Agent Kim Reactivated (김부장)

‪(สายลับคิมกลับมาแล้ว)‬

‪(ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง‬ ‪และถ่ายทำนักแสดงเด็กภายใต้แนวทางปฏิบัติ)‬

‪(เทคโนโลยีเอไอถูกนำมาใช้‬ ‪ในส่วนหนึ่งของกระบวนการผลิต)‬

‪(ศูนย์บริการซักรีด)‬

‪อะไรเนี่ย‬

‪อย่าขยับ ไม่งั้นตายกันหมด‬

‪หมอบ!‬

‪ขึ้นรถค่ะ‬

‪ระวัง‬

‪เข้ามาได้‬

‪เป็นยังไงบ้าง‬

‪คือ…‬

‪พวกมันหนีไปได้ครับ‬

‪(ตอนจบ)‬

‪ไปที่บันไดทางนั้น‬

‪เดี๋ยวนะ‬

‪นายมาทำอะไรที่นี่‬

‪อ๋อ มาช่วยฉันสินะ‬

‪นี่ พัคคังซอง‬

‪หมายเลข 66 อยู่ฝ่ายเดียวกับเราแล้ว‬

‪วางปืนลงซะ‬

‪ได้ยินว่าคนที่ทำให้พี่ฉันตายอย่างน่าอนาถ…‬

‪คือแก‬

‪พูด…‬

‪พูดอะไรของนาย‬

‪ฉันบอกแล้วไงว่าพัคยองกวัง‬

‪ถูกไอ้พวกเกาหลีใต้ฆ่า‬

‪- ระหว่างทำภารกิจ…‬ ‪- แกบอกว่า 66 ฆ่าเขาไม่ใช่เหรอ‬

‪ไม่ ฉันหมายถึง…‬

‪ทำไมแกไม่พูด‬

‪พูดมาสิว่าไม่ใช่ฝีมือแก‬

‪ฉัน…‬

‪ช่วยพี่ชายนายไว้ไม่ได้‬

‪แค่นั้น‬

‪หลบไป‬

‪บอกให้หลบไปไง‬

‪คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะปลอดภัยเหรอ‬

‪นายก็ขัดคำสั่งของพรรคเหมือนกัน‬

‪ฉันจะคุยกับทางการเกาหลีใต้ให้ดีเอง‬

‪นายกับฉันจะได้หนีไปด้วยกัน‬

‪- และหาทางรอด…‬ ‪- หุบปาก‬

‪ฉันขอถามอะไรอย่างนึง‬

‪ทำไมแกต้องปกป้องศัตรูของแกด้วย‬

‪คุณซังอา‬

‪ไม่เป็นไร‬

‪ฉันทำเพื่อปกป้องลูกสาวฉัน‬

‪การปกป้องคนที่ฉันรัก…‬

‪มันสำคัญกว่า…‬

‪การฆ่าศัตรู‬

‪นายจะได้โอกาสอีกครั้ง‬

‪เชื่อฉันแล้วไปซะ‬

‪รีบขึ้นรถสิครับ‬

‪พวกนั้นให้ผมย้ายรถ ผมก็เลยต้องขับวน‬

‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ‬

‪หัวหน้าฝ่ายคิม‬

‪เปิดทางด้วยครับ‬

‪(ตรวจสอบความปลอดภัย)‬

‪ผมได้ยินเสียงปืนอย่างบู๊เลย‬ ‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ‬

