HeartBeat (My Heart is Beating / Gaseumi Ddwinda / 가슴이 뛴다)

HEARTBEAT

ANG MGA TAUHAN, PANGALAN, ORGANISASYON, GRUPO, KAGANAPAN,

AT PINANGYARIHAN AY KATHANG-ISIP LAMANG AT SINUNOD ANG MGA ANIMAL SAFETY GUIDELINE

Woo-hyeol,

ayos ka lang ba?

Magdamag kang nandito?

Wala akong ibang magawa

bukod sa bantayan ka.

Alam ko ang kailangang gawin sa may sakit,

pero di ko alam ang gagawin noong ikaw ang nagkasakit.

Natakot ako

na baka may mangyaring masama sa 'yo.

Natakot ako

na baka hindi na ulit kita makita...

tulad ng mama at papa ko.

Gusto kitang makasama

nang mahabang panahon

at 'wag kang pupunta kahit saan.

Di ko alam ang gagawin

kung wala ka sa mundo.

Alam kong iisang tao lang

ang nasa puso mo.

Pero kahit gano'n,

sa tingin ko,

kailangan ko 'tong sabihin sa 'yo

dahil hindi ko pa 'to naramdaman dati.

Sa tingin ko...

may nararamdaman ako para sa 'yo, Woo-hyeol.

Parang tumitibok na ang puso ko.

Huwag kang mag-alala.

Hindi ako aalis

at dito lang ako sa tabi mo

nang mahabang panahon.

HEARTBEAT EPISODE 12

Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko?

Baka mamatay ako nito.

Nakakapagtaka.

Bakit ko ginawa 'yon?

At bakit di ko mapigilang ngumiti?

Nabalitaan kong naghahanap ka ng kalahating bampira.

Sinasabi mo bang isa kang bampira

at matutulungan mo akong humanap

ng isang kalahating bampira?

Kaya pala lumago ang negosyo mo.

Nagtataka ako

kung bakit tutulungan ng isang bampira ang isang tao.

Tao o bampira. Ano'ng pagkakaiba nito? Pera lang ang mahalaga sa 'kin.

Pero bakit naghahanap ka ng isang kalahating bampira?

Mahalaga ba 'yon?

Pera lang ang mahalaga sa 'yo.

Ikaw ang tipo kong tao.

Nasasabik ako sa partnership natin.

May nangyari ba kagabi?

Ano?

Wala.

Wala talaga.

Narinig kitang panhik-panaog kagabi.

Hindi naman, a.

E di, sige.

Hindi mo naman kailangan mag-makeup sa umaga.

Ano? Wala, wala akong makeup.

Sino'ng niloloko mo?

Mayroon kaya.

'Wag kang magpatawa. Wala akong makeup.

Kompletong makeup na 'yan pag naglagay ka ng lipstick at blush.

Bakit mo tinatanggi?

Mag-jojogging lang ako para gumaan ang pakiramdam ko.

- Sige. - Sige.

Mag-ingat ka.

Nakatulog ka ba?

Napagod ka siguro sa pagbabantay sa 'kin buong gabi.

Oo, ngayon lang ulit ako nakatulog nang maayos.

Ang ganda mo.

Kumusta ang pakiramdam mo?

Salamat sa 'yo, mabuti na ulit.

Baka ano na ang nangyari sa 'yo kung di dahil sa mga kaibigan mo.

Tawagan mo sila mamaya. Nag-aalala siguro sila.

- Sige. - At saka,

nakalimutan kong tanungin ka kagabi sa dami ng mga nangyari.

Pero ano ang nangyari kay Ms. Na?

'Yon ba?

Hindi sa nag-uusisa ako o kung ano.

Umiiwas lang ako sa maling akala.

Pasensiya na.

Pero may nangyari nga.

Puwede ko bang malaman?

Ang scroll na nawala ko

ay nasa kaniya.

Ano?

Drawing lang...

'yan.

Ang taong hinihintay ko...

ay ang taong nagturo sa 'kin kung paano mahalin

at ang dahilan kaya ko gustong maranasang umibig,

di lang basta kamukha ni Hae-sun.

Ang babaeng ito...

ay ako.

Paano nangyari 'yon?

