia.

Akhirnya…

dia cuma daging.

Tapi dia bukan sekadar daging, Jason.

Dia manusia. Profesor filem kita.

Ya, tapi…

dia boleh pergi mati.

Dia beri saya C- untuk tugasan giallo.

Itu sebabnya awak bunuh dia? Sebab C- itu?

Siapa pula seterusnya, naib pengetua sekolah rendah awak?

Awak tahu siapa seterusnya. Kenapa awak cakap begini?

Tolonglah, Jason. Dah berapa lama kita kenal?

Awak cakaplah.

Lapan tahun. Kita berjumpa di sekolah menengah rendah. Di Atlanta.

Saya nak tahu kenapa awak buat begini. Guna ayat sendiri.

Kita nak habiskan filem Richie.

Betul, dengan bunuh Sam dan Tara.

Kenapa awak main-main?

Kenapa tak nak cakap awak di mana?

Kenapa asyik tanya soalan itu? Saya dah cakap.

Saya di sini.

Mari main satu permainan.

Aduhai.

Awak tahu Dekat, Jauh?

Marilah. Selepas jumpa saya, kita akan bunuh adik-beradik Carpenter.

Awak guna kamera?

Ya. Kamera.

Sekarang, awak sangat jauh.

Okey, tak guna, mari main.

Jauh.

Dekat.

Dekat.

Dekat.

Okey, sudahlah. Semua ini mengarut. Saya nak letak telefon.

Tapi awak semakin dekat.

Jauh.

Dekat.

Dekat.

Awak sangat dekat!

Tak guna!

Awak rasa macam haiwan, Jason?

Tolonglah, berhenti!

Macam daging?

Tapi kita perlu habiskan filem itu.

Siapa peduli tentang filem?

Macam mana dengan ubat baru itu?

Okey, saya rasa.

Saya masih tak berhalusinasi.

Tapi saya sangat risaukan Tara.

Saya pula sangat risaukan awak.

Dah enam bulan awak ke sini,

tapi kita cuma cakap tentang adik awak masih tak boleh terima

kejadian yang menimpa kamu setahun lepas.

Awak ada sebut tentang penderaan,

masalah dengan ayah awak…

Tapi setiap kali saya minta awak jelaskan,

awak berdiam diri.

Saya susah nak percaya orang.

Okey.

Kalau awak nak saya tolong awak,

awak perlu beri saya butiran.

Okey.

Ayah saya ialah Billy Loomis.

Pembunuh bersiri terkenal itu.

Mereka buat filem tentang dia.