‪ไม่มีอะไรครับ ไม่ใช่เรื่องร้ายแรง‬ ‪แค่ปัญหาภายใน‬

‪- ไปได้แล้วครับ‬ ‪- แต่ผมยังต้องไปเอาผ้าอีกนะ‬

‪ไว้คราวหน้าครับ รีบกลับไปก่อนเถอะครับ‬

‪นี่สถานการณ์ฉุกเฉิน‬

‪- ก็ได้ครับ ตั้งใจทำงานนะครับ‬ ‪- ครับ‬

‪ปิดที่กั้นด้วยครับ‬

‪ออกมาได้แล้วครับ‬

‪- พาเขาไปโรงพยาบาล‬ ‪- อะไรนะ‬

‪แต่แผลถูกยิงคงปิดให้เงียบได้ยากนะครับ‬

‪ติดต่อนายพลจางไปแล้ว เขาจะช่วยครับ‬

‪คุณซองฮันซูกับคุณพัคจินชอลล่ะคะ‬

‪เมื่อกี้ผมเห็นพวกเขาขึ้นรถของจูกังชานไป‬

‪- จูกังชานเหรอคะ‬ ‪- อือ‬

‪ฮันซู‬

‪นายอยู่ไหน‬

‪เกิดอะไรขึ้น‬

‪หัวหน้าฝ่ายคิม ฉันขอโทษ‬

‪หัวหน้าฝ่ายคิม‬

‪หัวหน้าฝ่ายคิม‬

‪ไปกันเถอะครับ‬

‪จะไม่บอกเราจริงๆ เหรอคะ‬

‪พาเขาไปโรงพยาบาลเถอะครับ‬

‪ได้ครับ‬

‪ฉันขอโทษ‬

‪ถ้านายไม่มา‬

‪เด็กๆ จะตาย‬

‪ได้โปรด‬

‪ฉันขอร้อง‬

‪ฉันจะไปเดี๋ยวนี้‬

‪(สายลับคิมกลับมาแล้ว)‬

‪(ไม่กี่ชั่วโมงก่อน)‬

‪คุณเป็นใครครับ‬

‪ให้ตายสิ เพิ่งถูพื้นไปเมื่อกี้‬

‪- คนนี้แหละครับ‬ ‪- ที่นี่โรงฝึกเทควันโดนะ‬

‪ถอดรองเท้าก่อนสิครับ‬

‪- วิปอิทอัป วิปอิทอัป อัปแอนด์ดาวน์‬ ‪- วิปอิทอัป‬

‪- วิปอิทอัป วิปอิทอัป‬ ‪- วิปอิทอัป‬

‪วิปอิท…‬

‪อะไรเนี่ย‬

‪เธอชื่อดาบินใช่ไหม‬

‪มีอะไรคะ‬

‪คุณเป็นใคร‬

‪เอาตัวไป‬

‪ลุง‬

‪ทำไมทำกับเราแบบนี้คะ‬

‪ปล่อยเราไปเถอะค่ะ‬

‪แก้มัดนะเว้ย‬

‪ลุง‬

‪ปล่อยเราไปเถอะนะคะ‬

‪ขอร้องล่ะค่ะ‬

‪(ประธานจูกังชาน จูฮักก่อสร้าง)‬

‪เตรียมพร้อมแล้วครับ‬

‪แกเต็มใจเสี่ยงชีวิตเพื่อลูกของเพื่อนสินะ‬

‪ต้องบอกเลยว่าฉันแปลกใจ‬

‪แต่ก็นั่นแหละ พวกแกสองคนก็ทำเหมือนกัน‬

‪ตอนนี้พวกแกต้องเลือกแล้ว‬

‪ว่าจะฆ่าเพื่อนตัวเอง‬

‪หรือจะฆ่าลูกๆ ตัวเอง‬

‪ฉันขอโทษจริงๆ ที่ทำให้พวกนาย…‬

‪ต้องเจอกับเรื่องแบบนี้‬

‪ถ้า 66 ตาย เด็กๆ จะรอด‬