Hindi ko alam kung paano napunta sa kaniya 'yon,

pero isa lang ang alam ko.

Ang Ms. Na na nakita ko kahapon

ay ibang-iba sa Hae-sun na kilala ko.

Hindi ko alam ang gagawin.

Katulad no'ng magising ako makalipas ang 100 taon.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta.

Pero nahanap mo ako.

Woo-hyeol!

No'ng tinawag mo ako,

para akong iniligtas

mula sa isang madilim na hukay.

Natuwa at nabuhayan ako ng loob nang makita ka.

Ang malaman na may naghihintay sa 'kin

at ang katotohanan

na ikaw 'yon

ang bumalot sa 'kin.

Salamat na nandito ka sa tabi ko.

Woo-hyeol!

- Woo-hyeol! - Naku!

- Woo-hyeol. - Ayos ka lang ba?

Ano ba kayo?

Lumayo kayo sa 'kin, mga pasaway!

Huminahon ka pakiusap.

Bakit ang aga n'yo rito?

Ano'ng ibig mong sabihin? Nandito kami dahil nag-alala kami.

- Mukhang maayos na siya. - Tama.

Kailangan kitang makita para makasiguro ako.

Sobra akong nabigla kahapon, di ako nakatulog.

Oo nga. Pasensiya na. O, alis na kayo.

- Dahil do'n... - Ano?

Maupo ka.

- Ako ba ang magsasabi? - Sige.

May sasabihin kasi kami sa 'yo.

Gusto n'yong tumira at magtrabaho rito?

Oo.

Biglaan naman yata 'yan.

Malay mo

himatayin ka ulit, di ba?

Mas mabuti nang nandito kami.

Hindi ba 'yan...

- Mas mapapanatag kami. - Tama.

Hindi mo siguro alam ang gagawin kung wala kami kahapon.

May punto ka.

Pero isang guest house

na mas marami ang bampira kaysa tao?

Kaunti lang ang guest namin, kaya di ko kayo masasahuran sa ngayon.

Di ba talaga kami puwedeng tumira dito?

Sige na nga.

Hindi maganda ang kondisyon ni Woo-hyeol,

at sa kaniya ang basement, kaya di ko kayo pipigilang tumira dito.

Sige.

Pero ibabawas ko sa sahod n'yo ang renta.

- Oo, sige lang. - Walang problema.

- May konsiyensiya naman kami. - Totoo 'yan.

Salamat, Butler Joo.

- Hindi siya basta-basta, 'no? - Alam ko. Bata pa siya pero nakakatakot.

Ibabawas sa sahod natin ang renta?

- Muntik ko nang ilabas ang pangil ko. - Buti na lang pinigilan mo.

Halos di ko na nga mapigilan.

Kayong dalawa.

Kailangan nating mag-usap.

Sumunod kayo sa 'kin.

Bakit kayo nagdesisyon nang di sinasabi...

Patawarin mo kami, Woo-hyeol.

Pero kahit di ka pumayag,

ipipilit namin.

Ang mawalan ng malay ang isang bampira

ay di dapat ipagwalang-bahala.

Pero Woo-hyeol,

malapit mo na bang makuha ang dugo na kailangan mo?

Mayroon akong

kailangan sabihin sa inyo.

Ano 'yon?

Sa tingin ko

ay umiibig si Butler Joo.

Talaga?

Ibig bang sabihin magiging tao ka na?

Tama 'yan.

Binabati kita, Woo-hyeol!

Nagawa mo rin sa wakas! Magaling!

- Sandali lang. - Teka.

Hindi ba dapat maghanda tayo ng maliit na party bago ang mahalagang araw?

Kailan ba tayo nahilig sa mga party?

Nakakasawa na 'yan!

Sa wakas, magiging tao na siya!

Kailangan nating magdiwang!

Pero ako 'yon!

- Oo! - Woo-hyeol!

Ang alin?

Ang mahal ni Butler Joo.

Ako 'yon.

Ano?

May nararamdaman siya para sa 'kin.

Gano'n ba?

Aray!

Ayos ka lang ba?

Buwisit.

REFRESH REAL ESTATE CONSULTING

Mr. Shin.

Si Lee Man-hwi po

ang lalaking nasa video.