‪แกมีทางเลือกด้วยเหรอ‬

‪- อย่านะ‬ ‪- ดาบิน‬

‪- ไม่‬ ‪- ดาบิน‬

‪- พ่อ‬ ‪- พ่อ‬

‪พ่อ ช่วยหนูด้วย‬

‪พ่อ‬

‪ฉันจะทำทุกอย่างที่แกต้องการ อย่าทำนะ!‬

‪หัวหน้าฝ่ายคิม‬

‪จินชอล‬

‪ฮันซู‬

‪พวกนายต้องโค่นฉัน‬

‪เด็กๆ ถึงจะรอด‬

‪ตั้งสติได้แล้ว!‬

‪ลุกขึ้นมา‬

‪หัวหน้าฝ่ายคิม!‬

‪ต้องมีวิธีสิ‬

‪สนใจแค่เด็กๆ ก็พอ‬

‪แค่เด็กๆ!‬

‪ฮันซู!‬

‪หัวหน้าฝ่ายคิม‬

‪ฉันผิดหวังนิดหน่อยแฮะ‬

‪พวกแกไม่คิดจะเอาจริงเลย‬

‪ฉันให้เวลาห้านาที‬

‪ถ้าครบห้านาทีแล้วยังปิดฉากมันไม่ได้‬

‪ฉันจะยิงเด็กๆ ด้วยมือฉันเอง‬

‪พ่อ‬

‪- พ่อ‬ ‪- จากนั้นฉันก็จะยิง 66‬

‪ช่วยหนูด้วย‬

‪พ่อ‬

‪- พ่อ‬ ‪- พ่อ‬

‪- พ่อ‬ ‪- พ่อ‬

‪พ่อ‬

‪มัวทำอะไรอยู่‬

‪ลูกๆ เรียกหาพ่ออยู่นะ‬

‪พ่อ‬

‪พ่อ‬

‪พ่อ‬

‪พ่อ‬

‪เอาอีก เอาอีก เอาอีกๆ‬

‪ลุกขึ้น‬

‪ลุกขึ้น บอกให้ลุกขึ้น!‬

‪ลุกขึ้น‬

‪ลุกขึ้นมา!‬

‪แทฮุน…‬

‪กับดาบิน…‬

‪ช่วยพวกเขาให้ได้‬

‪แล้วก็…‬

‪ฝากดูแล…‬

‪มินจีด้วยนะ‬

‪แกต้องคิดถึงมินจีมากแน่ๆ‬

‪กลับมานะ‬

‪หนูจะรอ‬

‪พ่อกลับมาได้แน่‬

‪นี่พ่อหนูนะ‬

‪หนึ่ง‬

‪สอง‬

‪สาม‬

‪- พ่อ‬ ‪- อา‬

‪สี่‬

‪- บ้าเอ๊ย‬ ‪- ลุกขึ้น‬

‪ลุกขึ้น บอกให้ลุกขึ้น‬

‪สามวินาที‬

‪สามวินาทีก็พอแล้ว‬

‪- ดาบิน‬ ‪- พ่อ‬

‪- ดาบิน‬ ‪- พ่อ‬

‪พ่อถูกยิงนะ เป็นอะไรไหม‬

‪- พ่อไม่เป็นไร ไม่ได้ถูกยิง‬ ‪- เป็นอะไรไหม‬

‪ผมไม่เป็นไร‬

‪- พ่อหลบได้‬ ‪- อ้าวเหรอ‬

‪- ไม่โดนยิงเหรอ‬ ‪- ไม่โดน‬

‪เป็นอะไรหรือเปล่า กลัวมากใช่ไหม‬

‪- ดาบินลูกพ่อ‬ ‪- พ่อ หนูไม่เป็นไร‬

‪- ถ้าดาบินลูกพ่อเป็นอะไร…‬ ‪- หนูบอกว่าไม่เป็นไรไง‬

‪รีบปล่อยผมสักทีสิ‬

‪น่าอึดอัดจริงๆ‬

‪- เจ็บนะ‬ ‪- เลิกจับหัวหนูได้แล้ว หัวๆ‬

‪ไม่จับหัวก็ได้‬

‪ไม่เป็นไรสินะ ไม่เป็นไร‬

‪อือ ไม่เป็นไร‬

‪ไปกันเถอะ‬

‪เป็นอะไรหรือเปล่า‬